«ΕΡΩΤΗΣΗ: Περιγράψτε εν συντομία τους λόγους για τους οποίους ζητάτε άσυλο στην Ελβετία.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτοί θα με σκότωναν.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Έχετε διαβατήριο ή κάποιο άλλο έγγραφο που να πιστοποιεί την ταυτότητά σας;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Υποβάλατε αίτηση παροχής ασύλου σε άλλες χώρες;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Έχετε νομική εκπροσώπηση στην Ελβετία;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι.
Πάνω απ’ το κεφάλι μου βρίσκεται ο χάρτης της υδρογείου. Είναι κατάστικτος από καρφίτσες με χρωματιστά κεφαλάκια.Τα μαύρα είναι χωμένα στην Αφρική, τα κίτρινα ξεπροβάλλουν από την Ασία.Τα γαλάζια κεφαλάκια είναι τα Βαλκάνια, η Λευκορωσία, η Ουκρανία, η Μολδαβία, η Ρωσία, ο Καύκασος. Ύστερα απ’ αυτή τη συνέντευξη θα προστεθεί ένα ακόμα κεφαλάκι.
Βελονοθεραπεία.
Ο εκτυπωτής σταματά και αναβοσβήνει το κόκκινο φωτάκι.τελείωσε το χαρτί».
Ο συγγραφέας Μίκαελ Σίσκιν, στο βιβλίο του «Η Κόμη της Αφροδίτης», επαναλαμβάνει την ίδια ερώτηση ως διερμηνέας της Ελβετικής υπηρεσίας προσφύγων. Με τρόπο βιωματικό αλλά και μέσω της τριτοπρόσωπης αφήγησης, ζητήματα όπως το αίτημα παροχής ασύλου, η Ιστορία ως αφήγηση γεγονότων του παρελθόντος, οι καθημερινές σύγχρονες «Οδύσσειες», ο πόλεμος, η βία,το όνειρο της ευτυχίας, ο έρωτας, η ζωή και ο θάνατος, τα γηρατειά, η νεότητα, η θρησκεία , η φιλοσοφία, τα ταξίδια και οι τέχνες- κυρίως αυτή του μυθιστορήματος-διαπερνούν τις σελίδες του βιβλίου και ο χρόνος συγκλίνει στο παρόν που εμπεριέχει παρελθόν και μέλλον.
Αρχαίοι συγγραφείς και σύγχρονες περιηγήσεις, λογοτεχνικοί ήρωες και εξιδανικευμένοι έρωτες, ημερολόγια και επιστολές, μυθολογίες και αναμνήσεις, ανακρίσεις, διερμηνείες, συνεντεύξεις, εμπλέκονται στον ιστό του μυθιστορήματος , στις ιστορίες της Ιστορίας που κυματίζουν ανάλαφρα σαν την κόμη της Αφροδίτης.Στην αναζήτηση ενός παραδείσου. Στον παράδεισο της Ελβετίας.
Η κόμη της Αφροδίτης.
«Στον τόπο μας είναι φυτό εσωτερικού χώρου, αφού δεν θα επιζήσει χωρίς τη ζεστασιά των ανθρώπων, εδώ όμως είναι ζιζάνιο. Έτσι, λοιπόν, σε μια νεκρή γλώσσα που προσδιορίζει κάτι ζωντανό, είναι ο Adiantum cappilus veneris. Χορταράκι του γένους των πτεριδόφυτων. Η κόμη της Αφροδίτης. Ο θεός της ζωής. Ίσα που σαλεύει στον άνεμο.Σαν να γνέφει, ναι, ναι, έτσι είναι: αυτός είναι ο ναός μου, η γη μου, ο αέρας μου, η ζωή μου…Κι όπου δεν με βλέπετε, εκεί υπάρχει η γύρη μου. Όπου δεν υπάρχω, εκεί υπήρξα και θα υπάρξω.Βρίσκομαι όπου κι εσείς».
