Μετά την περσινή sold-out εμφάνιση τους στη χώρα μας και με ένα νέο άλμπουμ που υπόσχεται «Strange pleasures», το dream pop δίδυμο από το Λονδίνο επιστρέφει για να μας προσκαλέσει σε ένα αιθέριο και λίγο σκοτεινό ταξίδι, με φωνητικά που ισορροπούν ανάμεσα στη στοιχειωμένη ποπ των Cocteau Twins και την ονειρική αίσθηση της κινούμενης εικόνας. Συνέντευξη του Greg Hughes στην Δανάη Σοφία Βαρδαλή.
Ποια είναι η τωρινή σύνθεση του συγκροτήματος; Εγώ γράφω, ηχογραφώ και κάνω την παραγωγή των κομματιών μας μαζί με την Tessa (φωνή). Και στις συναυλίες μας έχουμε μαζί μας τους φίλους μας Leon στην κιθάρα και τον Jack στα ντραμς.
Όταν ξεκίνησες να γράφεις τα πρώτα κομμάτια των Still Corners, μπορούσες να προβλέψεις την άνθιση της λεγόμενης dream-pop σκηνής; Και πού πιστεύεις ότι οφείλεται όλο αυτό το ενδιαφέρον που δημιουργήθηξε ξαφνικά για αυτήν; Η αλήθεια είναι πως δεν κάθισα ποτέ να το σκεφτώ. Πάντα ένιωθα πως τα τραγούδια μας είναι ατμοσφαιρικά και ταυτόχρονα ποπ, κάποιοι άλλοι βέβαια αργότερα τα κατέταξαν στο είδος της dream pop.
Ποιο ερέθισμα ή ποιος καλλιτέχνης θα έλεγες ότι επηρέασε περισσότερο την τωρινή σου αισθητική -μουσική και μη; Νομίζω πως η παιδική μου ηλικία έχει επηρεάσει τον τρόπο που γράφω μουσική, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όταν είδα για πρώτη φορά την ταινία “ Manhunter”, με επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό αν και τότε δεν το αντιλαμβανόμουν αυτό καν. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν ξεκίνησα να γράφω μουσική, άρχισα να ανακαλώ ξανά στην μνήμη μου την ταινία αυτή. Όπως και αναμνήσεις, όπως το να κάθομαι στο αυτοκίνητο με τη μητέρα μου να οδηγεί, ακούγοντας ραδιόφωνο, νομίζω άσκησαν μεγάλη επιρροή. Και οι δίσκοι που άκουγαν οι γονείς μου τότε, των Beatles, των Fleetwood Mac, των Tangerine Dream, του John Coltrane μαζί με πολλή κλασική μουσική. Όλα αυτά τα βιώματα και τα ακούσματα νομίζω είχαν μακράν το μεγαλύτερο αντίκτυπο (στη διαμόρφωση της αισθητικής μου) σε σχέση με οτιδήποτε άλλο στη μετέπειτα ζωή μου.
Ξέρω πως με την Tessa συναντηθήκατε τυχαία σε ένα σταθμό τραίνου, όπου ξεμείνατε εξαιτίας μηχανικής βλάβης. Έχεις βάλει ποτέ τον εαυτό στη διαδικασία να αναρωτηθεί τι θα γινόταν αν εκείνη τη μέρα δεν είχες μπει στο συγκεκριμένο τραίνο, αν δεν είχε βλάβη ο συρμός, αν δεν είχατε σταματήσει στη μέση του πουθενά; Πωπω! Είναι τρελό αν κάτσεις και το σκεφτείς! Νομίζω πως το σίγουρο είναι πως και πάλι θα έκανα κάτι σε σχέση με μουσική, αλλά έτσι και δεν είχαν συναντηθεί οι δρόμοι μας με την Tessa, δεν έχω ιδέα πώς θα είχαν εξελιχθεί τελικά τα πράγματα. Μου αρέσει γενικά όλη η διαδικασία της μουσικής παραγωγής, οπότε νομίζω ότι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο και πάλι θα έκανα κάτι σε σχέση με τη μουσική. Και η Tessa μάλλον θα τραγουδούσε σε κάποιο άλλο συγκρότημα.
Όσον αφορά τον ήχο σας, ποιες άλλα πεδία θα σε ενδιέφερε να εξερευνήσετε από εδώ και πέρα στις επόμενες ηχογραφήσεις σας; Τελευταία έχω αναπτύξει μια ιδιαίτερη αδυναμία για τα αναλογικά συνθεσάιζερ. Δεν με ενδιαφέρει όμως η «αυτονόητη» χρήση τους, αλλά θα ήθελα να εξελίξω τον ήχο τους σε συνδυασμό με πολλά στρώματα ήχου απο κιθάρες και ντραμς. Το επόμενο πράγμα στο οποίο θέλω βασικά να εστιάσω είναι τα ντραμς.
