Μία συγκλονιστική μεταφορά του αριστουργήματος του Λόρκα ¨το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα¨ παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αθήναιον, μία μεταφορά των δραμάτων -οικογενειακών και κοινωνικών-από την Ισπανία του 1936 στην Ανατολική Τουρκία του 2013, όπου, μέσω της μητέρας, ανανεώνονται οι προκαταλήψεις, οι κοινωνικές αντιλήψεις, οι μικροαστικές παραδόσεις, τα μίση, οι ενδοοικογενειακές έριδες.
Ο Δημήτρης Καρατζιάς διασκεύασε με μαεστρία και σκηνοθέτησε ιδανικά τη παράσταση Πριγμονή, μια παράσταση ηθών και εθίμων σε μια περιοχή της ανατολικής Τουρκίας, όπου ο χρόνος είναι στάσιμος, οι παραδόσεις διατηρούνται αλώβητες, η ίδια η οικογένεια είναι τιμωρός των ηθικών παρεκκλίσεων των μελών της, η κοινωνία διψά για αίμα.
Η Αθηνά Τσιλύρα, στο διπλό ρόλο του θύματος και του θύτη ,διεκπεραίωσε με απόλυτη επιτυχία τη θέση της χήρας-μάνας , μιας σκληρής γυναίκας, με θέσεις ακλόνητες και λανθασμένες, θέσεις που απορρέουν απο το κοινωνικό status δύσβατων περιοχών της Τουρκίας, όπου η πρόοδος έχει πεισματικά αρνηθεί να συμβάλει στην διαφορετική αντίληψη της νέας εποχής, στον εκσυγχρονισμό, στις ευκαιρίες που παρουσιάζονται, στη διανομή του πλούτου.
Η μάνα-τιμωρός του εαυτού της και των θυγατέρων της φαντάζει σαν απόρθητο κάστρο, με ωμή και κυνική στάση απέναντι στις ανάγκες τους, προτιμά να τις διατηρεί φυλακισμένες, παρά να τις παντρέψει με συγχωριανό, έχοντας πικρή εμπειρία από τη θανάτωση των δύο αδελφών της, που παρεκτράπησαν, σύμφωνα με τους νόμους του χωριού.
Το τέλος, τραγικό και οδυνηρό, δεν λυγίζει την σκληρή μάνα, που καλύπτει τη θλίψη της από την αυτοκτονία της μικρής κόρης της, με περισσό θάρρος.
Όλες οι ηθοποιοί,Γιάννα Σταυράκη, Θεοδώρα Σάρκου, Κική Μαυρίδου, Ανδρομάχη Μαρκοπούλου, Νίκη Αναστασίου, Ειρήνη Σταματίου, Μελισσάνθη Μάχουτ, με προεξάρχουσα την Αθηνά Τσιλύρα, έπεισαν με την εμφάνισή τους, καθώς οι ρόλοι τους έπρεπε να ορίζονται από το περιβάλλον, οι παρεκκλίσεις να τιμωρούνται με θάνατο, οι γυναίκες να ακολουθούν τη μοίρα τους.
Η σκηνοθεσία ήταν εξαιρετική, σε παρέπεμπε στο χώρο και το χρόνο της παράστασης, η μουσική του Μάνου Αντωνιάδη υποβλητική, τα σκηνικά και η επιμέλεια των κοστουμιών του Σίμου Παπαναστασόπουλου ιδανικά και ο φωτισμός του Βαγγέλη Μούντριχα υπέροχος.-