Με μεγάλα μουσικά αποθεματικά η κλασική ρεμπέτισσα της Θεσσαλονίκης συμμετέχει στην μεγάλη παράσταση – μουσική ιστορία της πόλης «Με μουσικές εξαίσιες, με φωνές!…» παρέα με τον Χρήστο Μητρέντζη και μια πλειάδα μουσικών και ηθοποιών στη Μονή Λαζαριστών. Η Μαριώ εδωσε συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη.
Στην μουσική ιστορία της Θεσσαλονίκης σε ποια γεγονότα θα εστίαζες περισσότερο; Συμμετέχω σε αυτήν την παράσταση για να τραγουδήσω τραγούδια από το ’12 μέχρι τα σημερινά δρώμενα. Τραγούδια καφέ αμάν, ρεμπέτικα, εβραΐικα, λαϊκά έως και ποντιακά… Θυμάμαι πολύ τα εβραΐικα τραγούδια, επειδή έζησα αρκετά πράγματα και στην παλιά Θεσσαλονίκη και μέχρι το 1950 που είχαμε Εβραίους στη γειτονιά μου (που δεν έγιναν σαπούνι), στην Αγία Φωτεινή. Υπάρχουν πολλές ιστορίες τότε με εβραίους και με τον πατέρα μου που έσωσε κι έναν γείτονα από τους Γερμανούς και αγόρασε και το σπίτι στο οποίο μέναμε. Έτσι τα εβραΐικα τραγούδια τα θυμάμαι με δύναμη από τότε.
Για την μεγάλη παράσταση του Κρατικού Θεάτρου στην οποία συμμετέχεις, τι σχόλιο θα είχες; Τι περιλαμβάνει, ρεπερτόριο; Και πάλι στο πάλκο μαζί με τον Χρήστο Μητρέντζη και άλλους… Αυτή η παράσταση θα πρέπει να υποστηριχθεί από όλη την πόλη. Παίζω με τον καλό μου φίλο τον Χρήστο Μητρέντζη, τη μουσική και την μελέτη του προγράμματος των τραγουδιών την κάνει ο Κώστας ο Βόμβολος, ο οποίος είναι και παλιός μου συνεργάτης – έχουμε κάνει πολλές συναυλίες εκπροσωπώντας τη χώρα μας, σε Αμερική, Ευρώπη, Σκανδιναβία και αλλού. Ο Χρήστος είναι ο κατάλληλος μπουζουξής για να παίξει αυτά τα κομμάτια γιατί ζει και στη Θεσσαλονίκη. Αυτήν την παράσταση στην οποία παίζουν εξαίρετοι ηθοποιοί, όπως η Θεσσαλονικιά Ζωζώ Σαπουντζάκη, ο επίσης Θεσσαλονικιός Άκης Σακελλαρίου και άλλοι, επιβάλλεται να τη δουν όλοι οι Θεσσαλονικείς, αλλά μη πω και όλη η Ελλάδα. Είναι γνώση και για τους νέους, να δουν πως ήταν η Θεσσαλονίκη, πώς ξεκίνησε, την ιστορία της μέσα από τη μουσική. Οι παλιοί μαθαίνουν τους καινούριους… Έλειπε αυτό το πράγμα από τη Θεσσαλονίκη, μια αναφορά της πόλης, της ιστορίας της.
Το παρόν της Θεσσαλονίκης στέκεται αντάξιο του μουσικού του παρελθόντος της; Καμία σχέση… Με τα σημερινά δεδομένα, προσεγγίζουμε το ’40, εννοώ για την πείνα. Στα καλλιτεχνικά στέκεται όπως έστεκε και παλιά. Θυμάμαι που δούλευε πάντα ο πατέρας μου και στον εμφύλιο και στην κατοχή, ως ντράμερ, μουσικός. Η μουσική δεν αλλάζει ποτέ, είναι η ίδια. Άλλαξαν κάποια πράγματα στην ρυμοτομία και στη δόμηση. Η Θεσσαλονίκη αγάπησε το ρεμπέτικο, αγάπησε τον Βασίλη Τσιτσάνη, αγάπησε και τον Μάρκο. Σήμερα δεν απόμειναν ρεμπέτικα στέκια, αλλά έχει γωνιές ακόμα που δεν αλλοιώθηκαν, όπως επάνω στην παλιά πόλη, όπου έμειναν όλα αδερφικά, έμειναν όπως ήταν. Επειδή έχω ζήσει όλα τα μικρά μαγαζάκια της Θεσσαλονίκης, ήταν όλα πρωτόγνωρα για μένα, έχω εικόνες που δεν μπορώ να τις ξεχάσω. Ήμουν μικρούλα, έπαιρνα το ακορντεόν και έβγαινα να λέω τα κάλαντα, ξεκινώντας από τη Χ.Α.Ν.Θ. και διέσχιζα όλη την Τσιμισκή…
Σήμερα αυτό γίνεται στο internet… Ναι, αλλά υπάρχει μια διαφορά –και στην φτώχεια και την προσφυγιά τότε ποτέ δεν έφευγα με λίγα χρήματα, αλλά ούτε και με άδειο το ζεμπίλι μου. Μας έδιναν φρούτα, καρύδια –τυλιγμένα σε εφημερίδες για να μη φεύγουν από τις τρύπες, ότι είχε ο καθένας… είναι ίδια η εικόνα σήμερα.. Αλλά ξέρεις κάτι; Υπήρχε πολύ φιλότιμο, που τώρα δεν υπάρχει πολύ… Μόνο οι παλιοί Θεσσαλονικείς, οι βέροι διατηρούν λίγο από το παλιό φιλότιμο… το παλιό μεράκι… δεν είναι όπως παλιά…
Ποιο τραγούδι έχει ανεξίτηλη σφραγίδα μέσα σου; «Γεννήθηκα για να πονώ»….