Η Κύρου ανάβασις, οι πορείες των προσφύγων, ο πόλεμος, το ημερολόγιο μιας μαθήτριας, μια επιστολή που αφηγείται βιωματικά γεγονότα, θρησκευτικές δοξασίες, πρόσωπα που τα φωτίζει ο λόγος και η ανάμνηση, μυθολογίες λαών και συνήθειες, επινοήσεις και θεωρίες, δημιουργούν ένα υπόβαθρο πολυεπίπεδης ανάγνωσης που εκτείνεται στον κυκλικό χρόνο. Ο συγγραφέας με χιούμορ, κυνισμό, ελεγχόμενα κύματα συναισθηματικής έντασης , παρουσιάζει μέσα από διαφορετικά στυλ αφήγησης, ένα μωσαϊκό ιστοριών αναζητώντας ίχνη ταυτότητας, συγκρίνοντας αντιθετικές καταστάσεις οριοθετεί το παρόν με τρόπο πρωτότυπο και ηθελημένα –ίσως- βαρετό σε σημεία.
Η Ιστορία και η λογοτεχνία αποτελούν κώδικες συμβολοποιημένων προτύπων, επιστημονικές κατακτήσεις και καλλιτεχνικά ρεύματα δίνουν πινελιές αισθητικής επεξεργασίας, θρησκευτικές αντιλήψεις φιλτράρονται κάτω από φιλοσοφικό πρίσμα και αποκαλύπτουν έναν έξυπνο και μοντέρνο συγγραφέα. Οι μικρές ιστορίες, τα όνειρα και οι φόβοι των ανθρώπων, ο έρωτας στις διαστάσεις του εξιδανικευμένου και καθημερινού, η γλώσσα ως δορά νικητών και έκφραση κυριαρχίας, η διερμηνεία, η γραφειοκρατία,το αίτημα ασύλου, τα ταξίδια στις Ευρωπαϊκές πολιτισμικές κοίτες-Παρίσι, Ρώμη-μια χώρα αχανής σαν τη Ρωσία, μια αντανάκλαση στον λευκό της Ελβετίας χάρτη, η καταγωγή μιας ταυτότητας, είναι το εσωτερικό ζιζάνιο της γραφής αυτού του ευφάνταστου συγγραφέα.
« Παρελθόν δεν υπάρχει, αλλά αν πρέπει να το αφηγηθεί κανείς, οι λέξεις μπορούν να σχηματίσουν ολόκληρες μέρες και , αντίστροφα, χρόνια ολόκληρα μπορούν να συμπτυχθούν σε μερικά γράμματα».
«Χορδή είναι η ζωή κι ο θάνατος αέρας. Δίχως τον αέρα δεν μπορεί να ηχήσει η χορδή».
«Το θέμα είναι η διελεύκανση των γεγονότων. Προκειμένου να μην τους επιτρέψεις την είσοδο στον παράδεισο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μάθεις τι συνέβη στην πραγματικότητα. Πώς όμως να το διευκρινίσεις αν οι άνθρωποι εδώ γίνονται οι ίδιοι οι ιστορίες που αφηγούνται. Είναι αδύνατο. Άρα, όλα είναι απλά:αφού δεν μπορείς να βρεις την αλήθεια, τότε θα πρέπει να ξεκαθαρίσεις τι δεν είναι αλήθεια. Σύμφωνα με τον κανονισμό, η έλλειψη αληθοφάνειας στις καταθέσεις σου δίνει το έρεισμα να βάλεις αυτήν ακριβώς τη σφραγίδα».
«Ποτέ δεν ξέρεις σε ποιαν αυτοκρατορία θα ξυπνήσεις και με ποιαν ιδιότητα».
«Έτσι κι αλλιώς φεύγουν κόσμοι ολόκληροι, γενιές και αυτοκρατορίες. Πού είναι το Βυζάντιο; Τι έγιναν οι Ρωμαίοι; Πού πήγαν οι Έλληνες;»
ΜΙΚΑΕΛ ΣΙΣΚΙΝ
Η ΚΟΜΗ Της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
O Μίκαελ Σίσκιν γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1961 στη Μόσχα. Με έδρα την Ελβετία από το 1995, είναι ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. Πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή εργάστηκε ως δάσκαλος και ως δημοσιογράφος. Έκανε το ντεμπούτο του στη λογοτεχνία με τη συλλογή διηγημάτων Calligraphy lesson το 1993. Έκτοτε τα έργα του μεταφράζονται σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως ενώ έχει λάβει σημαντικές διακρίσεις για το έργο του.