Μια ιδιότυπη παράσταση παρακολουθήσαμε στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ σε έργο του Κώστα Σωτηρίου , σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και ερμηνεία της Ελένης Ουζουνίδου, στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όπου η καλή ηθοποιός διατρέχει μια περίοδο μισού αιώνα, σε ένα αστικό Αθηναικό μονόλογο εποχής, με εμμονές, προλήψεις και αξίες να τη διακατέχουν.
Η Σταματία, μεγαλωμένη σε ένα αστικό και συντηρητικό περιβάλλον, αδυνατεί να προσαρμοσθεί στη πραγματικότητα που εξελλίσσεται, εκσυγχρονίζεται και απαιτεί απαλλαγή του ατόμου από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, τη θραύση του γυάλινου κόσμου του και τη μεταφορά του σε ένα άλλο πιο γήινο, πιο ωμό , πιο σκληρό.
Η Ελένη Ουζουνίδου εκφράζει όχι μόνο την οικογένειά της, αλλά και και όλες τις οικογένειες που ανακυκλώνονταν στο τρίπτυχο πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, μη αφουγκραζόμενη τις ανησυχίες, τις ορμές, τους έρωτες του ανθρώπινου συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντός της.
Η ηθοποιός καρτερικά υπομένει την ατέλειωτη μοναξιά της και φροντίζει το καλό όνομα της οικογένειάς της, παραμένοντας πιστή στο εθνικό. Οικογενειακό και θρησκευτικό καθήκον.
Η παράσταση είναι διδακτική, στοχεύοντας στις εμμονές των ατόμων διατήρησης των αξιών και των αρχών τους, μη μπορώντας και μη θέλοντας να διαφοροποιηθούν και να κάνουν εκπτώσεις σ αυτές, αποθεώνει δε την αυτοεκτίμηση του ανθρώπου που με μεγάλο κόστος ζει και ενεργεί σύμφωνα με την ιδεολογία και τη κοσμοθεωρία, καθώς και την αγωγή που έχει λάβει.
Η Ελένη Ουζουνίδου, σε ένα δύσκολο αφηγηματικό μονόλογο, απέδειξε την αξία της σαν ηθοποιού και αποζημίωσε τους θεατές που προσέτρεξαν να την απολαύσουν, η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ήταν εξαιρετική σε ένα εκπληκτικό έργο