Σωματικό θέατρο της επινόησης κατά την σκηνοθέτιδα Δήμητρα Τσάκου, ασύλληπτη σύλληψη φιλοσοφικών και καθημερινών προβλημάτων κατά την στήλη και διακριτική ευχέρεια του θεατή για την επίλυσή τους.
Η στάση που θα κρατήσει ο καθένας εξαρτιέται από την πνευματική του διαύγεια, το νευρικό του σύστημα, τις συγκυρίες, ίσως και την ηλικία του.
Το σωματικό αυτό θέατρο γεννά μικρά διαμαντάκια, έξυπνα happinings, ολόφρεσκα και ευώδη άνθη, ανέλπιστη ευδιαθεσία.
Οι μεγάλες αντιθέσεις της παράστασης -καλό κακό, ευτυχία δυστυχία, υπομονή
ανυπομονησία, δημιουργικότητα παθητικότητα, ηρεμία εκνευρισμός- στην διάρκεια της αναμονής, της μεγάλης απώλειας χρόνου, τονίζονται έντονα και δίνουν το δικαίωμα της επιλογής τους στον άνθρωπο.
Αναμονή στο τραίνο, στο σούπερ μάρκετ, στο λεωφορείο, στον έρωτα, στην γέννα, στη λήψη του επιδόματος, αναμονή παντού και πάντα.
Αναμονή αδικαιολόγητη, αναμονή άχρονη και άτοπη, αναμονή εξαναγκαστική, εσκεμμένη, αναμονή εξευτελιστική, αδικαιολόγητη.
Χαμένος χρόνος για το άτομο, την προσωπικότητά του, την διανόησή του, την ψυχή του, το σώμα του .
Αναμονή καταστροφική με άσχημο τέλος η αναμονή ευχάριστη, αισιόδοξη με ανάσταση και άνοιξη;
Και οι συνέπειές της απρόβλεπτες η προβλέψιμες;
Ιδού το ερώτημα προς απάντηση.
Υπάρχει όφελος από την αναμονή;
Υπάρχει ρουτίνα, συνήθεια στην αναμονή ;
Τα ερωτήματα πολλά, η λύση τους δύσκολη, σχεδόν αδύνατη, η μάχη του πολίτη με το κενό διάστημα άνιση και εξοντωτική.
Η παράσταση θαυμάσια, η μουσική και οι μουσικοί άφθαστοι, οι ηθοποιοί ακολούθησαν με χειρουργική ακρίβεια τις οδηγίες της σκηνοθέτιδας, η δε τελευταία κατέθεσε δείγματα εξαιρετικής επινόησης, λειτουργικότητας στις σκηνές, άριστης σκηνοθετικής δουλειάς.
Πρέπει να μνημονεύσουμε ιδιαίτερα και το θέατρο Αυλαία που δίνει χώρο σε τέτοια πανέμορφα σχήματα.
Η μουσική ήταν του Νίκου Κιουρκτσή, που μαζί με τους Ηλία Τσιπτσέ και Αστέρη Βαρελά
έδωσαν ρεσιτάλ επί σκηνής.
Οι ηθοποιοί Χ.Γεωργίου, Γ. Δρόσος, Β.Κατερίνη, Δ.Κουστολ’ίδης, Στ. Μπαρτζόκας, Μ. Στεφανίδου ήταν άριστοι.
Οι χορογραφίες της κ.Μ.Στεφανίδου πολύ καλές