Η ταλαντούχα ηθοποιός Τζόϋς Ευείδη σε μια αποκαλυπτική της συνέντευξη μιλάει για όλους και για όλα. Είναι μια πολύπλευρη γυναίκα, που και μόνο να την βλέπεις γεμίζεις ενέργεια από την απέραντη αγάπη, που εκπέμπει. Ήθος, πυγμή και θάρρος της γνώμης της είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά, που συνθέτουν την πολύπλευρη προσωπικότητά της. Μεταξύ άλλων η μοναδική στο είδος της ηθοποιός μίλησε για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί «Μάντεψε ποιός θα πεθάνει απόψε», για τη συμμετοχή της στην αγαπημένη τηλεοπτική σειρά «Μπρούσκο», για την κατάθλιψη, που πέρασε και τις δυσκολίες, που αντιμετώπισε από την οικονομική κρίση. Δε δίστασε, μάλιστα, να σχολιάσει ανοιχτά την πολιτική κατάσταση της χώρας αλλά και τις κατά καιρούς ρατσιστικές επιθέσεις παντός είδους. Μια συνέντευξη που δόθηκε στον Νέαρχο Κουρσάρο γεμάτη αλήθειες αλλά και άφθονο χιούμορ.
«Φρικάρω εντελώς με τις δηλώσεις του Δ. Βερύκιου. Αν είναι δυνατόν! Μεσαίωνας! Τί καφρίλα είναι αυτή! Στο κάτω κάτω πού ξέρουμε εμείς τί κάνει εκείνος στο κρεβάτι του; Μπορεί να του αρέσει να τον κατουράνε»
-Robert Thomas, ο συγγραφέας των ιστοριών μυστηρίου. «8 Γυναίκες κατηγορούνται» και τώρα «Μάντεψε ποιός θα πεθάνει απόψε» σε σκηνοθεσία των Μ. Ρέππα και Θ. Παπαθανασίου. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τί διαφορετικό έχει να μας δώσει αυτή η παράσταση; Η συνεργασία προέκυψε, όπως όλες οι συνεργασίες. Με πήρε κάποια στιγμή ο Μιχάλης, όταν ήμουνα στην περιοδεία με το «Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Παπαχαραλάμπους» και μου είπε ότι κάνουμε μια διασκευή ενός έργου του Ρομπερ Τομά για τν Κάτια και ότι υπάρχει ένας ρόλος, που νομίζω θα σ’ αρέσει πολυ. Το διάβασα στην Κέρκυρα, θυμάμαι, το κείμενο, μου το στείλανε και ενθουσιάστηκα, διότι ήταν ένας ρόλος, που μου έκανε πολύ κλικ, γιατί δεν είχε να κάνει με κάτι, που είχα κάνει στο παρελθόν. Μου άρεσε, έτσι, αυτό το ότι έχει μια ανατροοπούλα, μια τσαχπινιά και είναι και λίγο αρνητική η ηρωίδα σ’ ένα ποσοστό. Τις αγαπώ πολύ τις αρνητικές, δε μου τις δίνουνε ποτέ. Όπως καταλαβαίνεις, το έκανα με μεγάλη χαρά.
«Έπρεπε να φάμε το κλύσμα των τούρκικων, για να βάλουμε μυαλό» Συνυπάρχεις συνήθως και στην τηλεόραση και στο θέατρο με μεγάλους ηθοποιούς. Κατά πόσο είναι εύκολο αυτό; Κοίταξε να δεις. Τί είναι οι μεγάλοι ηθοποιοί: άνθρωποι, που αγαπάνε πάρα πολύ τη δουλειά τους και την κάνουν πολύ καλά. Ε και γω την ίδια πρόθεση έχω. Τη δουλειά μου την αγαπώ πάρα πολύ, θέλω να της φερθώ, όσο καλύτερα γίνεται, με την καλύτερη πρόθεση και, χωρίς καμία όρεξη να κάνω λούφα και να γλυτώσω κάτι. Δε θεωρώ κόπο δηλαδή την πρόβα μου δίνει πολλή χαρά.