Καθώς στις συναυλίες σας τα visuals κατέχουν σημαντικό ρόλο, πώς φαντάζεσαι την ιδανική συναυλία-υπερπαραγωγή που θα μπορούσατε να κάνετε; Θα ήθελα πολύ να ανεβάσουμε μια πολυμεσική εκδοχή της ταινίας «Μη φοβάσαι το σκοτάδι» με visuals, ζωντανή μουσική, ειδικό φωτισμό, ηθοποιούς επί σκηνής και μια ζωντανή ορχήστρα.
Μίλησέ μας λίγο για τη δημιουργική διαδικασία που ακολουθείς. Τι είναι αυτό που «οδηγεί» κάθε νέα σύνθεση -η μελωδία, οι στίχοι ή συγκεκριμένα συναισθήματα που θες να εκφράσεις με τη μουσική; Μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας μου βασίζεται στην αρχή του να δουλεύω (πάνω στη μουσική μου) σε καθημερινή βάση, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μου. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να γράψω ένα ολόκληρο τραγούδι κάθε φορά. Μπορεί να είναι κάτι πολύ μικρότερο, όπως το να βρω έναν πολύ ενδιαφέροντα νέο ήχο στην κιθάρα ή στο συνθεσάιζερ και να το συνδυάσω με ένα συγκεκριμένο ρυθμό στα ντραμς. Πολύ συχνά προκύπτουν νέα τραγούδια από αυτούς ακριβώς τους πειραματισμούς. Και κάπως έτσι, πριν επτά χρόνια αποφάσισα πως πρέπει να δουλεύω με αυτόν τον τρόπο καθημερινά. Μερικές φορές οι καλύτερες ιδέες προκύπτουν όταν είσαι κουρασμένος και νιώθεις πως δεν έχεις καθόλου έμπνευση, αλλά αν ζορίσεις τον εαυτό σου να καθίσει και να δουλέψει πάνω σε κάτι, τις περισσότερες φορές ξεπετάγεται μια ιδέα που τελικά σε εκπλήσσει. Και ποτέ μου δεν έχω μετανιώσει που πέρασα μία ακόμη ημέρα παίζοντας μουσική. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο, αν δεν το κάνω μετά νιώθω ότι κάτι δεν έχει πάει καλά.
Αν και πλέον ανήκετε σε μια από της «υπερδυνάμεις» της ανεξάρτητης δισκογραφίας, τη Sub Pop, εξακολουθείς να επωμίζεσαι μόνος σου όλο το κομμάτι των ηχογραφήσεων και της παραγωγής. Γιατί; Η αλήθεια είναι πως η εταιρεία μας δίνει τη δυνατότητα να δουλέψουμε μαζί με παραγωγό, αλλά μου αρέσει να δουλεύω μόνος. Αυτό το διάστημα βέβαια, σκέφτομαι πως ίσως αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε με κάποιον τρίτο, που θα μπορεί να αναλάβει το μιξάρισμα των κομματιών μας, το οποίο σίγουρα έχει πιο πολλή πλάκα αλλά και περιθώρια για πειραματισμό.
Τι ξεχωρίζεις σαν εμπειρία ή σαν ανάμνηση από όλα τα ταξίδια που κάνατε με το συγκρότημα αυτά τα τελευταία δύο χρόνια; Την προηγούμενη φορά που βρεθήκαμε στην Ελλάδα, που ήταν πραγματικά μαγική. Μας άρεσε πραγματικά πάρα πολύ και περάσαμε καταπλητικά. Όποιον και να ρωτήσεις από την μπάντα, θα σου απαντήσει ακριβώς το ίδιο και πώς αυτό που κρατάμε από τις έως τώρα περιοδείες μας, είναι το ταξίδι στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Και στα δύο μέρη περάσαμε υπέροχα.
Μιας και αυτή είναι η δεύτερη επίσκεψή σας στην Ελλάδα, τι να περιμένουμε από τη συναυλία σας αυτή τη φορά; Θέλουμε να χαμηλώσουμε τα φώτα, να δημιουργήσουμε σκοτάδι και για μία ώρα να σας μεταφέρουμε σε ένα μακρινό μέρος.
Eightball Club
Πέμπτη 10 Οκτωβρίου
Support: Plastic Flowers
Έναρξη: 21.30
Εισιτήρια: 17, 20€