Οι ποιοτικές παραστάσεις στο θέατρο Αυλαία αποτελούν πλέον σημαντικό γεγονός στην πόλη μας και σημείο αναφοράς των Θεσσαλονικέων που αγαπούν το καλό θέατρο- το έχουν στερηθεί για πολλά χρόνια- και επενδύουν σ αυτό.
Η Βασιλική της Βάσως Νικολοπούλου , μια δραματική σύγχρονη νουβέλα , μεταφερμένη στο θέατρο από την σκηνοθέτιδα Λίνα Ζαρκαδούλα, καθ ολοκληρία τραγική φιγούρα, θύμα εύκολο του παιδεραστή και ξαδέλφου της από τα 13 της, γνωρίζει τον έρωτα ,αιμομικτικό και παράνομο, θυελλώδη και βάναυσο.
Η Βασιλική δεν γνωρίζει κάτι άλλο στη ζωή της πλην του να ενδίδει στις φυσικές και παρά φύσει ορέξεις του Φάνη, ενός ανώμαλου άνδρα που επί 25 χρόνια συνευρίσκεται ερωτικά με την Βασιλική , πίσω από την πράσινη κουρτίνα της αποθηκούλας.
Η εξάρτηση της Βασιλικής από τον Φάνη είναι θρυλική, μυθική, ανεξέλεγκτη, ολοκληρωτική.
Και όταν αυτός αποφασίζει να την εγκαταλείψει, για να κάνει οικογένεια- η Βασιλική δεν τεκνοποιεί, γιατί κατακρεουργήθηκε στα 15- αυτή βυθίζεται στον πόνο και στην θλίψη.
Μια θλίψη αρχαική, ένας πόνος προδοσίας, μια μετέωρη ύπαρξη στο πουθενά.
Η Αθηνά Μαξίμου σε ένα μονόλογο παραστατικό, θυελλώδη, εύγλωττα εκφράζει την οδύνη της για το αιφνίδιο και παράλογο τέλος του έρωτά της, για την εγκατάλειψή της, ακροβατεί μεταξύ παράνοιας και λογικής, παίζει με την ποίηση και την ωμή πραγματικότητα.
Η Βασιλική δεν είναι πλέον θηλυκό, δεν είναι μια ελκυστική ύπαρξη, ένα άδειο αντικείμενο είναι, ένα σώμα χωρίς σάρκα και οστά, ένα ματωβαμένο κουρέλι.
Και το τέλος του χαμένου έρωτα αναπόφευκτα οδυνηρό, μαρτυρικά τραγικό, αναίσιο και δυσάρεστο συνάμα.
Η τρέλλα της αγάπης, άμετρη και καταστροφική, ολοκληρωτική και θανατηφόρα , παράγει θρήνο και πένθος.
Η Αθηνά Μαξίμου μετατρέπει τις λέξεις της νουβέλας σε συναισθήματα, τις εικόνες σε έντονα χρώματα πίνακα, το δάκρυ σε πλημμύρα.
Η ηθοποιός υποβάλλεται σε κάθαρση από τις αμαρτωλές συνευρέσεις της, από τα σπέρματα και τους ιδρώτες του κτηνώδους συντρόφου της.
Επέτυχε με λόγους και κινήσεις να μεταδώσει το πάθος της, τον πόνο της, την παράνοιά της.
Ο φωτισμός στο έργο απέδιδε με ακρίβεια τους μορφασμούς της πρωταγωνίστριας, τις συσπάσεις του κορμιού της, την χαρά και την λύπη της.
Η μουσική του Λάμπρου Πηγούνη τόνιζε την πλημμύρα των συναισθημάτων με επιτυχία, η δε σκηνοθεσία της Λίνας Ζαρκαδούλα απόλυτα συμβατή με τους δραματικούς τόνους του έργου.-