«30 years burning down the road» η θρυλικότερη ελληνική rock’n’roll μπάντα έχει «γράψει» αμέτρητα χιλιόμετρα. Από το 1983 στο σήμερα το road-tripσυνεχίζεται με τις αναταράξεις και τη σκόνη του δρόμου να αποτυπώνονται και στο νέο τους υλικό και με το κοινό να τους ακολουθεί πιο φανατικά από ποτέ.
O Alex K. των The Last Drive μίλησε στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή.
Για τι πράγμα θα θέλατε εσείς οι ίδιοι να μιλήσετε αυτή τη δεδομένη στιγμή ή ποια ιστορία των LastDrive θα θέλατε να μοιραστείτε. Εντάξει, το έχουμε ξαναπεί, αλλά θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον κόσμο που μας στήριξε όλα αυτά τα χρόνια –και με τη συμπλήρωση των 30 χρόνων του γκρουπ- και να του πούμε ότι μας κράτησε προσηλωμένους στο όραμά μας και ότι μπορεί να περάσαμε δύσκολες στιγμές αλλά ποτέ δεν αισθανθήκαμε μόνοι. Αυτή είναι η πιο ωραία απ’ όλες τις ιστορίες μας.
Τι σας «καίει» δημιουργικά -και μη- τις τελευταίες ημέρες; Από δημιουργική άποψη είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπουμε όλους αυτούς τους φίλους να «μπαίνουν» στη μουσική των Drive με την ευκαιρία των 30 χρόνων, είναι κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Από κοινωνική σκοπιά μας καίνε πολλά, σε αυτή την κατάσταση διάλυσης που βιώνουμε. Και όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο. Φαίνεται να ζούμε μία περίοδο που η ανθρωπότητα φαίνεται σαν να μην έχει μάθει τίποτα από ό,τι έχει προηγηθεί ή αν έχει μάθει, οι κοινωνίες δεν φαίνονται ικανές να αντιδράσουν επειδή οι δομές της απληστίας που τις κάνουν να ασφυκτιούν μοιάζουν ακατανίκητες. Όμως λένε ότι το πιο βαθύ σκοτάδι υπάρχει λίγο πριν την αυγή.
Έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο και στο κίνητρο που είχατε όταν συναντιόσασταν τα πρώτα χρόνια των LastDrive για να κάνετε πρόβα ή να βγείτε στο δρόμο για το επόμενο live, σε σχέση με τώρα; Ποτέ δεν αγγίξαμε ένα επίπεδο αναγνώρισης που θα μπορούσε να αλλάξει την καθημερινότητά μας. Ανήκουμε στo είδος των συγκροτημάτων που τα μέλη τους δεν έπαψαν να έχουν καθημερινές δουλειές για να βγάζουν τα προς το ζην. Αυτό παλιά μας φαινόταν σαν μία συνθηκολόγηση, το ότι δεν ζούσαμε αποκλειστικά από τη μουσική, αλλά εκ των υστέρων μάς φαίνεται σχεδόν σαν ευλογία, γιατί ποτέ δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε την πορεία μας ώστε το γκρουπ να συνεχίσει να είναι προσοδοφόρο, ούτε απομακρυνθήκαμε από τη θεματική μας, που ήταν ένας τρόπος να διαπραγματευτούμε τις αντιφάσεις που βιώναμε. Η δραστηριότητα της μπάντας είναι κάτι που μας κρατάει σε διαρκή επαφή και έτσι, η σχέση μας παραμένει ζωντανή. Ζούμε λίγο πολύ στα ίδια μέρη όπως όταν ξεκινήσαμε, είμαστε φίλοι από παιδιά. Το κίνητρο είναι η ίδια η ζωή μας, ένας διάλογος μέσα από τη μουσική που δεν σταματάει ποτέ.
Είχε περάσει τότε, από το μυαλό σας πως το έτος 2013 θα παίζετε μπροστά σε ένα κοινό τόσο ενθουσιώδες και πιστό; Η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή οι άνθρωποι στάθηκαν πολύ γενναιόδωροι απέναντί μας, μας στάθηκαν ανεπιφύλακτα. Άλλωστε κι εμείς ξεπηδήσαμε μέσα από μία μεγάλη παρέα ανθρώπων που ο καθένας έκανε και κάτι άλλο, και όλοι βοήθησαν να υπάρξουν οι L.D. Αλλά πριν από 30 χρόνια, όταν ξεκινούσαμε, όχι, δεν είχαμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας. Ό,τι γινόταν γινόταν από ένστικτο, υπήρχε ένα όραμα πολύ δυνατό, αλλά χωρίς βάθος στο χρόνο. Γενικά δεν σκεφτόμαστε και πολύ το μέλλον τότε, ήμαστε παιδιά. Τώρα που τη ζούμε, αυτή η ανταπόκριση μας τιμάει αφάνταστα.
Μετά το περσινό EP «News From Nowhere» υπάρχουν νεότερα σχετικά με ηχογραφήσεις ή κάποια νέα κυκλοφορία; Αυτό που έχουμε μπροστά μας –η γιορτή για τα 30 χρόνια- φτάνει για να μας απασχολεί αυτή την εποχή. Μετά απ’ αυτό, βλέπουμε.
Αν και είναι μια ερώτηση μάλλον πολύ στοιχειώδη, πέντε μπάντες που αν δεν υπήρχαν δεν θα υπήρχαν ούτε οι LastDrive; 1) Birthday Party, 2) The Cramps, 3) The Sonics, 4) Sex Pistols, 5) Velvet Underground.
Πέντε ταινίες που θα θέλατε να έχετε γράψει το soundtrack;
1) «Repulsion» του Roman Polanski, 2) «The wild bunch» του Sam Peckinpah, 3) «Scorpio rising» του KennethAnger (να συμμετείχαμε με κάποιο κομμάτι μας, αφού το soundtrack είναι έτσι κι αλλιώς φανταστικό), 4) «Taxi driver» του Martin Scorcese, 5) «Clockwork orange» του Stanley Kubrick.
Πάντα στις επιρροές σας -αλλά και στα δείγματα δουλειάς σας εκτός μουσικής- υπάρχει ένα εύρος αναφορών, που δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με το μουσικό κομμάτι του rock‘n‘roll. Υπάρχουν στοιχεία της νεότερης ελληνικής ιστορίας που ζύμωσαν την ελληνική rock σκηνή ή είναι όλα μια μεταγραφή ξένων (μουσικών) επιρροών; Μια ροκ εν ρολ μπάντα είναι παιδί των κοινωνικών συνθηκών –όσον αφορά τους Drive, εμφανιστήκαμε σε μία εποχή που τα πράγματα στην Ελλάδα άλλαζαν – οι πολιτιστικές και κοινωνικές εκφράσεις που είχαν στραγγαλιστεί στη διάρκεια της χούντας διεκδικούσαν χώρο και αυτό έδινε τη δυνατότητα να κάνεις τις δικές σου επιλογές όσον αφορά τις επιρροές σου, να διαμορφώσεις το δικό σου πεδίο αναφορών. Οι αντιφάσεις και οι ρήξεις που εμφανίστηκαν στη Ελλάδα από το ‘80 και μετά άφησαν σίγουρα το αποτύπωμά τους στη ροκ σκηνή, όπως και η αντίδραση στη lifestyle αφασία που ακολούθησε την επόμενη δεκαετία. Ίσως τα κοινωνικά ρήγματα αποτυπώθηκαν πιο έντονα στην εικόνα και το λόγο των ροκ και χιπ χοπ συγκροτημάτων στην Ελλάδα απ΄ ότι σε άλλες χώρες. Σε σχέση με το αν πρόκειται για απλή μεταγραφή, το ροκ εν ρολ τραγούδι είναι μια απλή και εύπλαστη μουσική φόρμα και ενσωματώνει με ευκολία τον αντίκτυπο της κοινωνικής πραγματικότητας που το γεννάει, είτε ως άμεση αφήγηση είτε ως αρνητικό της. Αυτή είναι η δύναμή του, γιατί είναι η folk μουσική των πόλεων.
Οι τωρινές ελληνικές μπάντες που βγαίνουν για περιοδείες στο εξωτερικό, πώς σας φαίνονται; Έχουν αντίστοιχα την αγνή rock‘n‘roll διάθεση και όρεξη για να το προχωρήσουν ή μήπως είναι και λίγο hype το πράγμα; Όχι, δεν βλέπουμε κάποιο hype, ίσα-ίσα μας αρέσει που βλέπουμε τόσα συγκροτήματα να βγαίνουν στον δρόμο, πράγμα που ούτως ή άλλως απαιτεί επιμονή και αποφασιστικότητα. Τα νέα γκρουπ έχουν ενσωματώσει με δημιουργικό τρόπο τις επιρροές τους, διαθέτουν τα μέσα να καταγράψουν τη δουλειά τους με μεγαλύτερη ευκολία απ΄ ότι γινόταν παλιότερα. Η παγκόσμια κινητικότητα τους έδωσε την ευκαιρία να παίξουν σε ένα άλλο κοινό εκτός Ελλάδας και αυτά ανταποκρίνονται στην πρόκληση. Μια περιοδεία, ειδικά σε ξένη χώρα, είναι κάτι ανάμεσα σε στρατιωτική αποστολή και καλλιτεχνικό εγχείρημα και είναι πολύτιμη εμπειρία για κάθε μουσικό.
Μετά από τον ενθουσιασμό με τον οποίο το κοινό υποδέχθηκε την επανένωσή σας, νομίζω ακολούθησε ένας νέος κύκλος για την μπάντα. Εσείς πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση με το κοινό στη νέα πορεία των LastDrive; Όπως είπαμε και παραπάνω, αυτός ο ενθουσιασμός και η αγάπη ήταν τέτοια που η σχέση αυτή μας γεμίζει χαρά. Είναι πολύ ξεχωριστό να έχεις διαφορετικές γενιές στον ίδιο χώρο, και να έχει η καθεμία τη δική της σχέση με τη μουσική της μπάντας…
Με τα διάφορα side–project σας τι γίνεται; Προχωράνε, όσο μας επιτρέπει ο χρόνος.
Ποιοι θα είναι οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι φίλοι μαζί σας επί σκηνής στο επικείμενο live στη Θεσσαλονίκη και τι άλλο να αναμένουμε από τη συγκεκριμένη βραδιά; Φίλοι από την Θεσσαλονίκη με τους οποίους είμαστε κοντά όλα αυτά τα χρόνια: Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, ο Ασκληπιός Ζαμπέτας και ο Κώστας Τριψάνης που ήταν μέλη του πιο «κοντινού» συγκροτήματος σε μας στις αρχές μας, των εκπληκτικών Mushrooms, «μορφές» όπως ο Αλέκος από τους Γκούλαγκ, ο Danny από Ναυτία και NoSin, ο Gaz από τους PersonalityCrisis, δύο από τους ZiggyWas, ο Πάνος Ρώσης και ο Λάμπρος Σαλτσίδης και τέλος, οι Roundlights. Όλοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας χωρίς να το σκεφτούν στιγμή. Πώς να μην είμαστε περήφανοι για τη συμμετοχή τους στη γιορτή μας;
Info:
The Last Drive & very special guests
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου
Fix Factory of Sound
Έναρξη 21.30
Εισιτήρια 7€ (προπώληση), 10€ (ταμείο)