«Ήμουνα πάρα πολύ τυχερή που σε τέτοιους καιρούς έκανα τηλεόραση και πληρώνομαι από την τηλεόραση» Απείχες από τη μικρή οθόνη για αρκετό χρονικό διάστημα. Πώς πήρες την απόφαση να παίξεις στο «Μπρούσκο»; Σε ώθησαν λόγοι βιωποριστικοί κυρίως ή και η έμφυτη ανάγκη του ηθοποιού να παίξει; Κοίτα, σαφέστατα, και έχεις και την έμφυτη ανάγκη να παίξεις. Δηλαδή τί ηθοποιός είσαι, άμα κάθεσαι σπίτι σου και τα λες στον καθρέφτη. Είναι κι αυτό ένα θέμα. Αλλά είναι και ο βιωποριστικός λόγος πολύ σημαντικός. Ήμουνα πολύ τυχερή γιατί δεν ξέρω από πού του ‘ρθε του Αντρέα Γεωργίου, να ‘ναι καλά (γέλια), τι φλας έφαγε. Ήρθε μια μέρα στη Νέα Σμύρνη, του είπα «είσαι καλά, τί δουλειά έχω εγώ σε καθημερινό;». Μου φαινότανε το πιο τρελό σενάριο του κόσμου. Επίση,ς επειδή είχα ζήσει τα πηγαινέλα στην Κύπρο και όλ’ αυτά από την Ελισάβετ Κωνσταντινίδη, που ήταν κάτι πολύ δύσκολο κι ανέφικτο και αγχωτικό, αλλά αυτό το κάθαρμα μπορεί να σε πείσει για οτιδήποτε. Έχει δηλαδή έναν τρόπο και είναι πάρα πολύ αγχολυτικός αυτός ο άνθρωπος.
«Έχει πολλή σαβούρα η τηλεόραση. Έχει χάσει μεγάλο μέρος. Ελάχιστε παραγωγές γίνονται, πλέον» Το σήριαλ κάνει μεγάλη επιτυχία και ο κόσμος το έχει λατρέψει. Θεωρείς ότι αυτή η τηλεοπτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδος – Κύπρου θα έπρεπε να είχε γίνει απο καιρό; Ε έπρεπε, με συγχωρείς, να φάμε το κλύσμα των τούρκικων πρώτα, για να βάλουμε μυαλό. Εντάξει, νομίζω ότι έπαιξε κι αυτό το ρόλο του πια, ότι και η αγορά είχε γκώσει απ’ τα τούρκικα. Δηλαδή κι ο κόσμος πια δυσανασχετούσε. Το λέει στο δρόμο ο κόσμος πια. Παραμιλάει. Εγώ έφτασα σ’ ένα στάδιο, που δεν έβλεπα καθόλου τηλεόραση. Και η κρατική σταμάτησε, ας πούμε οι εκπομπές, που μ’ αρέσαν κόπηκαν. Κάπως πρέπει να τον κρατήσεις κι αυτόν τον κόσμο. Τί να βλέπει πια;
– Πώς είναι τα ωράρια κάτω; Καμία σχέση μ’ εδώ; Τα ωράρια είναι για λοκατζήδες (γελάει). Καμία σχέση μ’ εδώ. Η αλήθεια είναι ότι το καθημερινό έχει άλλο φόρτο εργασίας. Πρέπει να έχεις πάντα στοκ, γιατί έχουμε και το my tv, το οποίο θέλει να έχει μπροστά επεισόδιο και τρέχουμε και δε φτάνουμε. Κάνουμε δεκαπεντάωρα γυρίσματα, όσο βγει.
– Αισθάνεσαι φαντάζομαι σαν να είσαι στον τόπο σου, έτσι δεν είναι; Δεν καταλαβαίνω καν ότι φεύγω από την Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι πάω με το αεροπλάνο.
