Το αριστούργημα της Λιλής Ζωγράφου, μιας γυναίκας-συμβόλου της Ελλάδας του πόνου και της θλίψης, της αντίστασης και του θάρρους, της διεκδίκησης και του αγώνα, παρουσιάσθηκε στο θέατρο Εγνατία σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι, με εξαιρετική επιτυχία, παρά τα χρόνια που το βαραίνουν, σε πολύ καλή ερμηνεία της Αλεξάνδρας Παλαιολόγου, σε μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη.
Ένα έργο αυτοβιογραφικό, αφηγηματικό, ένα έργο αποκαλυπτικό και συνάμα ρεαλιστικό και ωμό, με έντονους τους αγώνες ενάντια σε κάθε μορφής βία, σε αυταρχισμό της εξουσίας, σε κάθε καθεστώς που εκμηδενίζει την ανθρώπινη οντότητα και στερεί ακόμη και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ένα έργο που δείχνει την ανθρώπινη δύναμη,την αντίσταση με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη και τη τραγική κατάληξη του ατόμου που ασφυκτιά και υποφέρει.
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου υποδύεται με επιτυχία την Λιλή Ζωγράφου, τονίζει ιδιαίτερα τα υψηλά ιδανικά της συγγραφέα, ζωντανεύει την αιχμηρή γραφή της, εμφανίζει το πικρόχολο χιούμορ της, αφηγείται την ειλιρίνειά της και πάνω απ΄όλα τονίζει την ευρηματικότητά της και τη διάθεσή της για εμπαιγμό της χούντας, που της αρνείται να εκδώσει διαβατήριο, λόγω πολιτικών φρονημάτων και μη ασκήσεως του επαγγέλματος της δημοσιογράφου, που αναγράφεται στο διαβατήριό της, με την συγγραφέα να δηλώσει ότι ασκεί το επάγγελμα της πόρνης με κωμικοτραγικές συνέπειες.
Η καλή ηθοποιός μεταφέρει το έργο στο 1973, έτος που η συγγραφέας αποπειράται να αυτοκτονήσει και εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου βιάζεται από τους φύλακες.
Η παράσταση είναι γροθιά στο στομάχι του θεατή, ιδιαίτερα του νέου, που δεν έζησε αυτές τις καταστάσεις, συγκινεί με τη ποιότητα της γραφής του, της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας του, όπως επίσης και αποθεώνει τη δύναμη για ελευθερία, ένα, ίσως το μεγαλύτερο, από τα ιδανικά της ζωής μας.