Ορέστης και Ηλέκτρα ό,τι απέμεινε από τη Βασιλική φύτρα του Αγαμέμνονα. Ηλέκτρα κόρη και Ορέστης γιος, που εκδικείται με εντολή του Απόλλωνα, τον φόνο του Αγαμέμνονα, σκοτώνοντας τη μητέρα του Κλυταιμνήστρα, υπερασπίζοντας το πατρικό αίμα καταγωγής.Στη ροή της ιστορίας του μύθου, η Ελένη, η κόρη της Ερμιόνη, ο Μενέλαος, ο Τυνδάρεως, ο Πυλάδης, ο αγγελιοφόρος και ένας δούλος Φρύγας καθώς και ο χορός των ανδρών του Άργους, επιχειρηματολογούν πάνω στις γραμμές σύγκρουσης του πατριαρχικού-μητριαρχικού αίματος καταγωγής, των ανθρωπίνων πράξεων και του θεϊκού νόμου, στην αναζήτηση δίκαιης κρίσης.
Αυτά είναι τα πρόσωπα της Τραγωδίας Ορέστης. Ύστερα από την πράξη του φόνου της μητέρας του, ο Ορέστης παραδέρνει άρρωστος κυνηγημένος από τις Εριννύες, έχοντας στο πλευρό του την Ηλέκτρα. Οι πολίτες θα αποφασίσουν για την τύχη τους. Στην αντιπαράθεση των προσώπων και στον αγώνα των λόγων, στην αναζήτηση της γραμμής δικαίου, τη λύση θα δώσει ο από μηχανής θεός Απόλλων, διευθετώντας την μελλοντική τάξη, στη νίκη της ζωής στην υπεράσπιση του πατριαρχικού αίματος, στην αθώωση του Ορέστη.
Ορέστης, από τηνθεατρική ομάδα Kunst σε σκηνοθεσία κ. Μ.Σιώνα και σε μετάφραση Γ. Χειμωνά.
«…και θα σταθείς ξένος, έξω απ’ τη γη σου»
«…σε άμιλλα ανελέητη με τις θεές του φόβου με νήμα αίμα αδελφού πολέμου…»
«Ποιο σκοτάδι θα καταδεχτεί να γίνει πρόσωπό μου…»
Με πέντε ηθοποιούς στη σκηνή και σε εναλλαγές ρόλων, παράσταση λόγου με ψυχογραφική έκφραση. Πάνω στο χώμα, σκηνικό στοιχείο υπογράμμισης των αποτρόπαιων πράξεων που προηγήθηκαν, χωρίς άλλα στοιχεία και κώδικες, στην ενδυματολογική φόρμα του μαύρου, σε υποδηλωτική απέκδυση του διπλού ρόλου (Μενέλαος-Πυλάδης, Ελένη-Φρύγας, Τυνδάρεως-Αγγελιοφόρος), με ελάχιστα διακριτικά συνυποδηλωτικά στοιχεία του ρόλου.Παράσταση στην οποία δίνεται έμφαση στο λόγο, όπως αυτός εξελίσσεται με τη μορφή επιχειρημάτων και από όλες τις πλευρές των προσώπων του μυθικού κύκλου της γενιάς των Ατρειδών.
Κλασσική εντύπωση αντήχησης, που καθοδηγήθηκε και από την ποιητική ροή της μετάφρασης των λόγων του ποιητή, που ακούστηκαν με μια μεγαλοπρεπή ιερότητα, αντάξια των θεμάτων που διαπραγματεύεται, δια του μύθου, η αρχαία σκέψη. Ενδιαφέρον αποτέλεσμα πράξεων που φώτισαν στη σκηνή του θεάτρουοι πέντε ηθοποιοί, με τις διακυμάνσεις του λόγου και το σώμα, ως εργαλείο-καθρέφτη της σκέψης. Η μουσική υπογράμμισε διακριτικά κάποιες φράσεις και οι φωτισμοί αποκάλυψαν και έκρυψαν σε σημεία τη φορτισμένη ένταση. Ενδιαφέρουσες ερμηνείες των ηθοποιών, με στοιχεία αντιπροσωπευτικά του ρόλου, ηθοποιών που είναι παρόντες στη διάρκεια της παράστασης και απευθύνονται και στο κοινό ως πρόσωπο, στο παιχνίδι του θεάτρου. Από τις ερμηνείες ξεχωρίζουμε αυτήν του Τυνδάρεω για τη μεστή αίσθηση έκφρασης και στους δύο ρόλους, του Μενελάου για το στιβαρό αρχηγικό προσωπείο, της Ηλέκτρας για τη συναισθηματική έκφραση και των άλλων ηθοποιών, για επιμέρους στοιχεία που ανέδειξαν με την ερμηνεία τους, (αθωότητα, πίστη,συναισθηματικές μεταπτώσεις, λογική, κωμικότητα) σε μια παράσταση που έχει χαρακτήρα σοβαρό και δημιουργεί ατμόσφαιρα με τη δύναμη του λόγου, σε μιακλασσική σχεδόν χωρίς εντυπωσιασμούς, προσέγγιση της τραγωδίας από την πλευρά του σκηνοθέτη.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΈΣ:
Ορέστης του Ευριπίδη
Μετάφραση: Γ. Χειμωνάς
Σκηνοθεσία: Μ. Σιώνας
Μουσική: Δ. Μαρωνίδης
Φωτισμοί: Π. Σερδάρης και Μ. Σιώνας
Σκηνικός Χώρος: Kunst
Κοστούμια: A. Mάνου
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Τ. Αγγελίδου και Χ. Παπαδόπουλος
Χειρισμός Κονσόλας: Σ. Ζώρα
Ηθοποιοί: Δ. Αδαμαντίδης, Κ. Λύκου, Τ. Ροδοβίτης, Α. Σωτηρούδη, Α. Τσακίρης.