Ίσως χρειάζεται πολύ θράσος για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί τη ψυχιατρική θέση ενός ψυχοπαθούς, να δικαιολογήσει τις εξάρσεις του, να καταλάβει το πόνο του, να κατανοήσει τις ύβρεις του προς τα θεία, να μη σοκαρισθεί από τη γύμνια του, να προετοιμασθεί για την αυτοκτονία του ασθενούς.
Η Σάρα Κέιν σε μια γραφή συγκλονιστική και συγκινητική συνάμα περιγράφει απόλυτα το ψυχικό κόσμο μιας απελπισμένης ύπαρξης, μιας περιθωριοποιημένης νέας γυναίκας από το κρεβάτι ψυχιατρικής κλινικής, όπου οι γιατροί είναι αποδέκτες μιας αν νελέητης επιθετικότητας, δικαιολογημένης ή όχι από την ασθενή, που σε πλήρη υπερένταση εξαντλείται βρίζοντας και θρηνώντας.
Η ψύχωση, το τελευταίο έργο της Σάρα Κέιν γράφτηκε το 1998, λίγους μήνες πριν από την αυτοκτονία της, το 1999, σε ηλικία 28 ετών, είναι θέατρο στα μούτρα, στα μούτρα του θεατή, στα μούτρα της κοινωνίας, στα μούτρα του θύματος.
Το έργο δέχθηκε πολλές και έντονες κριτικες αμφισβήτησης της θεατρικότητάς της, χαρακτηρίσθηκε γλωσσού, βρέθηκε δε κρεμασμένη στη ψυχιατρική κλινική , όπου νοσηλευόταν,αφού έχει προλάβει να διατυπώσει ότι “δεν έχω επιθυμία θανάτου, κανείς αυτόχειρας δεν είχε, όμως το κακόβουλο πνεύμα της ηθικής των πολλών δεν αφήνει και πολλά περιθώρια”
Η αγάπη είναι λύση σωτηρίας στο έργο, αλλά αντίθετα είναι αυτή που βυθίζει ακόμη περισσότερο στην απελπισία την άρρωστη, και το αποτέλρσμα είναι τραγικό , τετελεσμένο.
Η ασθενής νοιώθει στο πετσί της την αδιαφορία, τον αποκλεισμό, ταυτίζεται με τη συγγραφέα-απόδειξη της αυτοβιογραφίας και του τέλους της- με τη συγγραφέα να τονίζει ότι δεν θεωρεί τα έργα της καταθλιπτικά, ούτε πιστεύει ότι τους λείπει η ελπίδα.
H Σίσσυ Δούτσιου στο ρόλο της ασθενούς αυτόχειρος ήταν υπέροχη, μετέδωσε τη φρίκη της ασθένειάς της στο θεατή, διήνυσε όλα τα στάδια της ευμετάβλητης συναισθηματικής της συμπεριφοράς με εξαιρετική πειστικότητα, τόλμησε να παίξει ολόγυμνη στη μεγαλύτερη διάρκεια του έργου.
Ο σκηνοθέτης Τάσος Σαγρής μεθοδικά και αποτελεσματικά κατηύθυνε τη πρωταγωνίστρια ιδανικα, το video art της Άλκηστης Καφετζή πολύτιμο. Το έργο απογειώνει τη διαφορετικότητα, που γκρεμίζεται από τη συμμορία των πολλών.-