Τι να κάνει ένας σκηνοθέτης με ένα κείμενο επίπεδο και χωρίς πνεύμα που δείχνει μοντέρνο και του λείπει η φαντασία που μεταπλάθει το ρεαλιστικό των συνεπειών μιας γιορτινής ατμόσφαιρας σε τέχνη; Που ο συγγραφέας του θέλει να μιλήσει για σχέσεις αλλά του λείπει η έμπνευση και που δεν έχει τεχνική θεατρικής αφήγησης;
Αυτή την ερωτηματική αίσθηση είχαμε παρακολουθώντας τα διαδραματιζόμενα επί σκηνής κωμικά-υποτίθεται- συμβάντα ανάμεσα σε τρία ζευγάρια, τρεις διαδοχικές παραμονές Χριστουγέννων. Σχέσεις επαγγελματικών προσδοκιών, κοινωνικών αυτο-προσδιορισμών στο άστρο του γάμου, σχέσεις οικονομικών ανακατατάξεων, σχέσεις ανδρών-γυναικών σε ρωγμές εκμυστηρεύσεων, ρόλοι, μικρές εκρήξεις έκφρασης των προσωπικών και οικονομικών αδιεξόδων, ψευτοσυζητήσεις και χιούμορ χωρίς αίσθηση, είναι το πλέγμα αυτού του έργου. Εξελίσσεται σε τρεις φάσεις γιορτινών συναντήσεων, σε τρεις διαφορετικές κουζίνες –εικόνα της αντίστοιχης οικονομικής κατάστασης των προσώπων- αλλά χωρίς αίσθηση θεατρικής έκφρασης.Το έργο αποτυπώνει την αστική ηθική κρίση, χωρίς εμβάθυνση, κορύφωση και κυρίως συναίσθημα, με αισθητική φθηνού τηλεοπτικού σώου, όπου τα πρόσωπα απευθύνονται το ένα στο άλλο σαν ρομπότ ή νευρόσπαστα χωρίς σχέση, χωρίς νόημα.
Οι ηθοποιοί αυτής της παράστασης κινήθηκαν στον σκηνικό χώρο- σχολικών αισθητικών δυνατοτήτων- χωρίς σύνδεση και πίστη. Η ερμηνεία τους, χωρίς πολλές διατυπώσεις, διεκπεραιωτική και επίπεδη, δεν είχε καμμιά ένταση προσωπικής ματιάς ή διαφορετικής ανάγνωσης των τύπων που υποδύθηκαν. Κακός συντονισμός έκφρασης ακόμη και στην αναπαράσταση των οδηγιών του κειμένου που δίνονταν επί σκηνής. Η σκηνοθετική γραμμή –κ. Γ. Παρασκευόπουλος -κινήθηκε στην ίδια κατεύθυνση σε ένα αποτέλεσμα κουραστικό ως προς τον τύπο του χιούμορ που είναι ξένος στο ταμπεραμέντο των μη Εγγλέζων- Αμερικανών και κυρίως ως προς την απουσία σχέσεων, γεγονός που δεν τονίστηκε δραματουργικά. Την ίδια διάσταση μη αντιστοίχισης είχαν- ως ένα βαθμό και τα κοστούμια και η μουσική του έργου.
Συνέβη και του χρόνου του Άλαν Έικμπορν. Επιφανειακή προσέγγιση των σχέσεων και με την εξυπναδίστικη έκφραση τηλεοπτικών σώου ακόμη και στον τίτλο – Συνέβη και του χρόνου, δείχνει την ελαφρότητα της σκέψης του συγγραφέα. Ως προς την επιλογή πολλά μπορεί να σκεφθεί κανείς – καλοπροαίρετα πάντα- για μια ακόμη χαμένη ευκαιρία να αναδειχθεί η τέχνη της μαγείας του θεάτρου, στη νοηματική σχέση του αναγκαίου οξυγόνου στην καθημερινότητα του θεατή.
Το έργο του πολυγραφότατου Βρεττανού Άλαν Έικμπορν (Absurd Person Singular) ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ.
Συνέβη και του χρόνου – Άλαν Έικμπορν
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνικά- κοστούμια: Σοφία Παπαδοπούλου
Eπιμέλεια κίνησης: Κώστας Γεράρδος
Μουσική επιμέλεια: Κοσμάς Ευφραιμίδης
Επεξεργασία τραγουδιών: Μάνος Μυλωνάκης
Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Εύα Κουμανδράκη
Βοηθός σκηνογράφου: Δανάη Πανά
Βοηθός ενδυματολόγου: Μαρία Μακρή
Οργάνωση Παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου
Διανομή : Λουκία Βασιλείου (Τζέην Χόπκραφτ), Γιώργος Βουρδαμής- Μαυρογέννης (Σίντνεϋ Χόπκραφτ), Γιολάντα Μπαλαούρα (Εύα Τζάκσον), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Μάριον Μπριούστερ), Χρίστος Στυλιανού (Ρόναλντ Μπριούστερ), Κωνσταντίνος Χατζησάββας (Τζέφρυ Τζάκσον).
γράφει η Άγγελα Μάντζιου