Έμαθες να γκρινιάζεις και να κατηγορείς τους άλλους, τον θεό, τα «πνεύματα» για ό,τι σου συνέβη και σου συμβαίνει. Ξυπνάς το πρωί και ξεκινάς την ίδια γκρίνια που είχες χθες ,που έχεις σήμερα και που θα έχεις και αύριο. Ξέχασες να ζεις και τώρα τι; Κλαις; Κλάψε, κανείς άλλωστε δεν νοιάζεται πραγματικά για σένα. Νοιάστηκες εσύ ποτέ για τον εαυτό σου; ΦΤΑΙΣ για ό,τι σου συμβαίνει. Όχι μην ρίχνεις το φταίξιμο αλλού. Φταις για κάθε μέρα που μοιάζει με την προηγούμενη. Φταις για την κάθε στιγμή που βάζεις εμπόδια στον εαυτό σου ,που κλείνεις πόρτες και διώχνεις τις ευκαιρίες πριν καλά-καλά σου δοθούν.
Χάνεις την ζωή σου , ψάχνεις πράγματα να περνάς την ώρα σου κάθε στιγμή που βαριέσαι! Ποια ώρα σου βρε άνθρωπε την ζωή σου περνάς! Κάθε λεπτό που φεύγει χάνεσαι όλο και πιο πολύ. Χάνεις την ουσία του να απολαμβάνεις καθετί , την ουσία του να απολαμβάνεις ακόμα και την βαρεμάρα. Απομακρύνεσαι απ’ τον στόχο του να γίνεις ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα. Τα θεωρείς βαρετά. Μα βαρετός είσαι μόνο εσύ!
Έχεις αναρωτηθεί πως θα ήταν η ζωή σου αν κάθε μέρα που αντίκριζες τον ήλιο ήξερες πως θα είναι και η τελευταία σου; Πως θα την ζούσες; Τι το διαφορετικό θα έκανες; Γύρεψες τα πολλά και έμεινες με αυτά που θεωρεί το μυαλό σου λίγα;
Σε λυπάμαι! Σε λυπάμαι που συντήρησες το φαντασματάκι που έχεις μέσα σου αυτό που σε γεμίζει βαρεμάρα και άνοια και τώρα μάλλον άρχισες να του μοιάζεις.
Επαναλαμβάνεσαι! Επαναλαμβάνεις την ίδια καθημερινότητα, αυτή που μισείς αλλά ταυτόχρονα λατρεύεις, αυτή που καταριέσαι αλλά την έχεις κάνει την καλύτερή σου φίλη.
Δεν κάνεις κάτι να διώξεις την μονοτονία που σε περιτριγυρίζει και το βράδυ βουλιάζεις και πάλι στον καναπέ σου βλέποντας τηλεόραση. Και οι στιγμές φεύγουν και τα χρόνια όπως λένε πίσω δεν γυρνούν. Και είμαι σίγουρη πως όταν αυτά θα περάσουν τότε θα ρίξεις και πάλι τις ευθύνες στην ζωή που δεν σε άφησε να ζήσεις όπως πραγματικά θα ήθελες. Η ζωή φταίει τελικά ή εσύ που μεμψιμοιρείς και δεν δέχεσαι να ΖΗΣΕΙΣ;
Η ζωή είναι για τους τολμηρούς, γι’αυτούς που κάνουν σχέδια για το μέλλον, γι’αυτούς που βρίσκονται σε εγρήγορση, γι’ αυτούς που πληγώνονται , που αυτοσαρκάζονται, που τσαλακώνονται, που δεν μπαίνουν σε καλούπια, που εκφράζονται, που αφιερώνουν όλο τους το είναι σε κάτι που εγώ και εσύ θεωρούμαι σαχλαμάρα αλλά γι’ αυτούς είναι αδιαπραγμάτευτα ζωή.
Είμαστε και εμείς οι άνθρωποι τόσο περίεργα όντα και διαρκώς προσπαθώ μα μάταια να καταλάβω τι είναι αυτό που μας κάνει να χάνουμε στιγμές απ’ την ζωή μας, να αναβάλλουμε πράγματα, να κλαιγόμαστε και να δεχόμαστε παθητικά ότι συμβαίνει γύρω μας… Πιστεύουμε μήπως ότι θα ζήσουμε αιώνια;;;
κείμενο: Τζούλια Μουρατίδου
Φωτογραφία: Έλενα Παπακώστα