Η φαλακρή τραγουδίστρια του ΙΟΝΕΣΚΟ είναι ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα του θεάτρου του παραλόγου, ενός θεάτρου που ήκμασε τις δεκαετίες 50 και 60, εξέφραζε την εποχή του, μια εποχή παραλογισμού, προερχόμενης από τη φρίκη των πολέμων.
Ο όρος θέατρο του παραλόγου αποδίδεται στον ΕΣΣΛΙΝ ΜΑΡΤΙΝ, κύριοι δε εκφραστές του είδους αυτού του θεάτρου είναι οι ΙΟΝΕΣΚΟ,ΠΙΝΤΕΡ, ΜΠΕΚΕΤ και η Ελληνίδα ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ.
Το θέατρο αυτό η αντιθέατρο η νέο θέατρο , με κύρια στοιχεία την υπερβολή, την έκπληξη, την επανάληψη, είναι μοναδικό, διασκεδαστικό, απίθανο,αντισυμβατικό.
Ο ΙΟΝΕΣΚΟ (1909-1994) εντυπωσιάζει με τη πρωτοτυπία, την αυθεντικότητα, πάει κόντρα στην εποχή της συντήρησης και χρωματίζει τους ήρωές του με χαρακτηριστικά αχαρακτήριστα, με έλλειψη στοιχειώδους επικοινωνίας, τους πλουτίζει με μια αφέλεια, ένα ελαφρό η ανύπαρκτο προβληματισμό και διαλόγους σχεδόν βρεφικούς.
Ο Ρινόκερος, οι καρέκλες, το μάθημα, ο Ιάκωβος και ο υπηρέτης, όπως και η φαλακρή τραγουδίστρια, που χτενίζεται, παραδίδουν μαθήματα υπερβολής και παραδοξότητας, είναι ελκυστικά, ευχάριστα, ανοίγουν όμως και πόρτες προβληματισμού για τη κενότητα, την τραγικότητα, την απουσία συνεννόησης και διαλόγου.
Στη φαλακρή τραγουδίστρια, οι άνθρωποι δεν γνωρίζονται, παρόλο που είναι ζευγάρια και αδελφικοί φίλοι, τα συνηθισμένα καθημερινά γεγονότα είναι γι αυτούς εκπλήξεις και το αντίθετο, οι συζητήσεις πτωχές και αδιάφορες, η συνέπεια κάτι το περιττό, το κράτος ,με τον εκπρόσωπό του, κωμικό και τα ανέκδοτα βλακώδη.
Ο ΙΟΝΕΣΚΟ καταγγέλλει την αβάσταχτη ελαφρότητα της ζωής μας, μιας ζωής αδιάφορης,
με τον σκηνοθέτη Βασίλη Βασιλάκη εξαιρετικό και τους ηθοποιούς Λ.Θεοδαρακόπουλο,Β.Τέσιου, Γ.Κοντό,Σ.Νανούδη,Κ.Σαμαντά και Μ.Τσαλκιτζόγλου έξοχους, στο black box,χώρο τέχνης.-