‘Ηταν 23 Νοεμβρίου του 2000, όταν ο υπογράφων θαύμασε τον Πατρίκ Ζίσκιντ, τον Κώστα Γακίδη και το κοντραμπάσο τους στο θέατρο Αυλαία.
Την Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014 όλα ήταν εκεί.
Ο Ζίσκιντ, ο Γακίδης, το κοντραμπάσο, το θέατρο Αυλαία.
Μία σχέση μόνιμη, ένα ερωτικό δράμα, μια παράσταση συγκλονιστική, γεμάτη αντιφάσεις, μια παράσταση αποτέλεσμα σύνθεσης της μεγαλοφυίας του συγγραφέα και της ερμηνευτικής ικανότητας του ηθοποιού, μια παράσταση πιο μεστή από ποτέ.
Το κοντρομπάσο υμνείται και κατηγορείται, αποθεώνεται και καταβυθίζεται, προσδίδει χαρά και λύπη, είναι ζωντανό, αλλά και ακίνητο, είναι σύντροφος και ταυτόχρονα ανύπαρκτο.
Το έργο του διάσημου , με το <άρωμα>, Γερμανού συγγραφέα είναι μια αναφορά στο ογκώδες αυτό μουσικό όργανο, ένα καθαρα γυναικείο όργανο, χωρίς ιδιαίτερη συμμετοχή στην ορχήστρα, σχεδόν ανυπόληπτο, αλλά παρόν και θορυβώδες.
Με μοναδική δεξιοτεχνία ο κ. Γακίδης έδωσε πνοή στις άψυχες αλλά μοναδικές λέξεις του συγγραφέα, τις χρωμάτισε, προσέδωσε σ αυτές δυνατά συναισθήματα, κάλυψε με σπουδαίο θεατρικό τρόπο την τραγικότητα του μουσικού-κοντραμπασίστα , την απέραντη μοναξιά του, τα ανεκπλήρωτα ‘ονειρά του, την κατάθλιψή του.
Το έργο συμβολικό, με αναφορές στον μοναχικό άνθρωπο, τον εγκλωβισμένο, τον αποξενωμένο.
Η αγάπη και το μίσος, με τα οποία απευθύνεται ο μουσικός στο όργανό του, το μοναδικό άψυχο-έμψυχο του σπιτιού , η γκρίνια και η απογοήτευση του, είναι χαρακτηριστικά συναισθήματα , που ο καλός ηθοποιός πολύ παραστατικά τα εμφανίζει.
Το άσχημο και΄ασουλούπωτο όργανο προσομοιάζει στην άχαρη ζωή του καλλιτέχνη, την
άχρωμη και απελπισμένη, την τραγική του.
Η σκηνοθεσία του Πάνου Χαρίτογλου εξαιρετική, όπως και η μουσική επιμέλεια του Γιώργου Γαλίστα.
Αξίζει να δείτε το έργο για να αποδώσετε φόρο τιμής στον μεγάλο καλλιτέχνη, τον Κώστα Γακίδη.-