Οι δραστηριότητες σου σήμερα τι περιλαμβάνουν; Εκτός της ωραίας αυτής παράστασης δεν θα κάνω κάτι άλλο, προς το παρόν. Έχω μια δισκογραφική συμμετοχή στο νέο cdτου Δημήτρη Λίβανου με τον οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία 14 χρόνια. Έγραψε ένα τραγούδι για τη μητέρα μου, η οποία γυρίζοντας το ’22 από τη Μικρά Ασία, η μαμά της πέθανε μέσα στο καΐκι και την πετάξανε στη θάλασσα γιατί δεν μπορούσαν να τη φέρουν μέχρι τον Πειραιά. Αυτή η τραγική ιστορία έγινε τραγούδι για τη Μακρίνα από τον Δημήτρη το Λίβανο… Τον ευχαριστώ πάρα πολύ..
Μουσικά τι «ζηλεύεις» σήμερα και θα ήθελες να σου συμβεί; Όχι, δεν μου έλειψε τίποτε. Αυτά που μου έγραψε η μοίρα μου και το κισμέτι μου τα έχω εκπληρώσει. Στη ζωή μου δεν ξεκίνησα ούτε για να κάνω δόξα ούτε και για να κάνω λεφτά. Δούλεψα γιατί είχα ανάγκη, όπως όλες οι οικογένειες τότε, κι επωμίστηκα εκτός της νέας δικής μου οικογένειας, και την οικογένεια, να συντηρώ τα αδέρφια μου και τους γονείς μου, ως μουσικός. Ξεκίνησα πάρα πολύ μικρή να βγαίνω στα πανηγύρια και να παίζω. Έχω αλωνίσει όλη τη Θεσσαλονίκη και την Ημαθία. Χρειαζόμαστε αισιοδοξία, έκανα λίγα και καλά πράγματα, νομίζω. Πολύ δουλειά κι ακόμα μελετάω και δουλεύω.
Και αυτή η παράσταση έχει απαιτήσεις… Στο θέατρο είναι πολύ πιο δύσκολα γιατί πρέπει να θυμάμαι τα λόγια, δεν έχω αναλόγιο. Είναι πολύ εντατικές οι πρόβες από το πρωί και η όλη προετοιμασία και η σκηνοθεσία. Στη χορογραφία που επιμελείται η Σοφία Σπυράτου, ο καθένας έχει τη θέση του, δεν είμαστε ως μουσικοί στα πλάγια με τον Χρήστο Μητρέντζη και την ορχήστρα που θα παίζει τα καφέ αμάν. Τραγουδάνε και οι ηθοποιοί μαζί μου… Θα έλεγα ότι είναι ένα καμπαρέ, μεταξύ καφέ αμάν έως και καφέ σαντάν. Οι ενδυμασίες είναι εξαιρετικές, του Μανόλη Παντελιδάκη, οι ηθοποιοί παίζουν πάρα πολύ φυσικά, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, παίζει και νύφη μου μαζί, είναι μια εξαιρετική παράσταση που πρέπει να δουν όλοι. Να πούμε, επίσης, ότι τα κείμενα και την ιστορική και μουσική έρευνα έχει επιμεληθεί ο Λάμπρος Λιάβας. Είναι μεγάλη μου τιμή που συνεισφέρω σε αυτή την παράσταση για την πόλη μου. Νιώθω περήφανη γιατί για αυτήν την πόλη δουλεύω μέχρι τώρα. Μπορεί να είμαι και στην Αθήνα, αλλά τη Θεσσαλονίκη δεν την ξεχνώ ποτέ. Με το πρώτο που με κάλεσαν, αμέσως ήρθα… Είχα κλεισμένη δουλειά, και είπα όχι…
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Μονή Λαζαριστών – Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός»
(Κολοκοτρώνη 21, 564 30, Σταυρούπολη,
(Γραφείο Τύπου- Προβολής & Επικοινωνίας Κ.Θ.Β.Ε. – Πληροφορίες: Τηλ: 2315 200010 , 2315 200032)
Από Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη & Κυριακή: 19:00
Πέμπτη & Παρασκευή: 20:00
Σάββατο: 18:00 & 21:00