Ένα εξαιρετικό έργο του Martin Mc Donagh -O Πουπουλένιος, ο Κουλοχέρης του Σποκέιν-το πρώτο του πολύ ταλαντούχου Ιρλανδού συγγραφέα (γενν 1970), παρουσιάσθηκε από τη Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς, σε μετάφραση του ΕρρίκουΜπελιέ και σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου.
Το έργο δίνει μεγάλη προσοχή στο μοιραίο, το πεπρωμένο, σε ό,τι η ίδια η φύση και η μοίρα μας επιφυλάσσουν, στις ασφυκτικές σχέσεις γονέων και ενήλικων παιδιών-συγκεκριμένα της γρηάς μάνας και της 40άρας κόρης-,σχέσεις επικινδυνες και καθοριστικές για τη τύχη των παιδιών, που καθηλώνονται και παγιδεύονται σε ένα θανάσιμο κλοιό, σε μια φυλακή χωρίς ελπίδα σωτηρίας
Η στριμένη μάνα Μαγκ απεγνωσμένα κρατά αιχμάλωτη την ανύπαντρη κόρη της Μωρήν για να την υπηρετεί, να της κάνει τα χατίρια, να στερείται η Μωρήν των δικαιωμάτων στην ελπίδα,στην ενδεχόμενη προσωπική σχέση, όπως κάποια προσπάθεια σύνδεσης με τον Πάτο, που αποτυχαίνει λώγω της ωμής παρέμβασής της μάνας που του γνωστοποιεί και το ιστορικό ψυχασθένειας της κόρης της
Η αγωνιώδης προσπάθεια των γονέων να μακροημερεύσουν σε ένα ασφαλές και σίγουρο περιβάλλον, με τα παιδιά τους να ευνουχίζονται, να μετατρέπονται σε άβουλα όργανα των παράλογων επιθυμιών τους ,αποτελεί ένα κοινωνικό πρόβλημα μέγιστο, που η λύση του ανάγεται στη κοινωνική πρόνοια, το κρατικό ενδιαφέρον, την ευαισθησία όλης της κοινωνίας, την αυτογνωσία.
‘Oταν συνηθίζεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις, κατά τον Μάνο Χατζηδάκη, και η κόρη μετά το φόνο της μάνας της, παίρνει τη θέση της, ακούει το ίδιο μουσικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα, βλέπει τα ίδια τηλεοπτικά προγράμματα, δίνει τις ίδιες εντολές.
Η Έφη Σταμούλη στο ρόλο της παράξενης γρηάς ίσως στο καλλίτερο ρόλο της λαμπρής καρριέρας της, η Σοφία Βούλγαρη στο ρόλο της κόρης διήλθε όλη τη πλοκή του έργου, με τις συναισθηματικές διακυμάνσεις ,υπέροχα, ο Κωστής Ραμπαβίλας στο ρόλο του Ρέι και ο Γιώργος Δημητριάδης στο ρόλο του Πάτο συμπήρωσαν αποτελεσματικά τη διανομή.
Η σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου ήταν ενδεικτική των ικανοτήτων της, όπως και τα σκηνικά-κοστούμια της Όλγας Χατζηιακώβου και οι φωτισμοί της Μαρίας Λαζαρίδου.
Η επανεμφάνιση της Πειραματικής σκηνής της Τέχνης ενθουσίασε το θεατρικό κοινό της πόλης και απέδειξε ότι η απουσία της από τα θεατρικά πράγματα της Θεσσαλονίκης αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό.
Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί μία μόνιμη σκηνή να στεγάσει τα ενδιαφέροντα σχέδιά της.
Ας σπεύσουν οι φιλοθεάμονες να απολαύσουν τις τελευταίες παραστάσεις.