Οι Άγγλοι αγαπούν να τρέχουν. Εννοώ κυριολεκτικά. Άνθρωποι που κάνουν joking μετα τη δουλειά δυό δυό ή και μόνοι τους. Σώματα καλογυμνασμένα, σαν γλυπτά. Δείχνουν να το απολαμβάνουν.. Ίσως αποτελεί για αυτούς μια μορφή εκτόνωσης.. σκέφτομαι.
Μια Ρωσίδα γειτόνισά μου μαγειρεύει τα Κυριακάτικα μεσημέρια και ύστερα βάζει Ρώσικη μουσική που ηχεί στα αυτιά μου σαν κάτι τελείως παλιομοδίτικο. Όταν ξαφνιασμένη την βλέπω να χορέυει και να μου τραγουδάει με ένα ταπεραμέντο φωτιά μεσά στο σαλόνι της αλλάζω αμέσως γνώμη. Η ανταλλαγή σκέφτομαι είναι αυτό που μας γεμίζει μας δίνει μια αλλιώτικη ευχαρίστηση και μας ταξιδεύει βαθιά σε χώρες ξένες.
Χώρες που σε πραγματικό χρόνο μπορεί να μην βρεθούμε και ποτέ.
Μαγεία. Ξυπνάω τα βράδια απο τις φωνές του Ρώσου γείτονα μου. Και καθώς είμαι στην πόρτα του και τον παρακαλω για χιλλιοστή φορά στα αγγλικά να σεβαστεί τους κανονισμούς και κάνει ησυχία με πιάνω απο μέσα μου να χαίρομαι. Και μια φωνή μου εσώτερη να τον ευχαριστεί. Δεν πειράζει που με ξύπνησες στις 03.00 τα χαράματα, γιατί έτσι αναγκάζομαι να θυμώνω σκεπτόμενη στα Αγγλικά. Ίσως έτσι γίνομαι καλύτερη.
Τσακώνομαι στο δρόμο με ένα Βρετανό που με φλερτάρει κοροιδεύοντας την χώρα μου. Ξεκαρδίζομαι στα γέλια με ενα Βραζιλιάνο στο δρομο που προσπαθεί να με φλερτάρει λέγοντας πόσο φτωχή πρέπει να είμαι μιας και είμαι Ελληνίδα.. Τελικά παντού το ίδιο έργο.
Δεν μετράει τι θα σου πει ο οποιοσδήποτε αλλά ο τρόπος είναι αυτός που μπορεί να κάνει την μεγάλη διαφορά και να σε κάνει να αντιδράσεις αψυχολόγητα ακόμα και για εσένα τον ίδιο. Ένας Αιγύπτιος τις προάλλες όταν άκουσε Ελλάδα «Α εσείς είστε που σπάτε πιάτα και περνάτε καλά! Άλλα όχι πιά. Ε;». Ο αδερφός μου αυτοσαρκαζόμενος του απάντησε το θεϊκό: «Πλέον δεν έχουμε πιάτο ούτε για να φάμε, για να σπάσουμε θα έχουμε;».
Ακόμα σαστίζω όταν ο υπάλληλος στο σούπερ μάρκετ με ρωτάει με αληθινό ενδιαφέρον πως ήταν η μέρα μου. Έτσι απλά. Το συναίσθημα όμως που σου δημιουργεί είναι απερίγραπτο. Το αίσθημα του ότι ερχόμαστε από όλα τα μέρη της Γης, κατοικούμε σε αυτήν την χαοτική πόλη αλλά η αλήθεια είναι ό,τι οι ανάγκες μας για μια γλυκιά κουβέντα, για λίγο ενδιαφέρον είναι ακριβώς οι ίδιες.
Γράφω άρθρα, στίχους για τραγούδια, ετοιμάζω το blog μου στα Αγγλικά, ετοιμάζω ιδέες για τα βίντεο μου στο καινούριο μου κανάλι. Μια περίοδος απο τις πιο παραγωγικές και δημιουργικές στην ζωή μου. Έχω την εντύπωση πως όταν απομονώνεσαι τότε μπορείς να στραφείς μέσα σου. Πραγματικά.
Γράψιμο πολύ, ηχογραφήσεις στα αγγλικά, μαγειρέματα τύπου πειραματίζομαι, περίπατοι με βροχή να μην σε νοιάζει, δοκιμάζω σακάκια lose με πολύ χρώμα, ονειρεύομαι τα καινούρια army look boots που θα πάρω, σκιτσάρω παντού, φωτογραφίζω στατικά και αφηρημένα.
Το πανεπιστήμιο μια ολοκαίνουρια πρόκληση. Διάβασμα και εργασίες, σεμινάρια και καφεδακια, παγωνιά και βροχή, στην καρδια μου ηλιοφάνεια, στο μυαλο μου έκσταση, εκθέσεις μοντέρνας τέχνης, bistro γαλλικά, tapas bar σπανιολοκα, καλύτερα τα μεξικανικα, κρασιά βαριά, τζάκια σε φουαγιέ μικρών hotels, ψυχαναλυσεις με παρέες στα αγγλικά, η φίλη μου απο την Κροατία με λεει τρελη, ο Oscar μου γελάει γλυκά..
Γράφει: Καυκά Αλεξάνδρα