Κλασσική, με μιαν μεγαλοπρεπή απλότητα, γεωμετρικές ισορροπίες, η παράσταση «Αντιγόνη», σε σκηνοθεσία κ. Θέμη Μουμουλίδη, ξεδίπλωσε τον ποιητικό-φιλοσοφικό λόγο του Σοφοκλή ως ύμνο του ανθρώπου, δυνατού και ευάλωτου στο χέρι της μοίρας, που την ορίζει εν μέρει και καθορίζεται από αυτήν, στον κύκλο του χρόνου της ζωής του.
Στο λιτό σκηνικό, με την αίσθηση βάθους που δημιούργησαν οι σκιές των κιόνων, στάθηκαν οι ηθοποιοί της παράστασης, απευθύνοντας τις σκέψεις και τους στοχασμούς, στις συνομιλίες και στις ρητορικές αντιπαραθέσεις, προς τους θεατές που παρακολούθησαν με προσήλωση την εξέλιξη του δράματος.
Από ένα γεγονός δεδομένο η αφόρμηση του δράματος. Τον θάνατο δύο αδελφών, του Ετεοκλή και του Πολυνείκη, παιδιών του Οιδίποδος και της Ιοκάστης, στην πόλη της Θήβας όπου βασιλεύει ο Κρέων. Η διαταγή του είναι σαφής. Τιμές προς το σώμα του νεκρού ήρωα Ετεοκλή ο οποίος υπερασπίστηκε την πόλη του και απαγόρευση ταφής προς τον Πολυνείκη ο οποίος θεωρήθηκε εισβολέας- εχθρός της πόλης.Πάνω σε αυτό το μοτίβο του θανάτου, της απαγόρευσης ταφής, του Νόμου των ανθρώπων και των θεών, της εξουσίας, του ρόλου των πολιτών και της πόλης, των συγγενικών δεσμών, των γενεών και των φύλων, ο αρχαίος ποιητής έπλεξε το νήμα της εξιστόρησης του μύθου. Από την ηθική, ατομική επιλογή του χρέους και την απειλή του θανάτου, ως την τύφλωση της εξουσίας και την άκαιρη μεταστροφή στη συντριβή της ατομικής μοίρας, εικόνες θεών και παραδείγματα μυθικών προσώπων, πολιτικός-φιλοσοφικός λόγος και ενόραση μαντική στο ποιητικό τέχνασμα μίμησης.
Βαθυστόχαστα νοήματα που κύλησαν με φυσικότητα ρευστής έκφρασης στη θεατρική συνομιλία, από τους ηθοποιούς της συγκροτημένης και μετρημένης παράστασης. Ατομική έκφραση και συνολική αίσθηση διαχείρισης των δεδομένων που καλούνται να κρίνουν και να διευθετήσουν οι πολίτες της πόλης. Η μετάφραση του έργου-κ. Παναγιώτα Πανταζή, έδωσε το αρμόζον ύφος στο πνεύμα του έργου και οι ηθοποιοί εξέφρασαν με αίσθηση νοήματος και ωραίες αναπνοές και παύσεις τον ποιητικό λόγο της φιλοσοφικής, μελαγχολικής και υπερήφανης, ατομικής ενατένισης.
Πλοκή και νοηματικοί άξονες, διαλογικά μέρη και χορικά, αναδύθηκαν από το βάθος των χρόνων με μιαν αρχέγονη αίσθηση και η σκηνοθετική σκέψη έδωσε πολυεπίπεδη έκφραση στην ανάγνωση των κωδίκων της τραγωδίας αυτής. Κλασσικήπροσσέγγιση, συλλογική δυνατή έκφραση, σε πρόταξη του λόγου. Ο χορός, απήγγειλε σε διακύμανση ατομική και συλλογικά αντηχητική, τα ποιητικής εικονοποιΐας, φιλοσοφικά-επικλητικά χορικά, συνομίλησε με τα πρόσωπα του δράματος αναδεικνύοντας το διφορούμενο και διττό των πραγμάτων, στο απτό των γεγονότων, που επίκεινται να συμβούν , όπως τα προλέγει και ο οραματικός χρησμός του μάντη Τειρεσία.