– Σε πρόσφατη συνέντευξή σου, αναφερόμενη στην ελληνική τηλεόραση δήλωσες ότι «δεν μπορείς άλλο αυτό το καλλιαρντό κι αυτή τη φτηνιαδούρα». Θεωρείς ότι η ελληνική τηλεόραση, όπως την γνωρίσαμε τις χρυσές δεκαετίες του 90’ και του 2000 έχει χάσει την αίγλη της και ότι δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει; Έχει πολλή σαβούρα. Έχει χάσει μεγάλο μέρος. Δηλαδή πόσες καλές παραγωγές γίνονται; Ελάχιστες. Παραγωγές, που πέφτουνε λεφτά, που πέρνουνε αξιόλογους συναδέλφους. Εμείς, όταν κάναμε το «Καφέ της Χαράς», είχαμε κόψει όλοι τα λεφτά μας, δεν είχε πάρει κασέ κανείς, που ήτανε και προ κρίσης, από το 2003, που άρχισε. Όλοι πήραμε πολύ λιγότερα λεφτά, για να γίνει ένα πολύ καλό καστ ηθοποιών και να μπορεί να γίνει μια πολύ καλή παραγωγή. Και μπροστά στο όραμα της καλής παραγωγής και της καλής δουλειάς όλοι κάνουμε σκόντο. Θα βάλουμε όλοι και έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας. Μην τρελαθούμε δηλαδή. Οι αμοιβές δεν έχουνε καμία σχέση με τη δεκαετία του 90΄. Καμία απολύτως. Αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι, αν υπάρχει πρόθεση για καλή δουλειά, θα βρεθεί τρόπος.
«Είμαι ωραία. Είμαι μια χαρά. Δε θα ήθελα τίποτα παραπάνω απ’ αυτό, που μου συμβαίνει» Πάντως στη θέση των σειρών έχουν μπει πολλά παιχνίδια. Για το «The Voice”, το «Your Face Sounds Familiar» ποια η γνώμη σου; Κοίταξε δεν μπορώ να είμαι πολύ αντικειμενική γιατί στο «Your Face Sounds Familiar» έχω τον Παντελή Καναράκη, στο διπλανό καμαρίνι και με τρώει η αγωνία κάθε Κυριακή. Επίσης, θα σου παραδεχθώ ότι με το «The Voice» έχω μεγάλο κόλλημα, μ’ αρέσει πάρα πολύ. Το δράμα είναι ότι είναι μόνο τέτοια, δηλαδή θα ήθελα πιο πολλές παραγωγές να δω. Ωραία είναι κι αυτά προς Θεού, αλλά είναι μόνο αυτά, τα μεσημεριανάδικα και τα πρωινάδικα, ας πούμε. Μου λείπουν οι σειρές, ας πούμε, σαν του Κοκκινόπουλου, μου λείπει μια ωραία dark σειρά, αστυνομική. Ακόμα και μια ωραία κωμωδία με πολύ μεγάλο καστ. Ντάξει, έγινε «Το παρτάλι», ωραία, ένα το κρατούμενο.
– Θα πήγαινες ποτέ κριτής, αν στο ζητούσαν, μιας και έχεις τόση πείρα στην υποκριτική; Όχι δε θα πήγαινα κριτής. Δεν μπορώ. Δε θεωρώ ότι ξέρω τίποτα, για να κρίνω κανένα. Θα ντρεπόμουνα πάρα πολύ. Να κρέμεται ένα παιδάκι από τη βλακεία, που θα του πω. Παναγία μου! Μόνο moral support θα μπορούσα να κάνω. Δε θα μπορούσα να πω τη γνώμη μου, δηλαδή να κατακρημνίσω ή ν’ ανεβάσω κάποιον, που μ’ άρεσε ή όχι αντίστοιχα.
