Κι εσύ τι άφησες κυρ-Παντελή;

Written by

@  Γραμμένο το 1975. Μια φωτογραφία της γειτονιάς. Ο καθένας κλεισμένος στο κουτί. Στην ασφάλεια. »Μην μπλέκεις», »Εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;». Έτσι πάλεψαν να μας μεγαλώσουν και εν μέρη το κατάφεραν. Καταλήξαμε σε καφετέριες να τρώμε τον χρόνο, να καίμε το μυαλό με ανούσιες μουσικές, με στίχους του πεντάλεπτου, σε μαγαζιά  που προβάλλονται ως must της εποχής και αποτελούν τα πραγματικά καταγώγια. Να ακούμε το »Βρέχει στην φτωχογειτονιά» και αντί να ανατριχιάζουμε από τον στίχο να πετάμε λουλούδια. Γραφικός θα πεις. Δίκιο σου δίνω. Αλλά εμείς τι αφήσαμε και διαφέρουμε από τον Παντελή;;;

@ Από μια παλιά ελληνική ταινία. Κάτι που πρέπει να θυμάσαι μεθαύριο που θα’ρθει η σειρά σου να βγεις στον δρόμο:

 Μωρέ πάνα να φύγουμε που θα βγάλεις τώρα εσύ το φίδι απ’την τρύπα. 

Βέγγος Θανάσης: Κάποιος πρέπει να το βγάλει κύριε Φώτη, κάποιος πρέπει να το βγάλει γιατί διαφορετικά θα βγει το φίδι μόνο του και θα μας φάει όλους

@ Οι μέρες πλησιάζουν.

Η ιστορία διδάσκει.

Ο κλοιός στενεύει.

Εγώ άπραγος;

 

Πάνος Τζαβέλλας – Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή

 

Στίχοι

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
έχεις κατάστημα κάπου στη γη.
Πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά, πολλά λεφτά.

Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά.

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί,
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
τρως τροφή πνευματική.

Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά,
«Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά».

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι;

Ο γιος σου μοναχά να ’ναι καλά
ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά.

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί.
Τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί.

Δίπλα σου τ’ όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

Ξέρεις πως δώσανε, κυρ Παντελή,
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ’ όνειρο φέτα ψωμί
να φας κι εσύ, κυρ Παντελή;

Κι εσύ τι έδωσες, κυρ Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη.
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά.

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
έντρομε, άβουλε, συ φασουλή,
βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή,
άδειο πετσί χωρίς πνοή.

Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά,
θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

γράφει ο Φάνης Τσοκανάς