Σκηνοθεσία: Woody Allen
Παίζουν: Mia Farrow, Woody Allen, Michael Caine, Dianne West
Υπόθεση: Η Χάνα, μία επιτυχημένη ηθοποιός έχει άριστες σχέσεις με τις αδερφές της, είναι αφοσιωμένη σύζυγος και αποτελεί την κόλλα που κρατά ενωμένα τα κομμάτια της οικογένειας. Όμως η αδελφική αντιζηλία κλονίζει την σταθερή ζωή της Χάνα και έρχεται αντιμέτωπη με καταστάσεις τις οποίες χρειάζεται να υπερβεί τον εαυτό της για να της ξεπεράσει.
Γιατί να την δω;: Τις ταινίες του Woody Allen (ειδικά εκείνης της εποχής) τις καταλαβαίνεις αμέσως. Όχι τόσο γιατί εμφανίζεται ο ίδιο σ’ αυτές, αλλά γιατί η ψυχική αναζήτηση καταφέρνει να γίνει τόσο προσιτή από τον μέσο θεατή όσο σε καμία άλλη ταινία. Καταφέρνει να γειώσει θέματα με τα οποία πολύ δύσκολα καταπιάνεται κάποιος. Αθωώνει τα αγνά αισθήματα του ανθρώπου και τα πάθη του που σε άλλες περιπτώσεις καταδικάζονται και βάζουν τον «θύτη» στην καρέκλα του κατηγορούμενου. Όχι, ο Άλλεν βάζει τους χαρακτήρες του να αναμετρηθούν με τα πάθη τους και τους βγάζει νικητές. Απελευθερωμένοι απ’ αυτά φτάνουν τελικά στην λύτρωση και μαζί μ αυτούς και μεις που με ένα φτυάρι νομίζουμε πως τα κρύψαμε καλά και πως δεν φαίνονται.
Στην «Χάνα και τις αδερφές της», στην πιο ώριμη ταινία του Άλλεν (μαζί με το Manhattan και το Match Point), το θέμα περιστρέφεται γύρω από την οικογένεια. Οι πλάστιμες οικογενειακές σχέσεις ξεσκεπάζονται και μειώνουν την δυναμική τους όταν μπροστά στους οικογενειακούς δεσμούς μπαίνουν ζητήματα όπως ο έρωτας και η επιτυχία. Η αντιζηλία εισχωρεί με μεγάλη επιτυχία στην ασταθή ισορροπία της οικογένειας και ο σκηνοθέτης μπαίνει στον ρόλο του ψυχαναλυτή. Προσοχή όμως, δεν ψυχαναλύει τους χαρακτήρες. Εμάς ψυχαναλύει. Κι αυτό γιατί η οικογενειακή αστάθεια η οποία είναι η αφορμή για περαιτέρω φανέρωση της ανισσοροπίας του σύγχρονου κόσμου στιγματίζει μια και καλή την κρυφή μας ζωή.
Ο Άλλεν για μία ακόμα φορά παρουσιάζεται όπως τον ξέρουμε: νευρωτικός, υποχόνδριος, ανήσυχος. Η συνεχής αναζήτηση του νοήματος της ζωής είναι η απόλυτη ειρωνεία και σε συνδυασμό με το άδειασμα των κριτηρίων της ευτυχίας κάνει αυτή την ψυχοδραματική κωμωδία το απόλυτο ξεγύμνωμα των χαρακτήρων και των θεατών. Μαζί με ένα φοβερό καστ ηθοποιών, με τα γυρίσματα να γίνονται στο πραγματικό σπίτι της Μία Φάροου που τότε ήταν ακόμα σύντροφος του Άλλεν, με τον Μαξ Φον Σίντοφ, τον ηθοποιό που έπαιξε σε ταινίες του Μπέργκμαν να μας κλείνει το μάτι παραπέμποντας μας στις φιλοσοφικές αναζητήσεις των ταινιών του μεγάλου Σουηδού και με την ηχητική μπάντα να δίνει ρυθμό τζαζ χορού η ταινία δεν γίνεται να μην μπει στις καλύτερες όλων των εποχών. Ο Άλλεν αναμετριέται με τις ανησυχίες του σύγχρονου ανθρώπου των μεγαλουπόλεων και αδιαφορεί για τα ηθικά κριτήρια που τίθενται αναμασώμενα και αδύναμα μπροστά στην ψυχολογική προσέγγιση του μικρού και μοναχικού εγώ μας.