Μετά την επιτυχημένη παράσταση Μέγκελε του Θανάση Τριαρίδη, ο ίδιος μας χάρισε ένα άλλο συγγραφικό αριστούργημα, το zyclon ή το πεπρωμένο, που σε σκηνοθεσία του Γιάννη Παρασκευόπουλου και εξαιρετικές ερμηνείες των Ιωάννας Παγιατάκη και Κωνσταντίνου Γαβαλά παρουσιάζεται στο καθιερωμένο πλέον θέατρο τέχνης black box.
H μουσική του Μάνου Μυλωνάκη και η σκηνογραφία της Σοφίας Παπαδοπούλου συνθέτουν μία παράσταση υψηλών αξιώσεων, μια παράσταση ποιότητας, που συνεπαίρνει τους θεατές που έχουν εμπιστοσύνη τόσο στον χώρο, όσο και στον ακούραστο Θωμά Χαρέλα που έχει και την παραγωγή του έργου.
Ο συγγραφέας, ασχολείται για δεύτερη φορά με τη τραγικότητα του ολοκαυτώματος, της μεγαλύτερης κτηνωδίας του 20ου αιώνα, την ανθρωποθυσία εκατομμυρίων ανθρώπων στα στρατόπεδα ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΜΠΙΡΚΕΝΑΟΥ , στους θαλάμους εξόντωσης με το αέριο zyclon B.
Eβδομήντα δύο χρόνια μετά, ο συνετός άνθρωπος οξύνει τη μνήμη του, δεν αφήνει τη λήθη να κυριαρχήσει, εύχεται να σταματήσουν οι θηριωδίες, οι πόλεμοι, οι παρανοικές εκτελέσεις, τα εγκλήματα σε όλο το κόσμο, οι τιμωρίες και οι εξευτελισμοί των αδύναμων κρατών και φυσικών προσώπων.
Σε μία ιδιαίτερη σύλληψη, ένας άντρας και μια γυναίκα βρίσκονται σε δίδυμη κάψουλα ενός παιχνιδιού , του zyclon, μιας θλιβερής ανάμνησης του θανατηφόρου αερίου, όπου εξομολογούνται αλήθειες, επινοούν αληθοφανή ψεύδη, ανατρέχουν στο θλιβερό παρελθόν, παρασύρονται από αυτό, ερωτεύονται, δίνουν τέλος στη ζωή τους, μιμούμενοι το άσχημο τέλος που είχαν οι φυλακισμένοι.
Η μαγεία του έργου, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη, έγκειται στους απίστευτους διαλόγους των δύο πρωταγωνιστών, την έκδηλη έκφραση των συναισθημάτων τους, τις ύβρεις του ενός προς τον άλλο, αλλά και τα τις ανομολόγητες λέξεις, που με ευκολία εκστόμιζαν, λόγω του γεγονότος ότι οι δύο παίκτες δεν θα συναντούνταν ποτέ, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού.
Οι ηθοποιοί επί ογδόντα λεπτά επιδόθηκαν σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, αφοσιωμένοι στους ρόλους τους, εκπλήσσοντας τόσο με τους λόγους τους, όσο και με τα μη λεκτικά μηνύματα που εξέπεμπαν.
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, κατά τους αρχαίους μας, συγκινεί τον συγγραφέα που το περιλαμβάνει σαν μέγιστη δύναμη που καθορίζει τη τύχη των ανθρώπων.-