…Τον έρωτά τους που έχει θάνατο και πάθος…
Ευφάνταστο, ζωηρό, ευρηματικό τέχνασμα θεατρικής “υποκλοπής”, όταν οι ήρωες της διαχρονικής, συμβολικής αγάπης και του έρωτα ως τον θάνατο, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, επιστρέφουν στη σκηνή ως φαντάσματα για να αφηγηθούν ξανά την ιστορία τους. Την ιστορία της έχθρας δύο οικογενειών, της αγάπης δύο νέων, της νιότης, των όρκων του έρωτα και το τέλος του θανάτου, στη σύγχρονη εποχή και στο κοινό του θεάτρου.
Πρόσωπα, όπως τα συνέλαβε η φαντασία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο πρώϊμο έργο του 1595, στην πόλη της Βερόνας. Καπουλέτοι και Μοντέγοι στις ραδιουργίες της έχθρας μιας παλιάς εποχής που ανακόπτεται- όταν είναι πολύ αργά- από τον θάνατο των δύο ερωτευμένων νέων, όταν οι περιπέτειες της αγάπης περιπλέκονται στην ελεγεία της τραγωδίας. Όταν ο Ρωμαίος νομίζοντας νεκρή την αγαπημένη του, πεθαίνει με δηλητήριο κι ύστερα όταν εκείνη ξυπνά από το τέχνασμα του θανάτουκαι τον αντικρίζει νεκρό, πεθαίνει δίπλα του, δίνοντας τέλος στη ζωή της, με το μαχαίρι του.
Αυτόν τον απόλυτο έρωτα παρακολουθήσαμε στη σκηνή του θεάτρου του Blackbox, έργο αναδιήγησης για δύο ηθοποιούς και πολλά πρόσωπα.Ένας μουσικός και δύο φαντάσματα που υποδύθηκαν όλα τα πρόσωπα, διασκευάζοντας το έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σκηνοθεσία-διασκευή- κ.Κ.Γάκη, κ. Α.Μουστάκα, κ. Κ.Μπιμπή, σ’ ένα ταξίδι στους παλιούς καιρούς και στα πάθη του έρωτα. Ένα ταξίδι με όχημα το παιχνίδι των μεταμορφώσεων, την ποιητική γλώσσα και τους θεατρικούς χαρακτήρες, στην πλοκή μιας ιστορίας.
Ένα θεατρικό παιχνίδι ευφρόσυνης διάθεσης, τεχνασμάτων αναπαράστασης μιας ευφάνταστης έκφρασης, ως την σκοτεινή ελεγεία του θανάτου, που υπογράμμισε η μουσική ως επιτονισμός και οι φωτισμοί ως πλαίσιο, καθ’ όλη τη διαδρομή εξέλιξης των ρόλων του δράματος. Με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα συμβολοποιημένων ρόλων, πολλές τεχνικές θεατρικής αναπαράστασης, από τις μάσκες, το κουκλοθέατρο ως την τεχνολογία που αγγίζει και άλλες τέχνες, οι δύο ηθοποιοί και ο μουσικός στη σκηνή, σε αεικίνητη συνομιλία σκέψεων και λόγων, όπως αναδύονται από τους χαρακτήρεςκαι την εξέλιξη της ιστορίας και σε συνεχή διάδραση κωμικότητας με το κοινό, ως την τελική δραματική σκηνή, έπλασαν μιαν ατμόσφαιραονείρου πολύ ενδιαφέρουσα, όπως την κατέγραψε η άρθρωση των λόγων, η έκφραση αποτύπωσης των ρόλων, η εύπλαστη κίνηση, ο δυναμικός χορός, οι παραστατικές ξιφομαχίες αφήγησης και δράσης.
Μοντέρνα ανάγνωση των κωδίκων της εποχής του ποιητή, στον αισθητικό κύκλο και έξω από αυτόν ως παρατονισμός,που ενίσχυσε και η μουσική διαδρομήφράσεων που ανήκουν σε αλληλοσυμπληρούμενα είδη-κατηγορίες. Συνομιλία του θεάτρου μιας άλλης εποχής με σύγχρονες φόρμες αποδόμησης και παρενδυσίας, συνδυασμοί ήχων και οργάνων στο νήμα της μουσικής έκφρασης-συνεκφοράς, όπως αυτή του Εσθονού συνθέτηArvoPärt.Όταν ο καθρέφτης του θεάτρου φωτίζει τη συνάντηση των ερωτευμένων νέων, όταν ο διάφανος καθρέφτης της μουσικής,“SpiegelimSpiegel”, γίνεται χάρτης έκφρασης των αισθημάτων, όταν η ποίηση της Σαπφώς και του Τσέζαρε Παβέζε συναντιούνται στις γραμμές της φαντασίας και στην ουτοπία της τέχνης, στο θέατρο.
Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2. Αμεσότητα, φρεσκάδα, ζωηρότητα, διάδραση επί σκηνής προς όλες τις κατευθύνσεις. Μοντέρνα φόρμα έκφρασης των αισθητικών καταγωγικών προτύπων, κωμικότητα και δραματική ένταση συγκίνησης, κριτική αναθεώρηση σε μια ομολογία θεατρικού παιχνιδιού που εμπεριέχει- με ένα κλείσιμο ματιού- και τους θεατές της παράστασης στο συνολικό αναφορικό αποτέλεσμα.
…Αυτά η αλλόκοτη σκηνή μας θα ιστορήσει…
Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2 – Ομάδα Θεάτρου “Ιδέα” –Blackbox
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Σκηνοθεσία – διασκευή: Κώστας Γάκης, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής
Live Μουσική: Κώστας Γάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη
Βοηθός Σκηνογράφου: Θεοδώρα Βεστάρχη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική Σύνθεση: Κώστας Γάκης – Κώστας Λώλος
Φωτογραφία αφίσας: Χρήστος Χατζηχρήστου
Ερμηνεύουν οι:
Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής .