Η Ειλύθια, κατά τη μυθολογία, ήταν η θεά-μαία, που βοηθούσε ανθρώπους και θεούς να ξεγεννήσουν. Η Ειλύθια σήμερα, κατά τον Μιχάλη Δαρνάκη και τη Μαρία Λαφτσίδου, είναι μια ματαιόδοξη βασίλισσα που προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει ηρωίδα τραγωδίας και να υμνηθεί στους αιώνες. Και προσπαθεί με διάφορους τρόπους να το καταφέρει αυτό, τρόπους που θεωρητικά θα έπρεπε να προκαλούν το γέλιο του κοινού, ή έστω την καλή διάθεση.
Το έργο είναι γραμμένο σε έμμετρο στίχο, μερικές φορές λίγο πρόχειρο, θυμίζει πάντως έντονα διακωμωδήσεις τηλεοπτικών σειρών στις επιθεωρήσεις του Μάρκου Σεφερλή. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται είναι γενικώς λεξιλόγιο επιθεωρησιακό, και έχει μερικά μόνο καλά λεκτικά ευρήματα. Η υπόθεση του έργου δίνει πολλές δυνατότητες και οι επιμέρους σκηνές θα μπορούσαν να είχαν εκμεταλλευτεί καλύτερα από τους συντελεστές.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τη Φένια Πλιάτσικα για την οποία δεν έχω καν λόγια. Η Έστερ Σερεμέτη Αζάρια στο ρόλο της Τριγλυκερίδας, της παραμάνας, ήταν μια χαριτωμένη παρουσία μεν, ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα σ’ όλη την παράσταση, αλλά πολύ στερεοτυπικά παιγμένη. Ενδιαφέρον είχε και η Μαρία Λαφτσίδου ως Μάντισσα Φυτεία, με μια πολύ χαρακτηριστική φωνή, αλλά και ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης ως Σοφοκλής. Παρ’ όλα αυτά, η υποκριτική στο σύνολό της, ήταν κάτι που στην ουσία άγγιζε την παρωδία. Το καστ συμπληρώνεται από τους: Ανδρέα Μαυρίδη, Μιχάλη Δαρνάκη. Το χορό -που χαρά στο κουράγιο τους για την ακινησία πάνω σε τακούνια- αποτελούν η Ντία Ζούρα, η Μπρικένα Γκίστο και η Κωνσταντίνα Κονιδάρη.
Η σκηνοθεσία είναι πάλι των Δαρνάκη-Λαφτσίδου και δεν νομίζω ότι έχω τίποτα ιδιαίτερο να προσέξω για τον τομέα αυτόν, μια και δεν έγινε αισθητός. Τα σκηνικά του Βασίλη Αδάμου ήταν πρόχειρα, αλλά για το λόγο αυτό ταίριαζαν στο όλο κλίμα της παράστασης. Τα κοστούμια του ίδιου ήταν συμπαθητικά, και μου άρεσε η ιδέα με τις φούστες από τούλι που φορούσαν οι Καρυάτιδες. Οι χορογραφίες του Έλιο Φοίβου Μπέικο πρέπει όντως να ήταν εμπνευσμένες από κακές επιθεωρήσεις, εκτός κι αν θεωρούσε ότι κάπως έτσι ήταν στις αρχαίες κωμωδίες ο χορός. Την κατάσταση σώζουν οι Los Mujeros που παίζουν ζωντανή μουσική την ώρα της παράστασης.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά κυρίως μετά, σκεφτόμουν διάφορα. Για θέατρο, για συγγραφή, για τους θεατές..Σίγουρα το έργο μ’ έκανε, προφανώς άθελά του, να σκεφτώ μερικά πράγματα. Πάλι κερδισμένη βγήκα.