Πριν ξεκινήσω να παρουσιάζω την άποψη μου για την ταινία, θέλω να σχολιάσω πρώτα τον ελληνικό τίτλο που χρησιμοποιεί η εταιρεία διανομής. Ο αγγλικός τίτλος είναι American Hustle. Πως τώρα ο τίτλος έγινε ξαφνικά στα ελληνικά «Οδηγός Διαπλοκής», ένας θεός το ξέρει. Το καταλαβαίνω ότι ακολουθεί την επιτυχία που έφερε το «Οδηγός Αισιοδοξίας» (άλλη ό,τι να ναι μετάφραση) του ίδιο σκηνοθέτη (Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ) αλλά αρχίζει να καταντάει γελοίο το όλο θέμα με τους ελληνικούς τίτλους!
Πάμε στο δια ταύτα. Κρίστιαν Μπέιλ, Μπράντλευ Κούπερ, Έιμι Άνταμς, Τζέφιρερ Λόρενς, Τζέρεμυ Ρένερ ακόμα και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο σε μικρό ρόλο, δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας! Γιατί; Γιατί οι χαρακτήρες τους στην εξέλιξη της ταινίας είναι τόσο διχασμένοι και αψυχολόγητοι (ή σε εμάς φαίνεται έτσι) που για να το καταφέρεις αυτό, θέλεις πολλά κιλά καλής υποκριτικής ικανότητας. Και ξεκινάμε: ο Ίρβινγκ Ροζενφελτ (Κριστιαν Μπέιλ) και η σύντροφος του, η αφόρητα σέξυ και χωρίς σουτιέν (ποτέ μα ποτέ!) Σίντνευ Πρόσερ, αναγκάζονται να συνεργαστούν με τον τρελό πράκτορα του FBI, Ρίτσι Ντι Μάσο. Και γιατί πρέπει σώνει και ντε να συνεργαστούν με έναν τύπο που βάζει στα μαλλιά του ρόλερ; Γιατί όσο καλή και έξυπνη ήταν η κομπίνα τους, άλλο τόσο μεγάλο ρίσκο είχε. Και τι κομπίνα ε; Θαλασσοδάνεια εκ Βρετανίας (και καλά!). Και ο δαιμόνιος (;;;) πράκτορας τους έπιασε και τώρα θα κάνουν ό,τι θέλει αυτός!
Μα έλα που στο κύκλωμα του μαύρου χρήματος δεν παίζουν μπάλα μόνο επιχειρηματίες . Παίζουν μπάλα και πολιτικοί! Ναι ναι! Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Και πλησιάζει η ομαδούλα μας την δημαρχάρα (Τζέρεμυ Ρένερ είσαι θεός ρε φίλε) για να τους φέρει σε επαφή με μεγαλοπολιτικάντες και να τους ρίξουν στα δίχτυα τους. Και καλά για να τους χρηματοδοτήσουν για μία μεγάλη επένδυση που πρέπει να γίνεις την πόλη. Χαλβάς και ο δήμαροχς. Δεν καταλάβατε; Μπέρδεμα το σενάριο, μπέρδεμα οι χαρακτήρες αλλά εσκεμμένα! Το ποιος είναι καλός, ποιος κακός, ποιος χαζός και ποιος έξυπνος αλλάζει σε κάθε σκηνή. Το μεγαλύτερο ερώτημα όμως που βγαίνει από την ταινία είναι ποιος τελικά είναι ο απατεώνας! Οι πολιτικοί (καλά αυτοί σίγουρα), ο δήμαρχος που ανοίγει καζίνα για να βρει δουλειά ο κόσμος (ω θεε μου θυμίζει Σκουριές!), το ζεύγος της κομπίνας που στο κάτω κάτω το παιχνίδι με όρους άλλων παίζει, ο χαζός μπάτσος ή όλοι μας; Έλα μου ντε!
