Σκηνοθεσία: Patrice Leconte
Παίζουν: Jean Rochefort, Anna Galiena, Ronald Bertin
Υπόθεση: Ο 12χρονος Antoine ερωτεύεται την κομμώτρια της γειτονιάς του. Μεγαλώνοντας, ερωτεύεται μία άλλη κομμώτρια, την Mathilde και την ζητά σε γάμο. Εκείνη δέχεται και ένας ιδιαίτερος έρωτας ξεκινά ανάμεσα τους εντός των τοίχων του κομμωτηρίου.
Γιατί να την δω;: Ο έρωτας έχει πολλές εκφάνσεις. Εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Η δε σεξουαλικότητα, κυμαίνεται από ταμπού μέχρι την χυδαιότητα. Ο σύγχρονος κόσμος έχει μπερδεμένο το κεφάλι του. Σκέφτεται, πιέζεται, δεν τολμά, δεν ερωτεύεται όπως θα θελε. Ο Leconte τα ρημάζει όλα αυτά. Φτιάχνει έναν έρωτα μέσα στο κομμωτήριο, μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο. Κάνει την σεξουαλικότητα αιχμή της ερωτικής συνύπαρξης αυτού του ιδιαίτερου ζευγαριού χωρίς να δείξει καθόλου γυμνό.
Η ομορφιά εκφράζεται με συναισθήματα. Τα γυαλιά της σύγχρονης ερωτικής προτίμησης μένουν έξω από το κομμωτήριο. Μέσα σ αυτό ωριμάζει εκείνο που για άλλους εκφράζεται μονάχα δειλά και φοβικά: το απόλυτο πάθος, ο απόλυτος έρωτας! Χωρίς όρια, πρέπει, φόβους, άγχη, δισταγμούς. Ένας έρωτας με χρώμα, μουσική, γλυκύτητα, σεξ. Ένας έρωτας που το χάδι γίνεται όπλο του. Που τα δύο μέρη του είναι ίσα και αλληλοθαυμάζονται. Η κάμερα συμμετέχει. Ερωτοτροπεί μαζί του. Μας γλυκαίνει με την παρουσία της. Ο Leconte όχι απλά τολμά να μας τρίψει στην μούρη τους ηλίθιους δισταγμούς μας αλλά και να μας κάνει να δούμε τον έρωτα ως πανηγύρι και το πένθος ως γιορτή.
Όχι, οι άνθρωποι δεν είμαστε μονοδιάστατα όντα. Ελπίζουμε, φοβόμαστε, σκεφτόμαστε πολύπλοκα, κάνουμε πότε μπρος και πότε πίσω. Αρπάζουμε την ευκαιρία ή την αφήνουμε να χαθεί μια για πάντα και πιέζουμε τον εαυτό μας την ξεχάσει. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τον άλλον αλλά ξεχνάμε ότι δεν μπορεί να μας καταλάβει κανείς. Έτσι είναι οι άνθρωποι και έτσι πρέπει να τους παρουσιάζει ο κινηματογράφος. Όμως μέσα στην τόση πολυπλοκότητα μας, ένα πράμα δεν ξεχνάμε ποτέ: πόσο γλυκοί και τρυφεροί γινόμαστε μπροστά στον έρωτα και πόσο αδύναμοι μπροστά στον θάνατο.