Επιτέλους! Μία ταινία διαφορετική από τις άλλες! Καιρό είχα να χαρώ τόσο με κάποια καινούργια ταινία. Ναι, ξέρω ξέρω, στις κριτικές ταινιών δεν πρέπει να ενθουσιαζόμαστε, να παίρνουμε φανερά θέση και μπλα μπλα. Μπούρδες έχω να πω εγώ και με στηρίζει και ο μεγάλος Βασίλης Ραφαηλίδης. Μπούρδες θα ‘λεγε και ο μεγάλος επαναστάτης συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι όταν έγραφε τον Σωσία. Γιατί αυτή η σοβαροφανής επιφανειακή μας παρουσία μας κρατάει πίσω και δεν μας αφήνει να παίξουμε με ίσους όρους το παιχνίδι που έστησαν άλλοι.
Κάπως έτσι αισθανόταν ο Σάιμον, ένας υπαλληλάκος που περνούσε απαρατήρητος από τους συναδέλφους του, εισέπραττε την υποτιμητική στάση του αφεντικού του, την πίκρα της μητέρας του στο πρόσωπο του, μα πιο πολύ απ’ όλα την αδιαφορία της Χάνα, της κοπέλας που του άρεσε. Και εκεί που όλα πήγαιναν απ’ το κακό στο χειρότερο, εμφανίζεται ο Τζέιμς. Ο οποίος Τζέιμς έχει τα χαρακτηριστικά που λείπουν από τον Σάιμον μα το κυριότερο, είναι ολόιδιοι! Μόνο που ενώ ο Σάιμον είναι του κλότσου και του μπάτσου, ο Τζέιμς είναι δημοφιλής τόσο στους συναδέλφους του και στο αφεντικό του όσο και στις γυναίκες. Και δυστυχώς σ’ αυτές τις γυναίκες συγκαταλέγεται και η Χάνα. Αναπόφευκτα ο Τζέιμς αρχίζει να παίρνει την ζωή του Σάιμον και τα πράματα περιπλέκονται όλο και περισσότερο. Θέλει να γίνει ο Σάιμον σαν τον Τζέιμς; Πρέπει να γίνουμε όλοι μας σαν τον Τζέιμς για να καταφέρουμε όχι μόνον να επιβιώνουμε αλλά και να ανερχόμαστε κοινωνικά ; Η κάθαρση επέρχεται με τραγικό τρόπο ή τελικά το καλό και ηθικό μπορεί να κερδίσει με τα δικά του μέσα το φθαρμένο και το κακό;
Στην δεύτερη του ταινία, ο Ρίτσαρντ Αγιοάντε ανεβάζει κι άλλο τον πήχη (η πρώτη του ήταν το θεσπέσιο Submarine) και μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομότιτλο αριστούργημα του Ντοστογιέφσκι. Πετυχημένα; Κατά την γνώμη μου απόλυτα! Τόσο διότι αξιοποιεί την κεντρική ιδέα του μυθιστορήματος στο έπακρο όσο και γιατί το στοίχημα του να εμπιστευτεί τον διπλό ρόλο στον Τζέσι Άιζενμπεργκ του βγαίνει και με το παραπάνω. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, αποκρουστικές συνθήκες ζωής, θεσπέσια φωτογραφία (Έρικ Ουίλσον) που εμένα μου θύμισε πολύ το Brazil του Τέρι Γκίλιαμ, εξαιρετική κινηματογράφηση, νέα οπτική στην σχέση πλάνων αφήγησης (πολλά απ’ τα πλάνα του θεωρητικά απαγορεύονται-ηλίθιοι δάσκαλοι, χαζοί μαθητές) , μουσική ένδυση από τον Άντριου Χιουιτ σε σημείο ζάλης και μία ταινία που αποδεικνύει αυτό που πολλές φορές κουβεντιάζεται αλά δύσκολα γίνεται: όσο η παραγωγή αφήνει χώρο στην έκφραση, τόσο θα βλέπουμε νέες μορφές αφήγησης και όμορφο κινηματογράφο.
Εν κατακλείδι: Με είχε γοητεύσει και στην πρώτη του ταινία (Submarine) η οποία εντάσσεται στην λίστα των ταινιών «Ευριπίδη πες μου μία ταινία να δω». Ευτυχώς δεν με απογοητεύει και μου προσφέρει την ευκαιρία να τον κατατάξω στους wanna be μεγάλους κινηματογραφιστές. Ρίτσαρντ Αγιοάντε κύριοι και κυρίες και αυτή η ειρωνική ταινία για έναν «καημένο» καθημερινό άνθρωπο, ήταν πραγματική γροθιά στο στομάχι.
Να την δω;: Abso-fucking-lotely!
Πόσο της βάζεις; : 8/10 και είχα καιρό να βάλω τόσο καλό βαθμό!
Τιτλος: Ο Σωσίας/ The Double Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Αγιοάντε Παίζουν: Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Γουασικόφσκα, Ουάλας Σουαν Διάρκεια: 93’