Θεατρικός μονόλογος ενός καλλιτέχνη –ζωγράφου στη μοναξιά ενός δωματίου. Σκέψεις πάνω στην έννοια τέχνη, έρωτας, επικοινωνία, ζωή. Με όχημα το όνειρο, την επιθυμία και τις ασίγαστες εσωτερικές φωνές, ο καλλιτέχνης εκφράζει τους φόβους της ύπαρξης, στο μαύρο που καταπίνει το φως μιας δύσης, σ’ έναν πίνακα που καταγράφει μια στιγμή έμπνευσης ύστερα από έναν χωρισμό. Η δημιουργία ως ανάγκη άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή ,τον έρωτα, την επικοινωνία, απάντηση στη σκοτεινή ύλη της μαύρης τρύπας του θανάτου.
Το θηρίο
Ακούστε! Ο ήχος του θηρίου όταν επιτέλους σιωπά!…Απόλυτο, αιώνιο έρμαιο της λανθασμένης επιλογής στον κήπο της Εδέμ…(κείμενο της παράστασης)
Ένας αγώνας να σταθούμε όρθιοι στο λεπτό σχοινί του χώρου και του χρόνου(σημείωμα σκηνοθέτη).
Το θηρίο ένα ατελές ποιητικό κείμενο- θεατρικό μονόλογο του κ. Νίκου Ορτετζάτου, συγγραφέα και ηθοποιού της παράστασης που σκηνοθέτησε ο κ. Γρηγόρης Παπαδόπουλος, παρακολουθήσαμε στο Μ.Μ.Σ.Τ.
Ο συγγραφέας και ηθοποιός της παράστασης ακολούθησε τη λιτή σκηνοθετική γραμμή και κινήθηκε στον εσωτερικό χώρο του δωματίου που εγκλωβίζει και απομονώνει αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και το όριο που διαχωρίζει την ύπαρξη στο μικρόκοσμο της δημιουργίας, εκτινάσσοντας τη σκέψη στο χωρο-χρόνο.Βασανιστικά ερωτήματα, το ανικανοποίητο της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο έρωτας ως ζωτικής σημασίας αντικατοπτρισμός, η επιθυμία της επικοινωνίας και οι φόβοι της μοναξιάς, του θανάτου, εκφράστηκαν με δύναμη και ειλικρίνεια.Ο μονόλογος με ποιητικό στοχασμό και πινελιές χρωματικών συναισθηματικών διαβαθμίσεων αποκάλυψε το γυμνό σώμα ενός καλλιτέχνη που θέτει ερωτήματα και γίνεται αντικείμενο αυτοπαρατήρησης στον αγώνα της έκφρασης και της δημιουργίας. Η ανάμνηση, ο έρωτας , η φύση, το όνειρο, το άφατο που κρύβεται μέσα μας, ο φόβος, η συμφιλίωση, αποδόθηκαν με ένταση και ελεγχόμενο πάθος από τον ηθοποιό της παράστασης, στη μοναξιά της σκηνής. Η ερμηνεία του είχε ενδιαφέρον και η λυρική έκφραση υπέδειξε το χιούμορ και τη φιλοσοφική ενατένιση των δύσκολων καταστάσεων στην τρέλλα της δημιουργίας και της απώλειας της αγάπης.Στην αναμέτρηση με το θηρίο που κρύβεται μέσα στον άνθρωπο.
Το μαύρο του σκηνικού της κ. Μ.Γκούμλα, λειτούργησε ως εύπλαστη ύλη και σε συνδυασμό με τους φωτισμούς video mapping του κ. Στ. Μήτσιου που φώτισαν την ονειρική σκέψη στο συμβολικό πλαίσιο (πουλί, νερό, δέντρα, θάλασσα). Η μουσική του κ. Γ. Μόμτσιου, έδωσε στο στίγμα των απροσδιόριστων φόβων, ένταση και διάρκεια ως τη σιωπή.
Ελπίζω πως ίσως , να ξαναβρεθούμε σε κάποια άλλη ιστορία.(από το κείμενο της παράστασης).
Το θηρίο μια ιδέα θεατρικής γραφής, μια απόπειρα έκφρασης ενός τολμηρού δημιουργού, ένας μονόλογος που υποστήριξε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών στο μουσείο.