Πρωταγωνιστεί στο θεατρικό μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη “Η πόρνη από πάνω” μόνη της επί σκηνής με μια φωνή από πάνω, παράσταση που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Πατρώνη στην Κενρική Σκηνή του θεάτρου Αθήναιον από 23 Δεκεμβρίου . Η Κατερίνα Διδασκάλου έδωσε συνέντευξη στον Σωτήρη Ζήκο.
Πώς προέκυψε η συνεργασία σε αυτό το έργο, σε ένα ρόλο που μάλλον δεν σας έχει συνηθίσει το ευρύ κοινό; Ερωτεύτηκα την ηρωίδα του Αντώνη Τσιπιανίτη με την πρώτη ανάγνωση . Την κατάλαβα από τις διηγήσεις γυναικών στις οποίες είχα κάνει σεμινάριο υποκριτικής λίγους μήνες πριν. Η μεγαλύτερή μου ικανοποίηση είναι όταν μετά την παράσταση έρχονται θεατές και μου λένε ότι τους πήρε 10 λεπτά να καταλάβουν ότι βλέπουν την Κατερίνα Διδασκάλου στη σκηνή.
Ποια είναι η ιστορία που ζωντανεύει επί σκηνής μέσα από το μονόλογο και τη σωματική σας παρουσία; Η ιστορία είναι μιας καθημερινής γυναίκας, μιας νοικοκυράς που είναι ηρωική με τον δικό της μοναδικό τρόπο .Αυτή η γυναίκα καταφέρνει μέσα από το πόνο και την απόρριψη να προσεγγίσει το ΘΕΙΟ που δεν άλλο από την επαφή με τον εαυτό της.
Ποια είναι ως χαρακτήρας η Ερατώ και πώς εκφράζεται; Είναι μια γυναίκα ευαίσθητη και με όνειρα. Προσπαθεί να ξεφύγει από το βάναυσο οικογενειακό περιβάλλον, υπομένει, ονειρεύεται και βρίσκει την δύναμη να γλυτώσει από την παγίδα που της έχουν στήσει ο φόβος και η συνήθεια .Η πόρνη από πάνω είναι η εσωτερική της φωνή, η ‘από πάνω φωνή’, με την οποία ταυτίζεται μαζί της και ελευθερώνεται.
Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός όταν παίζει μόνος του επί σκηνής; Η έλλειψη της ενέργειας του ‘συμπαίκτη’ πάνω στην σκηνή, που την αντισταθμίζει όμως η συνεχής επικοινωνία με την ενέργεια του κοινού. Όταν ένας ηθοποιός καλείται να ολοκληρώσει τη ταύτιση και κάθαρση του θεατή ολομόναχος, πρέπει να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος και τεχνικά και ψυχικά, δεν μπορεί να ακουμπήσει στις ατάκες του συναδέλφου και να πάρει απ’ αυτές. Από την άλλη όμως έχει την απόλυτη ελευθερία να προσθέτει κάτι διαφορετικό που έρχεται από την έμπνευση της στιγμής -τουλάχιστον στην περίπτωσή μου- κάτι που κάνει κάθε παράσταση διαφορετική .
Πώς βλέπετε τα θεατρικά πράγματα στην εποχή της κρίσης; Έχει καθορίσει τις επιλογές των ανθρώπων του θεάτρου; Η εποχή της κρίσης έχει οδηγήσει ορισμένους μεγάλους παραγωγούς να προχωρούν σε ‘αρπαχτές’ που έχουν επίφαση ποιότητας για να τραβήξουν κόσμο. Από την άλλη οι άνθρωποι που υπηρετούν τίμια το θέατρο όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να περιμένουν τις κρατικές επιχορηγήσεις συνεχίζουν με αυστηρές επιλογές και ανταμείβονται. Ο κόσμος δίνει το δικό του καθημερινό βραβείο -παρά την ελλιπή διαφήμιση- σε παραστάσεις με ουσία που δεν υποτιμούν την νοημοσύνη του .