–«Τρωάδες», θρήνος των ηττημένων γυναικών στα ερείπια της Τροίας, κλήρος δουλείας στη γη των Ελλήνων, γέρας στη δορά των νικητών, πανουργίας τέχνασμα κι εκδίκηση θεών,πικρή μοίρα του Αστυάνακτα, απόλογος της Ελένης και της Εκάβης οδυρμός, είναι τα νήματα, που υφαίνουν της τραγωδίας την εξιστόρηση, στου Τρωϊκού κύκλου τον μύθο.
Η εκδικητική σύμπραξη των θεών Ποσειδώνα και Αθηνάς, που αφορά και τη μοίρα των νικητών Ελλήνων, ο πόλεμος και τα δεινά του, ο θάνατος και η στέρηση της ελευθερίας, η απώλεια της πατρικής γης και η μεταβολή της ευτυχισμένης μοίρας, η αναγγελία κλήρωσης της δουλείας και οι προμαντείες – οιωνοί θανάτου, στο σώμα της βασίλισσας Εκάβης, στους νοηματικούς – ποιητικούς θύλακες της πολιτικής σκέψης, του αντιπολεμικού αυτού έργου του Αθηναίου τραγικού ποιητή Ευρυπίδη, στον αγώνα του θεάτρου, επίκαιρο σήμα.
Την παράσταση του Εθνικού θεάτρου «Τρωάδες», παρακολουθήσαμε στο θέατρο δάσους, με τον εκκωφαντικό αντίλαλο, μιας εκδήλωσης – τηλεοπτικού χαρακτήρα- από τον χώρο της ΔΕΘ, την απειλή της βροχής και την κατανυκτική σιωπή των θεατών. Κλασσικού ύφους παράσταση, σε σκηνοθεσία κ. Σωτήρη Χατζάκη, που δεν άφησε ωστόσο χώρο στη συγκίνηση και το πάθος μιας ιδιαίτερης έκφρασης. Χωρίς σκηνοθετικά ευρήματα, κύλησε σε μια επίπεδη αφηγηματική γραμμή εξιστόρησης, χωρίς σφρίγος, σε ερμηνείες συγκρατημένης ενέργειας. Τα πρόσωπα του μύθου μίλησαν, όχι πειστικά, για τα δεινά τους και τη μοίρα που τους έλαχε, ως δράση απόδοσης και αποδοχής, τόσο ως θεοί όσο και – κυρίως – ως άνθρωποι, της ταραγμένης εποχής που έζησαν τον κλήρο της ζωής τους. Οι θρήνοι ακούστηκαν μονότονοι, πλην της Ανδρομάχης που είχε μια συγκινητική πλαστικότητα και ανέδειξε, με την ερμηνεία της, την γυναικεία και μητρική καρδιά στο ευάλωτο σχήμα.Οι άλλες ερμηνείες, είχαν ένα πιο άτονο αισθητικό σχήμα έκφρασης, που λειτούργησε μονοδιάστατα, στην εξέλιξη του δράματος.
Ο χορός των γυναικών, καλλίφωνος, σε κλασσικούς σχηματισμούς, παρακολούθησε τα πρόσωπα του μύθου, στο πλάι της βασίλισσας Εκάβης. Η μουσική, με τις εναλλαγές της, φώτισε την παράσταση με διακριτό σχολιασμό των λόγων. Η δράση, από τον σκηνικό χώρο των ερειπίωνκαι με κοστούμια όχι πολύ εμπνευσμένου ύφους, κορυφώθηκε στην εικόνα της σιωπής του τέλους, με τη βασίλισσα Εκάβη ν’ ακολουθεί, τελευταία, τη γραμμή των γυναικών, οδεύοντας στα πλοία των Ελλήνων, κλήρος του Οδυσσέα.
«Τρωάδες», Τραγωδία της μοίρας των ηττημένων γυναικών της μυθικής πόλης της Τροίας. Προσέγγιση θολής και μπερδεμένης εγγραφής, χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, στην πρόταση του Εθνικού θεάτρου. Τραγωδία αισθητικής μίμησης και κάθαρσης, ερώτημα ανοιχτό, στη σύγχρονη έκφραση, ως απάντηση πολιτικής- φιλοσοφικής σκέψης. Διάλογος που συνεχίζεταιστον αγώνα της τέχνης του θεάτρου…
Εθνικό θέατρο
Τρωάδες του Ευρυπίδη
Μετάφραση: Κ.Χ. Μύρης
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνικά: Έρση Δρίνη
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Στίχοι παράστασης: Kώστας Γεωργουσόπουλος
Χορογραφία: Κική Μπάκα
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Mελίνα Παιονίδου
A΄Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδρομάχη Δαυλού
B΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Γούνας
Bοηθός σκηνογράφου: Φώτης Μουρτάς
Bοηθός ενδυματολόγου: Λίνα Καρανικολάου
Σχεδιασμός Κομμώσεων: Χρόνης Τζήμος
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Η επιλογή των παραδοσιακών τραγουδιών είναι του Σωτήρη Χατζάκη
Διανομή:
Εκάβη: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Ανδρομάχη: Μαρία Κίτσου
Κασσάνδρα: Κόρα Καρβούνη
Ταλθύβιος: Νίκος Ψαρράς
Ποσειδών: Θέμης Πάνου
Aθηνά: Κωνσταντίνα Τάκαλου
Μενέλαος: Κρατερός Κατσούλης
Ωραία Ελένη: Ελένη Ρουσσινού
Χορός : Ντίνα Αβαγιανού, Κατερίνα Γιαμαλή, Ανδρομάχη Δαυλού, Άννα Ελεφάντη, Βερόνικα Ηλιοπούλου, Γιασεμί Κηλαηδόνη, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Γεωργία Μητροπούλου, Γεωργιάννα Νταλάρα, Στέλλα Ράπτη, Αγγέλα Σιδηροπούλου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ιώβη Φραγκάτου, Δανάη Κατσαμένη, Σταυρούλα-Μελισσάνθη Μάκρα, Βάγια Ματαφτσή, Γεωργία Τσαγκαράκη
Φρουροί: Αλέξανδρος Βαμβούκος, Αντώνης Χαντζής
Στο ρόλο του Αστυάνακτα ο μικρός Βασίλης Δημουλής.