«Γελάω πάρα πολύ, όταν ακούω για πλεονάσματα και ανακάμψεις. Δεν μπορούμε να το αισθανθούμε ακόμα, καθώς τα ποσοστά είναι τραγικά» Πρώτα η Ελλάδα, ακολούθως η Κύπρος και μετά σχεδόν όλη η Νότια Ευρώπη βρίσκεται υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ. Δήλωσες ότι έφτασες στο μηδέν και ότι δυσκολεύτηκες πολύ. Τα πράγματα έχουν σταθεροποιηθεί ή είσαι σε χειρότερη κατάσταση; Όχι σε χειρότερη κατάσταση δεν είμαι. Θα πέσει φωτια να με κάψει. Είμαι πολύ καλύτερα. Ήμουνα πάρα πολύ τυχερή, που σε τέτοιους καιρούς έκανα τηλεόραση και πληρώνομαι από την τηλεόραση, γιατί πολλοί κάνουνε τηλεόραση κι ακόμα τα περιμένουνε. Εγώ, λοιπόν, πληρώθηκα απ’ την Κύπρο και είναι μεγάλη μου χαρά αυτή.
– Οι πολιτικοί μιλάνε για ανάκαμψη. Εσύ υιοθετείς αυτή την άποψη; Γελάω πάρα πολύ μ’ αυτά, που ακούω. Για τα πλενοάσματα και τις ανακάμψεις γελάω πάρα πολύ. Δεν ξέρω. Όταν υπάρξει ανάκαμψη νομίζω όλοι θα το αισθανθούμε. Δεν μπορούμε να το αισθανθούμε ακόμα, δηλαδή είναι τραγικά τα ποσοστά. Το τί γίνεται εκεί έξω είναι χαμός, απ’ όπου και να το πιάσεις. Μην κοροϊδευόμαστε.
«Όποιος μιλάει πολύ ανοιχτά εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Πρέπει να σκεφτόμαστε, πριν το ανοίξουμε» Ως άνθρωπος του πολιτισμού κατά τη γνώμη σου οι καλλιτέχνες πρέπει να μιλάνε ανοιχτά για την πολιτική ή ν’ αρκούνται στον έμμεσο σχολιασμό μέσα από τη δουλειά τους; Υπάρχουνε πολλοί άνθρωποι στη δουλειά μας, που ασχολούνται πολύ ενεργά, όπως ο Παύλος Χαϊκάλης, τί να πω δεν μπορεί να τους το απαγορεύσει κανείς. Εγώ δε θα μπορούσα να το κάνω. Απ’ την άλλη υπάρχουν άνθρωποι, που είναι πολυπράγμονες, εγώ δεν είμαι.
«Ό,τι γουστάρεις καλά κάνεις και το κάνεις και δεν έχει κανένας δικαίωμα να σε κρίνει γι’ αυτό» Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις δηλώσεις του Νότη Σφακιανάκη περί Χρυσής Αυγής. Θα διαφωνούσες μαζί του; Κατά την άποψή μου, όποιος μιλάει πολύ ανοιχτά, εκτίθεται ανεπανόρθωτα. Είναι πια στην κρίση του κόσμου. Είναι πολύ αργά, άμα το ανοίξεις και αρχίσεις και λες. Έτσι κι αλλιώς είναι τέτοια η ανακατοσούρα και τέτοιος ο χαμός, που τί κρίση να ‘χεις, ας πούμε, και να σχολιάσεις τί. Ειδικά αυτά με τη Χρυσή Αυγή, Παναγία μου.
– Πριν λίγες μέρες είχα μια ομοφοβική, θα λέγαμε, επίθεση από τον Δήμο Βερύκιο εναντίον του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ. Την ίδια στιγμή και ο κ. Γρηγόρης Βαλλιανάτος, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, δέχεται λεκτικές επιθέσεις για το σεξουαλικό του προσανατολισμό. Ποια η στάση σου απέναντι στις ρατσιστικές επιθέσεις παντός είδους; Αν είναι δυνατόν! Μεσαίωνας δηλαδή! Φρικάρω εντελώς! Μου φαίνεται αδιανότητο αυτό, που μου λες. Έλεος πια τί καφρίλα είναι αυτή. Δεν είναι δυνατόν. Αυτό, που σου λέω. Όταν ανοίγουμε το στόμα μας πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο. Και στο κάτω κάτω πού ξέρουμε εμείς τί κάνει στο κρεβάτι του ο κ. Βερύκιος. Μπορεί να του αρέσει να τον κατουράνε. Δηλαδή γιατί θα κατακρίνω εγώ κάποιον, που ξέρεις τί κάνω εγώ. Ό,τι γουστάρεις καλά κάνεις και το κάνεις και δεν έχει κανένας κανένα δικαίωμα να σε κρίνει γι’ αυτό. Αλίμονο!
