Στο θέατρο Κολοσσαίον προσγειώθηκε για δύο τελευταίες παραστάσεις η “Νταντά από τον Ουρανό” , κατά κόσμον, Ταμίλα Κουλίεβα. Σ’ ένα θέατρο γεμάτο από κόσμο και μάλιστα ανήσυχο (παιδάκια που φώναζαν , έκλαιγαν κλπ) παρακολούθησα την παράσταση που ξεπέρασε τη μιάμιση ώρα σε διάρκεια, κάτι που θεωρώ υπερβολικό για παιδική παράσταση. Φάνηκε, άλλωστε, καθώς όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο ανήσυχα γινόταν τα παιδιά. Εντούτοις, πρέπει να παρατηρήσω ότι σε γενικές γραμμές συμμετείχαν και σχολίαζαν τα δρώμενα της σκηνής. Όταν υπήρχαν στιγμές που η παράσταση έκανε “κοιλιά” , αυτό το υποδείκνυαν κατά κύριο λόγο τα ίδια τα παιδιά.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω ποιος έκανε τη διασκευή του έργου, γιατί πρέπει να σημειωθεί ότι το θεατρικό έργο απέχει αρκετά από το βιβλίο της P.L. Travers.Την σκηνοθεσία της παράστασης ανέλαβε η ίδια η Ταμίλα Κουλίεβα. Δεν είχε τίποτα το αξιοσημείωτο ως σκηνοθεσία, επρόκειτο για μια απλή τοποθέτηση θέσεων , που τουλάχιστον, αν και υπήρχε πολύς κόσμος επί σκηνής δεν έδινε την εντύπωση όχλου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδίασε ο Αθανάσιος Κολαλάς, τα μεν πρώτα αδιάφορα, τα δε δεύτερα, εξαιρετικά, απόλυτα ταιριαστά. Οι ειδικές κατασκευές και οι μάσκες ήταν καταπληκτικές και αξίζουν συγχαρητήρια οι Δήμητρα Γιοβάνη και Άννα-Μαρία Βάσιακ, ενώ τα σκηνικά κατασκεύασε ο Ανδρέας Κουλμπερντίεβ. Να σημειώσω και τα ονόματα της βοηθού σκηνοθέτη, Εύα Κουμανδράκη και της βοηθού σκηνογράφου, την Μαρία Μακρή.
Οι χορογραφίες της Μαριάνθης Ψωματάκη δεν είχαν τίποτα το ιδιαίτερο, ήταν πάντως συμπαθητικές. Την επιμέλεια της μουσικής είχαν οι Μπάμπης Καραμανίδης και Πάνος Αργυριάδης. Εδώ έχω μια ένσταση. Η ένστασή μου έγκειται στο γεγονός ότι ενώ τα περισσότερα τραγούδια ήταν σε ελληνική μετάφραση μόλις ένα τραγούδι ήταν στ’ αγγλικά. Για ποιο λόγο αυτή η διαφοροποίηση που χαλάει τη συνοχή; Οι φωτισμοί του Τρύφωνα Κεχαγιά ήταν λειτουργικοί και με τις σκιές που δημιουργούσε ενίοτε, έκανε πιο ενδιαφέρον το σκηνικό αποτέλεσμα. Την ηχοληψία έκανε ο Γιάννης Κυρατζής.
Τον πρωταγωνιστικό ρόλο, την αγαπημένη Μαίρη Πόπινς, ενσάρκωσε η Ταμίλα Κουλίεβα απόλυτα ικανοποιητικά και πειστικά. Όλα στο σωστό μέτρο και τη σωστή δόση. Ο Φώτης Σπύρος στο ρόλο του κυρίου Μπανκς ήταν υπερβολικός, αλλά όχι τόσο όσο ήταν όταν έκανε την νταντά που είχε ο κύριος Μπανκς μικρός. Δυστυχώς η ταύτιση των υπόλοιπων συντελεστών με τους ρόλους που ερμήνευαν στάθηκε αδύνατη. Επομένως θα πω ότι και η κοπέλα που ενσάρκωνε την κυρία Μπανκς ήταν μέσα στην υπερβολή, ενώ αντιθέτως ο Μπερτ ήταν πάρα πολύ καλός στον ρόλο του. Τα παιδάκια – Στέφανος Καλτζίδης και Βασιλική Ζαφειρίου- αξιαγάπητα και με άνεση στη σκηνή. Τον θίασο που χόρευε, τραγουδούσε, μεταμφιέζονταν σε Κινέζους, Λάπωνες, Ινδιάνους κλπ αποτελούσαν οι Πάνος Αργυριάδης, Σέβη Δονσούζη, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Κωνσταντίνος Κοτρότσιος, Στέλλα Κοπάνου, Έλενα Παντελίδου, Αγάπη Παπαθανασιάδου, Περικλής Σταύρου, Θεοδόσης Φυλακτός.
Στ’ αρνητικά της παράστασης ο κακός ήχος, η μεγάλη διάρκεια και ένα σημείο (εκεί με την αγελάδα κυρίως) που γίνεται βαρετό. Από την άλλη υπάρχει συνέχεια δράση και χρώμα και τραγούδι. Το καλύτερο όμως σ ‘όλη την παράσταση ήταν το τέλος της. Με συγκίνησε. Να γιατί δεν πρέπει ποτέ να φεύγουμε ούτε δυο λεπτά πριν το τέλος μιας παράστασης