Από τη Ρωσία με αγάπη για την post-punkρυθμολογία, τους Smiths και τις ατμοσφαιρικές, σχεδόν shoegaze μελωδίες, που με κάποιο μαγικό και μελαγχολικό τρόπο συνυπάρχουν στη μουσική τους.
O τραγουδιστής των Motorama, Βλαντ Παρσίν έδωσε συνέντευξη στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή.
Πώς αποφασίσατε να ξεκινήσετε το συγκρότημακαι να ακολουθήσετε τη συγκεκριμένη μουσική πορεία με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας; Αποφασίσαμε να φτιάξουμε συγκρότημα, γιατί όλοι ήμασταν ερωτευμένοι με ενδιαφέρουσες μουσικές. Όλοι μας είμαστε μεγάλοι φαν των Smiths και όλοι μας αγαπάμε πολύ τους Strokes. Και αυτός ήταν ένας αρκετά καλός λόγος από μόνος του για να ξεκινήσουμε κάτι δικό μας.
Η μουσική σας έχει αναμφίβολα μια σκοτεινή και μελαγχολική πλευρά, αλλά αν κρίνω από το blog και το ημερολόγιο της περιοδείας σας, ξέρετε να περνάτε και πολύ καλά όλοι μαζί. Τι σας εμπνέει περισσότερο, η θλίψη ή η χαρά; Ούτε η θλίψη αλλά ούτε και η χαρά. Έχει να κάνει περισσότερο με τον ενθουσιασμό, με το πάθος μας και την αγάπη μας για περιπέτεια. Στη Ρωσία έχουμε πολύ λίγες μπάντες που η μουσική τους μπορεί να ενταχθεί κάτω από το γενικότερο όρο indie και έτσι υπάρχει σχετική έλλειψη στα αντίστοιχα μουσικά ακούσματα, κάτι που όμως μας δίνει ένα επιπλέον κίνητρο και ενδιαφέρον για να θέλουμε να ασχοληθούμε και να πειραματιστούμε με το συγκεκριμένο είδος και ύφος.
Καθώς δεν γνωρίζουμε και πολλά για τη ρωσική indie σκηνή αλλά και τη σκηνή της πόλης σας, Ροστόφ επί του Ντον, μπορείτε να μας μεταδώσετε το πώς είναι τα πράγματα εκεί, οι σχέσεις ανάμεσα στα συγκροτήματα, τα δισκογραφικά label, το κοινό; Υπάρχουν λίγες ενδιαφέρουσες μπάντες στο Ροστόφ και αυτές που εμείς ξεχωρίζουμε είναι δύο: οι Aerofall και οι Ritmika, που παίζουν shoegaze/indie pop. Δεν υπάρχουν μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές και το κοινό μάλλον δεν έχει βρει ακόμη την ταυτότητά του. Στις συναυλίες, βλέπεις από τη μία νεαρά και μοντέρνα αγόρια και κορίτσια με πόλο μπλουζάκια Fred Perry και από την άλλη, παππούδες με σκυλάκια ντυμένα με ροζ κουστούμια.
Με τι μουσικές μεγαλώσατε; Με Σοβιετικούς ποπ καλλιτέχνες, καθώς και μπάντες της δεκαετίας του ’80, όπως οι Kino, Bravo, Akvarium και οι Mashina Vremeni.
Αν και συνήθως σας κατατάσσουν στο ρεύμα αναβίωσης του post-punk, η μελωδία κυριαρχεί στα κομμάτια σας. Τι είναι μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς, όταν γράφετε ένα νέο κομμάτι, να δημιουργήσετε ένα νευρώδη post-punkρυθμόή μια μελωδία; Δεν ξέρω… Η αλήθεια είναι πως δεν το είχα ξανασκεφτεί αυτό έως τώρα. Αλλά πιστεύω πως η μελωδία είναι πραγματικά σημαντική για εμάς. Γράφουμε μουσική η οποία θέλουμε να είναι ενδιαφέρουσα καταρχήν για εμάς τους ίδιους, οπότε είναι δύσκολο να μιλήσω για συγκεκριμένα μουσικά είδη ή αισθητικές αναφορές που έχουν τα κομμάτια μους.
Από πού προήλθε η έμπνευση για το δεύτερο άλμπουμ σας «Calendar»,που κυκλοφόρησε από τη γαλλική Talitres; Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει συγκεκριμένο concept πίσω από τη μουσική μας. Κάνουμε πράγματα με τη βοήθεια της διαίσθησης, που είναι το αντίθετο από το να δουλεύεις έχοντας μια σαφή ιδέα, που σε οδηγεί στο να ασχολείσαι περισσότερο με την ανάλυση και τους ενδελεχείς υπολογισμούς. Όσον αφορά την έμπνευση, μπορεί να προέρχεται από ένα σωρό διαφορετικά πράγματα κατά καιρούς. Για το «Calendar» δεν μπορώ να θυμηθώ τι μας ενέπνευσε συγκεκριμένα, ήταν μάλλον ολόκληρο το 2012 και όσα συνέβησαν μέσα στη χρονιά…
info:
Παρασκευή 11 Οκτωβρίου στο Block33.
Support: Laissez Faire, BrightSide.
Έναρξη: 22.00
Εισιτήρια 10, 12, 15€