Σκηνοθεσία: Terry Gilliam, Terry Jones
Παίζουν: Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones, Michael Palin
Υπόθεση: Ο βασιλιάς Αρθούρος οργώνει την χώρα για να βρει ικανούς ιππότες να τον πλαισιώσουν για ένα ιερό σκοπό: να βρουν το άγιο δισκοπότηρο!
Γιατί να την δω;: Το 1969 κάτι νέο γεννιέται στην κατά τ’ άλλα αντιδραστική βρετανική τηλεόραση. Μία παρέα (νέων τότε) κωμικών αυτοονομάζονται Monty Python και δημιουργούν το Monty Python’s Flying Circle, μία από τις πιο πετυχημένες σατιρικές σειρές στην ιστορία της παγκόσμιας τηλεόρασης (παιζόταν τότε στο BBC). Η σειρά αγκαλιάστηκε όσο λίγες για το πολιτικό της χιούμορ, τις σουρεάλ καταστάσεις, τα ευφάνταστα αστεία, τις απρόσμενες ατάκες, την ζωντάνια και την απαξίωση στην κονσέρβα που από τότε έπληττε την τηλεόραση. Έξι χρόνια αργότερα, η ίδια παρέα, με την ίδια σουρεάλ διάθεση, τολμούν να γυρίσουν μία ταινία μεγάλου μήκους. Η ιστορία θα ήταν η αφορμή. Ένα κράμα πολιτικού λόγου, θρησκευτικής ειρωνείας, κοφτερών ατακών, επικών -στα όρια του αστείου- μαχών, μινιμαλιστικών φορμών και τέλος ένα μπέρδεμα της ιστορικής αλήθειας όπως αυτήν την συναντάμε ανά τους αιώνες, έφτιαξαν μία από τις πιο αστείες ταινίες όλων των εποχών. Αποφεύγοντας τα gag, ποντάροντας στην διαλεκτική, αναπτύσσοντας μία νέα γραφή που χωρά από σκίτσα του Terry Gilliam μέχρι πολλαπλούς ρόλους για κάθε ηθοποιό, κάνοντας μεν μία τηλεοπτικής υφής παραγωγή αλλά δυναμώνοντας την με τα εργαλεία που μπορεί να προσφέρει ο κινηματογράφος οι Python κατέληξαν στην αφήγηση της μορφής θέση-αντίθεση και έφτιαξαν μία ταινία που την βλέπεις και πονάει η κοιλιά σου απ’ τα γέλια! Από τον τρικέφαλο πολεμιστή μέχρι τον άγριο λαγό και από τον δούρειο ίππο μέχρι την βρετανική καταστολή το χιούμορ γίνεται η κόλλα που ενώνει τις κατά τ’ άλλα ασύνδετες ιστορίες. Μία από τις καλύτερες κωμωδίες (για μένα η καλύτερη) στην ιστορία του σινεμά.