Ο πολυγραφότατος Σάκης Σερέφας (Μαμ, Σεμινάριο Βλακείας, Λιωμένο Βούτυρο, Θα σε πάρει ο δρόμος) μας εξέπληξε και πάλι με το σπονδυλωτό θεατρικό έργο ζήτω η αμφίβολη ζωή» στο θέατρο Φαργκάνη, σε σκηνοθεσία του Αχιλλέα Ψαλτόπουλου, του μοναδικού θεατράνθρωπου της Θεσσαλονίκης , του θεατρικού τσιγγάνου –Αυλαία, Άνετον, Θέατρο Κήπου, Αθήναιον, Φαργκάνη κλπ- στις σκηνές της πόλης, του ακούραστου δημιουργού, που παρά τις δυσκολίες αγωνίζεται σκληρά και προσφέρει τα μέγιστα στο απαιτητικό κοινό της
Το έργο, ευχάριστο και ευρηματικό, πολυσύνθετο, αντίδοτο στη συναισθηματική κατάσταση και θλίψη που βιώνουμε, αντισυμβατικό και παράδοξο, προσέφερε άφθονο χιούμορ στους θεατές, που χειροκρότησαν τους καλούς ηθοποιούς Χριστίνα Καραγεωργίου, Στέργιο Κωνσταντζίκη, Νάνσυ Σακελλαρίου, Βασίλη Σταθόπουλο, Αχιλλέα Ψαλτόπουλο και Θοδωρή Τέρπο, που με προεξάρχοντα τον τελευταίο, επί διόμισυ ώρες διεκπαραίωσαν τους ρόλους τους με επιτυχία. Με σημείο αναφοράς τη ψησταριά και τον ιδιοκτήτη της να δέχεται ιδιόρρυθμους πελάτες, ο σκηνοθέτης ζωντάνεψε μικρές ιστορίες του συγγραφέα, τις μετέτρεψε σε προσωπικά μηνύματα προσδοκίας του αναπάντεχου, του απρόοπτου, σε βιωματικές εμπειρίες, με τοποθέτηση του θεατή στη θέση του ηθοποιού.
Ο αναζητών τον χαμένο εαυτό του, το ανορεξικό μοντέλο, το 10χρονο αγοράκι στη Μύκονο με τις γριές(τηγανίτες με μέλι), ο αστροναύτης στη ΝΑSA που του λείπει η τσίκνα της Ελληνικής ταβέρνας, ο κούριερ και η γιαγιά, τα πουλιά, ο προπάππους, ο ηχολήπτης, ο μασέρ αγελάδων ήταν τα σπουδαιότερα από τα θεατρικά επεισόδια, που απολαύσαμε, επεισόδια με ανατροπές και παραλογισμό, παιγμένα με πειστικότητα. Ο παραλογισμός της ζωής μας εκφράζεται ιδανικά από τον Σάκη Σερέφα μέσω των θεατρικών κειμένων, που σ αυτά καθρεφτίζεται ο εαυτός μας, παρ όλη την διαφορετική τοποθέτηση που έχουμε στο θέμα αυτό.
Ο θεατρικός πλέον χώρος Φαργκάνη έρχεται να προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα θέατρα του κέντρου, που παραστάσεις σαν αυτήν θα τα αναδείξουν ακόμη περισσότερο. Θα ήταν επίσης χρήσιμο να αναφερθούν τα ωραία σκηνικά του Ευγένιου Γκάλκιν, καθώς και τα κοστούμια της Μαριλένας Μπιτεβίνου.
– Κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο