Πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ένταση και περιπέτεια,προβλήματα ένταξης,αποδοχής και διερεύνησης της έννοιας «ταυτότητα», πολιτικές εκμετάλλευσης του αδύναμου (στην περίπτωση της Δανίας η Γροιλανδία, στην περίπτωση του Δυτικού κόσμου η φύση των παγετώνων και η φύση εν τη ευρεία έννοια), η μεγαλούπολη, οι συνήθειες και οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας σαν μια αιώνια διδαχή της κοινότητας προς τα νεαρά μέλη, της οικογένειας προς τα παιδιά.Ο μίτος που κρατάει την ενέργεια του σύμπαντος και τον αγώνα των πλασμάτων, η ενάργεια, το περιβάλλον ως άξενος κόσμος, η φύση ως εστία ζωής ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες, τα πρόσωπα που μας εμπλέκουν στο συναισθηματικό δίχτυ, μας απορρίπτουν, μας καταδυναστεύουν,το χρήμα και η εξουσιαστική υποταγή,η πολιτική και οι νόμοι του λαθρεμπορίου, η επιστήμη και το τυχοδιωκτικό εγώ σε μια άνιση αναμέτρηση ως το όριο.Ένας αγώνας επιβίωσης στο χώρο που μας περιβάλλει ως κόσμος.
Το βιβλίο » Η Δεσποινίς Σμίλλα Διαβάζει Το Χιόνι», έχει ως βασική ηρωίδα τη Σμίλλα τριάντα επτά ετών, εύστροφη, ζωηρή και απροσάρμοστη. Η Σμίλλα Γιάσπερσεν ζει στην Κοπεγχάγη -ο πατέρας της είναι Δανός-αλλά οι αναμνήσεις της παιδικής της ηλικίας την οδηγούν στη Γροιλανδία-η μητέρα της είναι Εσκιμώα-σε μια χώρα γεμάτη θρύλους, αρχέγονες δυνάμεις που συνέχουν το συμπεριφορικό της πλέγμα στην αρχετυπική σχέση με τη μητέρα της, με τα μέλη της κοινότητας. Ο κόσμος του πατέρα της την αφήνει κάπως αδιάφορη, βρίσκεται σ” ένα μετέωρο όπου οι λέξεις ξεθωριάζουν- αλλά δε χάνονται-ανάμεσα σε δύο κουλτούρες,μόνη και απόλυτα συγκεντρωμένη στις εσωτερικές φωνές.
«Σμίλλα, μπορούμε να πάμε στη Γροιλανδία;
Ο συγγραφέας δίνει στην ιστορία του αστυνομικο-πολιτικο-επιστημονικο-οικονομικές διαστάσεις και δια μέσου της ηρωίδας του,ο αναγνώστης βυθίζεται σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν σκέψεις ασυνήθιστες,βαθειές και ώριμες για τον Δυτικό κόσμο, τη μεγαλούπολη, τον κόσμο του χιονιού και ό,τι καθορίζει μια ύπαρξη. Η περιγραφή του ταξιδιού στον Αρκτικό κύκλο επιβραδυντική, περιπλέκει στην υπερβολή την ιστορία, τη δράση και την αντίδραση της άτρωτης ηρωίδας,παρουσιάζει ένα ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που ταξιδεύει προς άγνωστη κατεύθυνση με το πλοίο «Κρόνος»σε μια συμβολική διάσταση. Τα μέρη του παγοθραυστικού περιγράφονται με λεπτομέρειες εμπειρικής βίωσης που αντανακλά τη ζωή του ναυτικού, τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου στο πρωτόγονο όριο του σύμπαντος.