Ο ρόλος του Κρέοντα και της Αντιγόνης, της Ισμήνης,του Αίμονος και της Ευρυδίκης, του Φύλακα, του Άγγελου και του Τειρεσία, αποδόθηκαν με μελετημένα απλή έκφραση και αίσθηση μέτρου, με ωραία κίνηση-κ. Έλενα Γεροδήμου, στην υπόδειξη του ρόλου και της εκάστοτε σκέψης. Κλασσική αναφορικότητα στο μαύρο της συμπυκνωμένης τραγικότητας και στον ενδυματολογικού κώδικα-κ. Παναγιώτα Κοκκορού, επιλογή που φώτισε –κ.Ηλίας Μπέλμπας, ιδιαίτερα τα πρόσωπα του δράματος.
Εξουσιαστική υπεροχή και ανθρώπινη συντριβή στην άκαιρη μεταστροφή, ηθικό χρέος των απογόνων μιας βασιλικής γενιάς που αψηφά τον θάνατο και τον ανθρώπινο νόμο. Ανθρώπινη έκφραση του φόβου και αδελφική σχέση αίματος. Αγώνας λόγων, στο νήμα της διαδοχής και των γενεών, αντιπαράθεση συμπεριφορικών κανόνων. Μεγαλοπρέπεια εσωστρεφής, μιας βασίλισσας που συνομιλεί με τους πολίτες και αποσύρεται στον ατομικό θάλαμο επιλέγοντας το δρόμο του θανάτου. Καθήκον των πολιτών στη συνομιλία με τον άρχοντα της πόλης και στην επικείμενη τιμωρία. Αυτά τα στοιχεία,υπό την διακριτική και μελαγχολική επίγευση που άφηνε η μουσική της παράστασης-κ.Σταύρος Γασπαράτος, προσέλαβαν με σαφήνεια οι θεατές, από το πρόταγμα του ποιητικού λόγου στο αισθητικό- εικονικό θεατρικό πλέγμα του τραγικού αποτελέσματος.
«Αχτίδα του ήλιου, πιο όμορφο φως
δεν είδε η επτάπυλη Θήβα από σένα».(Χορός)
«Ξέρω, είναι αδύνατο να γνωρίσεις σε βάθος
την ψυχή, το φρόνημα, την κρίση ενός ανθρώπου
προτού δοκιμαστεί στην εξουσία και στο νόμο».(Κρέων)
«Χώρα κτήμα ενός ανθρώπου δεν υπάρχει».(Αίμων)
«Η συμφορά με ορίζει.
Είμαι η συμφορά». (Κρέων)
«Έρωτα εσύ, …
Δεν σου ξεφεύγει ούτε αθάνατος θεός
ούτε κανείς απ’ τους εφήμερους ανθρώπους». (Χορός)
«Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ…». (Αντιγόνη)
«Η πεμπτουσία της ευτυχίας
είναι η φρόνηση». (Χορός)
Σοφοκλή «Αντιγόνη»
Μετάφραση: Παναγιώτα Πανταζή
Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Σκηνικό – κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Επιμέλεια κίνησης: Έλενα Γεροδήμου
Σχεδιασμός ήχου: Γιάννης Λαμπρόπουλος
Φωτισμοί: Ηλίας Μπέλμπας
Ηθοποιοί:
Nικήτας Τσακίρογλου(Κρέων), Ιωάννα Παππά (Αντιγόνη), Λουκία Μιχαλοπούλου(Ισμήνη), Γιώργος Παπαπαύλου(Αίμων), Σταύρος Ζαλμάς (Φύλακας, Άγγελος), Νίκος Αρβανίτης (Τειρεσίας), Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου( Ευρυδίκη), Χρήστος Πλαΐνης(Εξάγγελος)
Χορός:
Κώστας Βελέντζας, , Μάνος Καρατζογιάννης, Γιώργος Νούσης, Χρήστος Πλαΐνης,Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Γιώργος Παπαπαύλου, Λουκία Μιχαλοπούλου.