Η ταινία της ημέρας: Children of men/Τα παιδιά των ανθρώπων (2006)

Written by

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuaron

Παίζουν: Clive Owen, Julianne Moore, Michael Caine

Υπόθεση: Βρετανία, 2027. Όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι κατεστραμμένος από τον πόλεμο και οι επιζώντες μεταναστεύουν στο υπο στρατιωτικό καθεστώς (αλλά τουλάχιστον «ειρηνικό») Λονδίνο. Επιπλέον, από το 2009 και έπειτα οι γυναίκες δεν μπορούν να γεννήσουν. Ο νεαρότερος άνθρωπος στον κόσμο, ένας 18χρονος, σκοτώνεται και η απαισιοδοξία πλανάται πάνω από το Λονδίνο.  Ο Theo Faron, πρώην ακτιβιστής και νυν χαμηλόβαθμο στέλεχος σε κάποιον κρατικό μηχανισμό πείθεται από την πρώην γυναίκα του, Julian Taylor, να την βοηθήσει να μεταφέρουν την Kee σε μία οργάνωση για την μελέτη της γονιμότητας του ανθρώπινου είδους. Στην αρχή το κάνει για τα χρήματα, αλλά στην πορεία και αφού μαθαίνει το μυστικό της Kee, βρίσκει και πάλι τον παλιό του επαναστατημένο εαυτό.

Γιατί να την δω;: Το 2027 δεν είναι πολύ μακρυά, μόνο δεκατρία χρόνια. Δεν ξέρουμε αν θα προλάβουν να γίνουν όλα όσα λέει στο βιβλίο της η P.D.James αλλά η οπτικοακουστική μεταφορά των γραμμένων λέξεων μας κάνει να τρομάξουμε και μόνο στην σκέψη μίας τέτοιας μελλοντικής συνθήκης.

Ο Cuaron καταφέρνει να αποδώσει άριστα την μαύρη αυτή εκδοχή του μέλλοντος και με την άμεση, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη κινηματογράφηση του, με τα μεγάλης διάρκειας μονοπλάνα και με την άψογα προσαρμοσμένη φωτογραφία του Emmanuel Lubenski μας μεταφέρει τις τραγικές συνέπειες στο μέλλον της ανθρωπότητας λόγο της ηθικής πτώσης της ανθρωπότητας. Ευθεία κριτική στον πόλεμο έστω και σε πρώτο-επιφανειακό επίπεδο, στην γκρουπίστικη λογική της αντίστασης, στην αφομοίωση από το σύστημα (και μάλιστα σε ακραίες συνθήκες) ενός πρώην ακτιβιστή.

Δεν θα προσπαθήσουμε με το ζόρι να βγάλουμε κάποια βαθύτερη φιλοσοφική ανάλυση από την ταινία. Νομίζω πως ούτε ο ίδιος ο Cuaron είχε κάτι βαθύτερο στο μυαλό του απ’ το να αποδώσει την φρίκη μίας μελλοντικής αλληλοφαγομάρας μεταξύ των ανθρώπων όπως το φαντάστηκε η James. Εκπληκτικής ομορφιάς πλάνα (αγαπημένο μας αυτό μέσα στο αυτοκίνητο που δέχονται επίθεση από κάποιους λούμπεν), άψογης αφηγηματικής βαρύτητας, πανέξυπνο μοντάζ, εξαιρετικές ερμηνείες (με εξέπληξε θετικά ο Clive Owen) και ειδικότερα του τεράστιου Michael Caine ο οποίος μέσω του μικρού ρόλου αποδεικνύει πως μπορεί να σταθεί επάξια σε κάθετι που θα του δώσουν ερμηνεύσει.

Θα λέγαμε πως η ταινία διέπεται από ένα αίσθημα απαισιοδοξίας, φόβου και ανασφάλειας. Ευτυχώς στο τέλος αφήνει μία χαραμάδα να περάσει η ακτίνα της αισιοδοξίας έστω και αρκετά βεβιασμένα. Η οθόνη δέχεται καταιγισμό από δυνατές και γεμάτες σκηνές, η δράση περισσεύει, η διαπραγμάτευση του σήμερα έρχεται αρκετά ευχάριστα στον θεατή χωρίς βαθυστόχαστα τσιτάτα και ακραίες φιλοσοφικές επισημάνσεις, κεντροβαρικό το θέμα της μετανάστευσης αλλά ίσης σημασίας και αυτά της γονιμότητας, του πολέμου και της υλιστικής απληστίας του ανθρώπου. Μία ματιά απ’ το μέλλον λοιπόν στο σήμερα και μία απευκταία πρόβλεψη για το κοντινό αύριο.