Το Τίμημα στο ΚΘΒΕ

Δύο αδέλφια συναντιούνται ύστερα από πολλά χρόνια –και μετά το θάνατο των γονιών τους-στο οικογενειακό σπίτι, σ’ ένα δωμάτιο όπου έχουν στιβαχτεί τα έπιπλα της παλιάς αστικής οικοσκευής,  προκειμένου να διαπραγματευτούν  με έναν Εβραίο εκτιμητή την πώλησή τους, δεδομένου ότι το κτίριο πρόκειται να κατεδαφιστεί. Ο ένας, ο Βίκτορ,  είναι αστυνομικός  και ο άλλος, ο Ουώλτερ, είναι  επιτυχημένος γιατρός. Ανάμεσά τους βαραίνει το παρελθόν σαν σκιά, η  σχέση με τον πατέρα,οι οικογενειακές αναμνήσεις, οι επιλογές ζωής, η καριέρα και η επιβίωση,τα χρήματα,το ματαιωμένο όνειρο. Η συσσωρευμένη ένταση- που τη γλυκαίνει για λίγο η ανάμνηση μιας παιχνιδιάρικης αθωότητας-  θα εκτιναχθεί σε μια λεκτική και σωματική πάλη μπροστά στα μάτια του γέρο Σόλομον και της Έστερ που έντρομη ακολουθεί άλλοτε τη σκέψη του αστυνομικού συζύγου της κι άλλοτε τα επιχειρήματα του γιατρού  προσδοκώντας σε  ένα καλλίτερο μέλλον που υπόσχονται τα περισσότερα   χρήματα στο σχέδιο της διαπραγμάτευσης. Στο ενδιάμεσο όριο κινείται και η άλλη μορφή ο Εβραίος γέρο Σόλομον που αφού διαπραγματεύεται  με τους δικούς του όρους με τον Βικ,   αλλάζει το πλάνο-με το αζημίωτο- στην πιο σκληρή διαπραγμάτευση του αδελφού, που προσδοκά και μεγαλύτερο μελλοντικά κέρδος .Η αντιπαράθεση  θα οδηγήσει στη φυγή τον Ουώλτερ  και στην αρχική συμφωνία τον Σόλομον που αγοράζει τα έπιπλα για 1150 δολλάρια και  έτσι ο Βικ με την Έστερ βγαίνουν για λίγο έξω σαν πλούσιοι ακόμη και με τη στολή του αστυνομικού…

«Το Τίμημα» στη σκηνοθετική γραφή  της κ. Άσπας Καλλιάνη, ακολούθησε τη σκέψη του συγγραφέα και αξιοποίησε τα σημαινόμενα  στοιχεία με έντιμη και πολυεπίπεδη έκφραση. Η ρεαλιστική καταγραφή, οι αντιπαραθέσεις των επιχειρημάτων,τα πρόσωπα, οι κειμενικοί άξονες, ανέδειξαν το πνεύμα του συγγραφέα, διεισδυτικό και επίκαιρο και η σκηνοθετική ματιά έδωσε ένα πυκνό αποτέλεσμα πολλών αποχρώσεων των χαρακτήρων.  Οι ηθοποιοί της παράστασης έδωσαν υπόσταση στους χαρακτήρες και κινήθηκαν πειστικά στο χώρο της σκηνής και στο βλέμμα του θεατή,  στο δωμάτιο των αναμνήσεων. Η ανάμνηση της μητέρας στο φόρεμα του γάμου και στον ήχο της άρπας,της καταπιεστικής απαίτησης στο σύμβολο της πολυθρόνας του πατέρα,των συμβόλων  της επικοινωνίας των δύο αδελφών,των παιχνιδιών,της νεότητας για την Έστερ… Αναμνήσεις που αποτύπωσαν  τα σκηνικά και τα κοστούμια του κ. Γ. Γεωργίου,   οι χαμηλοί φωτισμοί του κ. Γ. Φρέντζου και η μελαγχολική μουσική του κ. Γ. Μελισσηνού στη λιτή εκδοχή της υποδήλωσης…

Ο εξαιρετικός ηθοποιός  κ.Αλ. Μούκανος έδωσε στο προσωπείο του Βικ εσωστρέφεια και βάθος και ανέδειξε τη ματαιωμένη δυνατότητα με ένταση, λεπτομερή εστιασμό στην έκφραση -σωματική και λεκτική-  και θεατρικό πάθος. Ο κ. Στ.Ζαλμάς υπέδειξε τη δυναμική πλευρά της ανεξαρτησίας και το θραυσματικό προσωπείο των απογοητεύσεων, των ακυρώσεων, της ματαίωσης ως Ουώλτερ,  με εκφραστική ένταση κυρίως στο βλέμμα και ο κ.Χρ. Σιμαρδάνης έδωσε το περίγραμμα του τύπου που υποδύθηκε τόσο εξωτερικά με τη φωνή,την  έκφραση, την κίνηση όσο και εσωτερικά στις εξομολογητικές  φράσεις. Η Έστερ της κ. Στ.Καζάζη είχε την εικόνα των ματαιώσεων, της κατηγορίας που δεν εκφράζεται  ρητά και της παραίτησης που απαιτούσε ο ρόλος και μια στοχαστικότητα που υποδήλωνε το πέρασμα του χρόνου πάνω στις ζωές των ανθρώπων πάνω στη  ζωή της ηρωίδας της…

Το Τίμημα  του Άρθουρ Μίλλερ(1915-2004)

Ρεαλιστικό θέατρο με προσεγμένες αναλογίες της έκφρασης των κρίσεων.Εικόνες γενεών και μια άλλη εποχή,του Αμερικανικού ονείρου, της Τζαζ, στο ματαιωμένο ποίημα  της  οικογενειακής γαλήνης και της δίψας  του χρήματος,του  ενδόμυχου φόβου και  της επιβίωσης με το εκάστοτε τίμημα…Ένα νόμισμα που στις δύο του όψεις συγκλίνει η συνειδητότητα και η ακύρωση της ματαίωσης που ορίζει τη ζωή των ανθρώπων.