– Οπότε είσαι υπέρ της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια; Με χίλια. Δεν το συζητώ. Αυτό περιμένω κι εγώ να παντρευτώ, σαν την Αντζελίνα (γέλια). Γι’ αυτό ψάχνω τον γαμπρό αλλά περιμένω το σύμφωνο.
– Νανά Σταμάτη, Σταυρούλα του Φατσέα, Κωνσταντίνα κι άλλες τόσες τηλεοπτικές και θεατρικές περσόνες. Πότε μια γυναία ντρομπρα, έξω-καρδιά, πότε μια εσωστρεφής γυναικεία μορφή, ερωτευμένη κι απατημένη συγχρόνως. Ποιός είναι αυτός ο ρόλος, που αντανακλά την πραγματική Τζόϋς Ευείδη; Ε καλά όλοι έχουνε κομμάτια. Δηλαδή εμένα η κλασική ερώτηση που μου κάνανε επί Καφέ της Χαράς είναι ότι: «Μα τώρα πες έχει η Σταυρούλα καμία σχέση με σένα;» Βεβαίως και έχει, λέω εγώ, σχέση με μένα. Έχω πλευρά Σταυρούλας, θεούσας – κακομοίρας – θύματος αλλά ερωτευμένης, βεβαίως, γιατί αυτό τη δικαίωνε πάντα την Σταυρούλα. Δηλαδή μου λέγανε μα είναι δυνατόν να είναι τόσο ηλίθια κι έλεγα δεν είναι ηλίθια, είναι ερωτευμένη. Όταν είσαι ερωτευμένος είσαι συνήθως θύμα ή θες να γίνεις.
«Δεν είχα την πολυτέλεια να κάτσω να με καταπιεί η κατάθλιψη, διότι δεν είχα κανένα να μου τα φέρει και να με ζήσει. Αν το άφηνα προχωρήσει σε χαρτόκουτο θα μενα στο τέλος» Σε ποια φάση σε βρίσκουμε στην προσωπική σου ζωή; Πολύ μεγάλης ηρεμίας και νηφαλιότητας. Είμαι ωραία. Είμαι μια χαρά. Δε θα ήθελα τίποτα παραπάνω απ’ αυτό, που μου συμβαίνει.
– Η μάστιγα της εποχής είναι η κατάθλιψη. Δήλωσες ότι βίωσες παρόμοια συναισθήματα. Πώς το χειρίστηκες, πήρες κάποια φαρμακευτική αγωγή; Όχι δεν πήρα κάποια φαρμακευτική αγωγή, ούτε πήγα σε ειδικό. Ήπια μερικούς καφέδες και ουίσκια παραπάνω με τις κολλητές και τις φίλες μου. Ασχολήθηκα πάρα πολύ με την κηπουρική, με τα φυτά μου, με τα σκυλιά και τα γατιά μου, που μόνο χαρά μου δίνουνε και προσπάθησα σιγά σιγά να επανενταχτώ. Η αλήθεια είναι, Νέαρχέ μου, ότι δεν είχα και την πολυτέλεια να κάτσω να με καταπιεί η κατάθλιψη, διότι δεν είχα κανένα να μου τα φέρει και να με ζήσει. Έπρεπε να το πάρω στα χέρια μου, αν το άφηνα να με καταπιεί δε θέλω να φανταστώ τη συνέχεια, σε χαρτόκουτο θα μενα στο τέλος.
«Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα, που είναι πίσω από τους τοίχους του νοσοκομείου. Εκεί βλέπεις την απελπισία, τη δυστυχία και την απόγνωση» Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και κυρίως νέα παιδιά, που πάσχουν από κατάθλιψη. Ως άνθρωπος, που το πέρασες, τί συμβουλή θα έδινες; Η συμβουλή είναι ότι κάθε μέρα είναι η πρώτη μέρα της ζωής μας. Είναι μια καινούργια εμπειρία και δεν ξέρουμε τί μας περιμένει και πρέπει να την απομυζήσουμε τη μέρα μας, γιατί σίγουρα, όσο βαρετή και διαδικαστική και να μας φαίνεται σίγουρα θα υπάρξουν πράγματα, ερεθίσματα, που θα μας δώσουνε χαρά, σκέψη, συναίσθημα, κάτι θα συμβεί. Εγώ θέλω να σου πω ότι με την παρέα μου κάνουμε την γελιοθεραπεία. Δηλαδή, μαζευόμαστε με χιλια΄δες προβλήματα ο καθένας, ο ένας έχεις παιδιά, ο άλλος σκυλιά ο άλλος γύρισμα και λέμε θα τα κάνουμε όλα στην άκρη, θα βρεθούμε και θα ξεραθούμε στο γέλιο. Και μας πιάνει μια κρίση βλακείας, όπου παίζουμε από καραόκε μέχρι ό,τι μπορείς να φανταστείς και προσπαθούμε να μη το βάζουμε κάτω. Τα πράγματα είναι πολύ λιγότερο σοβαρά απ’ όσο νομίζουμε. Αυτό κατάλαβα εγώ. Υπάρχουνε πολύ πιο σοβαρά πράγματα, που είναι ίσω από τους τοίχους των νοσοκομείων και, αν δεν είσαι πίσω απ’ αυτούς τους τοίχους όλα είναι καλύτερα. Όλα όμως. Εκεί είναι τα μεγάλα προβλήματα, εκεί βλέπεις την απελπισία και τη δυστυχία. Επειδή εγώ το έφαγα με το κουτάλι αυτό, λέω μια χαρά είμαστε.
«Δε νομίζω ότι έχω τις αντοχές πια, για να υιοθετήσω ένα παιδί. Δεν πιστεύω στις μονογονεϊκές οικογένειες» – Θα ήθελες να κάνεις ένα παιδί, έστω κι αν δεν έχεις παντρευτεί ή τουλάχιστον να υιοθετήσεις ένα; Δε νομίζω ότι θα είχα αυτές τις αντοχές πια, για να υιοθετήσω παιδί. Πρέπει δηλαδή να είσαι πιο νέος, να έχεις πολλή αντοχή και να δουλέψεις και να τρέξεις. Δεν πιστεύω στις μονογονεϊκές οικογένειες, δε θα μπορούσα μόνη μου να κάνω ένα παιδί. Πέρασα τόσο υπέροχη παιδική ηλικία και τόσο μαγική οικογένεια, που μου τα παρείχαν όλα, που συζητούσαμε τα πάντα, χωρίς να υπάρχει δεύτερο επίπεδο, σ’ ένα σπίτι με τις πόρτες ανοιχτές γεμάτος φίλους, δε νομίζω ότι θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Έχω πολλά γούνινα παιδιά και ξεσπάω έτσι. Επίσης, έχω πάρα πολλά παιδιά φίλων μου, το βαφτιστήρι μου αλλά και τα παιδάκια, που έχουνε παίξει τα παιδιά μου σ’ όλες τις δουλειές, που έχω κάνει κι αυτό είναι πάρα πολύ συγκινητικό. Με συγκινεί πολύ, που τα βλέπω που μεγαλώνουν, έχω βουρκώσει τώρα, που στα λέω.
– Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον; Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Δεν μπορούμε να κάνουμε μελλοντικά σχέδια. Το μόνο, που μπορώ να σου πω είναι ότι θα κάνω μια ταινία, συζητάω, κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι, του Νίκου Ζαπατίνα, μια κωμωδία road movie υπό μιαν έννοια, με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδη, την Ζέτα Μακρυπούλια και τον Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλο. Αυτά ξέρω, μέχρι ώρας.
– Το «Μπρούσκο» θα συνεχιστεί δηλαδή και για δεύτερη χρονιά; Νομίζω πως ναι. Προς τα ΄κει πάει.