Σκηνοθεσία: Roy Anderson
Παίζουν: Lars Nordh, Stefan Larsson, Bengt Carlsson
Υπόθεση: Ένα μεγάλο μποτιλιάρισμα κολλάει τον χρόνο στην πόλη. Ιστορίες ξεφυτρώνουν σε κάθε άκρη της, κρυφά συνδεδεμένες μεταξύ τους, σύγχρονης προβληματικής, χωρίς κάποια αρχή-μέση και τέλος.
Γιατί να την δω;: Ποίηση. Τέχνη. Εγώ. Μοναξιά. Κατάθλιψη. Γκρι. Καπιταλισμός. Γιατί;. Έρωτας. Προδοσία και αγάπη καμία. Ένας καναπές να φωτίζεται από την τηλεόραση. Απόλυση. Μία πόρτα να χτυπά στα μούτρα σου. «Απλά άγγιξε με». Καμία αλλαγή. Στενοί δρόμοι. Μυρωδιά αλκοόλ. Τα βλέφαρα δεν πεταρίζουν. «Θέλεις κάποια βοήθεια;». Να το ακούσω αυτό και ας πεθάνω. «…γιατί ποτέ δεν ήσαν ποιητές» μα και γω ποτέ δεν ήμουν. Ηλεκτρισμός. Μου κόβεται η ανάσα. Μπορώ να στηριχθώ πάνω σου; Θα τις διαβάσουμε μαζί τις οδηγίες, μην σε μέλει. Ποιος είσαι; Να σου τραγουδήσω λίγο; Ναι, τραγουδώ φάλτσα. Θα τα φυλάω να κρυφτείς. Τι ομίχλη θέε μου. Από δω μπορώ να δω τον τάφο μου. Αχ, η όμορφη μας πόλη. Δίσκος στο πικ απ από κόρνες. Ομορφιά μόνο στην γλάστρα στο μπαλκόνι μου. Είμαι νεκρός; Θα γίνω κούκλα σε βιτρίνα να γυρνάς να με χαζεύεις. Κοίτα με πως στέκω εδώ αμίλητος. Να φωνάξω «μανααααα;». Ρυθμός; Σσςς, μας ακούν. Και πάλι θα σου διαβάσω το ίδιο. Τικ τακ, τικ τακ. Να αναπολήσω; Θα σχολιάσεις κάτι επ’ αυτού ή να γδυθούμε. Άσε με να μπω μέσα σου και αν θες μην νιώσεις κάτι. Φωτιά στο παλιό μου σπίτι. Όχι, δεν με νοιάζει για την περιουσία. Για τις κουρτίνες με πειράζει που καήκαν. Τις άνοιγα ρε γαμώτο να κοιτώ έξω. Τώρα τι θα τραβώ να λευτερώνομαι; Πάλι να στα πω απ’ την αρχή; Μ’ ακούς που σου μιλώ;