Μία πρωτότυπη παράσταση, πραγματική εξομολόγηση και απολογία 3 κακούργων γυναικών, σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Δήμητρας Αράπογλου, θεατρική διασκευή του Θαλή Σταθόπουλου στο ομότιτλο βιβλίο της Μαριέλλης Σφακιανάκη-Μανωλίδου , παρακολουθήσαμε στο θέατρο τέχνης Αυλαία.
Ένα έργο εκδίκησης της γυναίκας-θύματος απέναντι στον άνδρα-θύτη, ένα έργο-τιμωρός της βίας, της κακομεταχείρισης, της βαναυσότητας.
Από τα αρχαία χρόνια η υποτίμηση της γυναίκας, η αδικία που υφίστατο, η οικονομική υποτέλεια την έθεταν σε δεύτερη μοίρα, την περιθωριοποιούσαν, την εξόντωναν.
Ένα λιτό σκηνικό της Αναστασίας Αρσένη υποβοήθησε την προσήλωση των θεατών στις συγκλονιστικές αναφορές των 3 ηθοποιών που με τρόπο γλαφυρό παρουσίασαν τις δυσκολίες στην απόφασή τους να θανατώσουν τους άνδρες τους, να κρύψουν τα στοιχεία της ενοχής τους, τα πειστήρια της πράξης τους.
Η μαρτυρική ζωή τους,απόρροια της χείριστης συμπεριφοράς, τις οδήγησε σε τελεσίδικες και απόλυτες ενέργειες, απογοητευμένες και απελπισμένες έδωσαν τέλος στον ανύπαρκτο βίο τους.
Η ερμηνεία των Λ. Αρφάνη, Μ. Πανουργιά και Δ. Σαραφείδου πειστικές και ικανοποιητικές,έδωσαν εύγλωττα το στίγμα του έργου, μετέφεραν τις λέξεις και τις προτάσεις του βιβλίου στην σκηνή, προσέδωσαν και εμπλούτισαν με συναισθήματα το κείμενο, στο σύντομο χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους-45 λεπτά- με κινήσεις και σιωπές, με εκφράσεις και πυκνά νοήματα διεκπεραίωσαν απόλυτα την δύσκολη αποστολή τους.
Το έργο κινείται σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό μοτίβο, θλιβερό και μάταιο, απόλυτα ενσυνείδητο, αλλά και βαθειά φιλοσοφικό.
Το δίλημμα που αναπτύσσεται-αρκετές φορές μακροχρόνιο-, η αναβολή της ενέργειας και δράσης, εξουθενώνουν, ο αυτοέλεγχος αποδυναμώνεται και το τέλος είναι κάκιστο.-