Γύρω στα 350 χιλιόμετρα απόσταση ωστόσο υπήρχε αμοιβαία ανάγκη να επιβιώσει.
– Αυτή είναι η τελευταία ελπίδα.
Αιωρούνταν αυτό το πάγιο ερώτημα ”αν και αυτήν την φορά όχι, τότε πότε; ”.
Κι όμως έτσι ήταν και αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος.
Ξημέρωνε όπως γινόταν για δεκαπέντε μέρες συνεχόμενα και η συζήτηση έκλεινε…
– Ωραίο τραγούδι. Άστο να παίζει καθώς μιλάμε…
(Απόσπασμα από Ανθ. Ιωάννας Π.)
Παύλος Παυλίδης – Λευκή Καταιγίδα από το άλμπουμ ”Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει” που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010
Lyrics
Την πρώτη φορά ήταν σαν νά ‘χε αρπάξει φωτιά
κάπου μέσα βαθιά – κάτι μες την ψυχή μου
κοιτούσα τις φλόγες κι αυτόν τον αέρα μακριά
να αλλάζει αργά τις σκιές της ερήμου
Χορεύοντας μού ‘δείξες μέσα σε πέντε λεπτά
τι θα πει πουθενά και πως χάνεται ο χρόνος
ότι αν το πιστέψεις στ’ αλήθεια η αγάπη μπορεί
ότι αν αφεθείς σ’ οδηγάει ο δρόμος
Από τότε περάσανε χρόνια, κυλήσαν νερά
όμως κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμη
λυπάμαι που έφυγα εκείνη τη νύχτα κρυφά
βιαστικά και χωρίς να ζητήσω συγνώμη
Το μόνο που θά ‘θελα κάποτε αν σε ξαναδώ
είναι να πω ευχαριστώ για το θαύμα που είδα
και να δώσω για μια τελευταία φορά το ρυθμό
στον τρελό σου χορό – στη λευκή καταιγίδα
γράφει ο Φάνης Τσοκανάς