Και πάμε τώρα να δούμε τα επιμέρους στοιχεία ένα ένα. Ερμηνείες μαγικές. Αλήθεια το λέω! Από τον μεταμορφωμένο Κρίστιαν Μπέιλ με την χωριστρούλα και την κοιλίτσα του, στην σεξοβόμβα καπάτσα Έιμι Άνταμς, στον μαμάκια νευροπαθή μπάτσο Μπράντλει Κούπερ, στην αλλόφρον ανακατοσούρα Τζένιφερ Λόρενς, στην δημαρχάρα με την χωρίστα γλυμμένη από αγελάδα Τζέρεμυ Ρενέρ μέχρι τον μεγαλονονό Ρόμπερ Ντε Νίρο σε μικρό ρόλο προς το τέλος της ταινίας. Όλοι τους μα όλοι τους απίθανοι, με καλομελετημένους τους ρόλους τους, με σωστό δυναμισμό και σωστό μάζεμα εκεί που πρέπει, με ειρωνεία και σοβαροφάνεια, και με την ευχή μου με ένα όσκαρ στον καθένα.
Η ταινία σε κάποια σημεία κοίλιαζε. Να φταίγε το σενάριο, να φταίγε ο σκηνοθέτης, να φταίγε ο καιρός; Δεν ξέρω. Βασικά ξέρω! Ο σκηνοθέτης φταίει. Όπως και να χει, σε κάποια σημεία η ταινία γινόταν βαρετή. Πολύ διαλογικό μέρος σε κάποιες στιγμές που κολλούσε την εξέλιξη της ιστορίας. Γαμάτη ανατροπή στο τέλος που σ’ αφήνει με ένα χαμόγελο αμηχανίας στα χείλη που σε έπιασαν και σένα κορόιδο (αλήθεια, πόσες φορές σε πιάνουν κορόιδο στην καθημερινότητα;). Αν ήταν είκοσι λεπτά μικρότερη θα μιλούσαμε για μία από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων. Τώρα μιλάμε για μία ταινία που λέμε «κρίμα ρε γαμώτο» αλλά που περάσαμε ωραία όταν την βλέπαμε. Και αυτό γιατί είχε τις βλέψεις να γίνει ταινιάρα αλλά έμεινε μία ευχάριστη ταινία που μάλλον θα την ξεχάσουμε σε καμιά δεκαριά χρόνια. Χαρακτηριστικό της μάλιστα είναι ότι υπάρχουν σκηνές που γουστάρεις και σκηνές που βαριέσαι του θανατά.
Εν κατακλείδι: μεγάλες ερμηνείες, τέλεια κιτσάτα ρούχα, κουκλάρα η Έιμι Άνταμς (άσχετο αλλά δεν άντεξα να μην το γράψω), σκηνές που πεθαίνεις στα γέλια και σκηνές που κρατάς τα μάτια σου να μην κλείσουν, ενδοαμερικάνικη σάτιρα στην πολιτική σαπίλα και παραλίγο μία ταινία με ταυ κεφαλαίο. Παραλίγο!
Να την δω; : Για τις ερμηνείες και μόνο αξίζει. Δεν τρελαίνομαι για τον Ντέβιντ Ο Ράσελ (βαρέθηκα στον Οδηγος Αισιοδοξίας, πέρασα αδιάφορα στο The Fighter).
Πόσο της βάζεις; : με λύπη μου 6/10.. Α ρε Ο’ Ράσελ, κόψε κάτι και άσε τον παραγωγό σου να λέει τα δικά του! (ναι οκ, το ξέρω ότι δεν γίνεται)
Λοιπά στοιχεία: δέκα υποψηφιότητες για όσκαρ μεταξύ αυτών και στις τέσσερις κατηγορίες υποκριτικής, σκηνοθεσίας, μοντάζ και άλλα. Προβλέπω να παίρνει όσκαρ ο Κρίστιαν Μπέιλ, η Έιμι Άνταμς να έχει πολλές πιθανότητες, ο Μίκαελ Ουίλκισον για τα κοστούμια και ο,τιδήποτε άλλο θα αποτελέσει για μένα έκπληξη. Μη δω κανένα όσκαρ σκηνοθεσίας στον Ο’ Ράσελ, θα σκίσω την αφίσα του Μπεν Άλφεκ!! Καταλήγοντας, Με τρεις Χρυσές Σφαίρες στην τροπαιοθήκη της, η ταινία θα είναι από τις βασικές για την διεκδίκηση βραβείων σε πολλές κατηγορίες. Πάμε ρε Κρίστιαν Μπέιλ για το δεύτερο το καλό!
Ευριπίδης Ταρασίδης