Σκηνοθεσία: Jean-Luc Godard
Παίζουν: Jean-Paul Belmondo, Jean Seberg, Daniel Boulanger
Υπόθεση: Ένας κλέφτης αυτοκινήτων σκοτώνει έναν αστυνομικό και διαφεύγει στο Παρίσι. Εκεί συνάπτει μία εφήμερη ερωτική σχέση με μία Αμερικανίδα. Αλλά πραγματικά η υπόθεση είναι το τελευταίο πράμα που πρέπει να μας ενδιαφέρει σ’ αυτό το αριστούργημα του Godard. Η διάλυση της κλασικής αφήγησης που μέχρι τότε επικρατούσε στο σινεμά, τα νέα μονταζιακά στοιχεία (jump cut) , οι αυτοσχεδιασμοί των ηθοποιών είναι το άλφα και το ωμέγα στην ταινία που έμελλε να αλλάξει μία για πάντα τον ρου της ιστορίας του σινεμά. Η αρχή της νουβέλ βαγκ σε ένα από τα must του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Γιατί να την δω;: Αν θέλετε να θεωρείστε σινεφιλ, πρέπει να δείτε αυτή την ταινία. Και μάλιστα πάνω από μία φορά. Μιλάμε για την ταινία που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε τον κινηματογράφο και τον τρόπο που φτιάχνουμε ταινίες. Και αντί να σας πω τους λόγους που σας την προτείνω, θα σας πω μία «αστεία» ιστορία πίσω από την ταινία . Το «Με κομμένη την ανάσα» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Γκοντάρ. Όταν λοιπόν τελείωσε μ’ αυτό το αντιδραστικό του έργο, οι παραγωγοί του είπαν πως είναι μεγάλο και πως έπρεπε να μειώσει την διάρκεια. Μη μπορώντας (και μη θέλοντας) να κόψει κάποια σεκάνς, αποφάσισε να κόψει από κάποιο μεγάλης διάρκειας πλάνο σε διάφορα χρονικά σημεία. Αυτό δημιούργησε μία οπτική ασυνέχεια στο πλάνο. Να το κάνω πιο ξεκάθαρο: σκεφτείτε να διασχίζετε ένα δωμάτιο και να σας φιλμογραφούν από την αρχή μέχρι το τέλος της κίνησης σας. Ο Γκοντάρ δεν θα έδειχνε όλο το πλάνο αλλά την αρχή της κίνησης σας, μετά όταν θα ήσασταν στην μέση της διαδρομή και μετά το τέλος της διαδρομής σας χωρίς να υπάρχει συνέχεια μεταξύ των πλάνων και προφανώς της κίνησης! Ένα «πήδημα» στον χρόνο. Η τεχνική αυτή ονομάστηκε jump cut! Δηλαδή το πέρασμα του χρόνου μέσω cut στον μοντάζ. Και να ‘ταν η μοναδική πρωτοπορία του σπουδαίου αυτού Γάλλου. Λέγεται πως ηθοποιοί είχαν ένα υποτυπώδες σενάριο γραμμένο σε χαρτοπετσέτες, σε πακέτα από τσιγάρα κτλ. Ειδικά στις μετέπειτα ταινίες του, ο Γκοντάρ έφτανε σε σημείο τους ηθοποιούς να μην ξέρουν πραγματικά τι λένε και τι κάνουν και να εκφράζουν αυτή τους την «απόγνωση» on camera(βλ. Τρελός Πιερό)! Λοιπόν, μην μακρηγορώ. Δείτε την!