…………………………………………………………………………………………………………………………………
«Πέφτει κάνικ, ψιλό χιόνι, σαν πούδρα. Ένα από τα πράγματα που μαθαίνεις από το χιόνι είναι ότι οι μεγάλες δυνάμεις και οι μεγάλες καταστροφές υπάρχουν πάντα, σε μικρότερες διαστάσεις, στην καθημερινή ζωή μας.Από τότε που μεγάλωσα, δεν πέρασε μέρα που να μην αναρωτήθηκα πώς μπορεί να είναι τόσο κακή η συνεννόηση ανάμεσα στους Δανούς και τους Γροιλανδούς.Το πρόβλημα είναι φυσικά μεγαλύτερο για τους Γροιλανδούς.Κάνει κακό στην υγεία ενός σχοινοβάτη να παρεξηγείται από αυτόν που κρατάει το σκοινί. Και η ζωή των Ινουίτ στον αιώνα μας είναι μια σχοινοβασία πάνω σ’ ένα νήμα που η μια άκρη του είναι δεμένη στην πιο άξενη χώρα του κόσμου, με το τραχύτερο και πιο ακραίο στις διακυμάνσεις κλίμα, και η άλλη στη Δανική διοίκηση».
«Δεν φοβάμαι τη θάλασσα επειδή θέλει να με πνίξει. Τη φοβάμαι επειδή θέλει να μου πάρει τον προσανατολισμό μου, το εσωτερικό γυροσκόπιο της ζωής μου, τη βεβαιότητά μου για το τι είναι πάνω και τι κάτω, την επαφή μου με τον Απόλυτο Χώρο».
«Από μια άποψη , ο πάγος είναι ένα ανοιχτό βιβλίο. Κουβαλάει την ιστορία του γραμμένη στην επιφάνειά του. Οι πτυχώσεις, οι γρόμποι, τα τετράγωνα δόντια σχηματίζονται όταν ο πάγος λιώνει και ξαναπαγώνει. Ο μωσαϊκός πάγος είναι ένα μίγμα από διάφορες παγετώδεις περιόδους, οι μαύροι όγκοι του σίκουσσακ είναι αρχαίος πάγος που σχηματίστηκε σε προστατευμένα φιόρδ, αποσπάστηκε με τον καιρό και παρασύρθηκε στη θάλασσα. Από τα σύννεφα, κάτω από τα οποία έσκυψε ο ήλιος, κατεβαίνει τώρα, με τις τελευταίες ηλιαχτίδες, ένα αραχνοϋφαντο πέπλο από κάνικ, χιόνι που αργοπέφτει. Ένας αυλός συνδέει τη λευκή επιφάνεια με τα φυλλοκάρδια μου. Σαν προέκταση του δέντρου που είναι κρυμμένο μέσα στον πάγο, ενός δέντρου από αλμυρό νερό».
«Μιλήστε μας, θα έρθουν και θα μου πουν. Για να καταλάβουμε και να κλείσουμε την υπόθεση. Κάνουν λάθος. Μόνον σ’ αυτό που δεν καταλαβαίνεις μπορείς να βάλεις τελεία και παύλα. Συμπέρασμα δεν θα βγει».
………………………………………………………………………………………………………………………………………..
Το βιβλίο με επιμέρους τίτλους «Η Πόλη», « Η Θάλασσα», «Ο Πάγος» με το αφηγηματικό χάρισμα των εσωτερικών φωνών μιας ασυνήθιστης ηρωίδας με δυνατή ιδιοσυγκρασία,εκλεπτυσμένη παρατηρητικότητα, αφήνει τον αναγνώστη να σκεφτεί, να ταξιδέψει , να φανταστεί, να τρομάξει για να συνεχίσει στα μαύρα νερά του ύπνου την εξερεύνηση των ορίων που του παρέχει ο περιβάλλων χώρος…
Το βιβλίο «Η Δεσποινίς Σμίλλα Διαβάζει Το Χιόνι», τιμήθηκε με το βραβείο SILVER DAGGER που απονέμει ο σύλλογος συγγραφέων αστυνομικών βιβλίων στην Αγγλία.
PETER HOEG FROKEN SMILLAS FORNEMMELSE FOR SNE ΠΕΤΕΡ ΧΟΕ Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΣΜΙΛΛΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ( από τα ΔΑΝΙΚΑ) ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΡΤΟΒΙΚ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