Μια ρεαλιστική ,όσο και συγκινητική, παράσταση παρακολουθήσαμε στο θέατρο Σοφούλη, βασισμένη στο θεατρικό έργο της κ. Μπέτυς Μαγρίζου ‘η προίκα΄, ερμηνευμένη ιδανικά από την ηθοποιό κ. Στέλλα Παπαδημητρίου.
Ένας μονόλογος συναρπαστικός από μία μοναχική κυρία, ένας απολογισμός της ζωής της, μία αναφορά στους χαμένους έρωτές της,μεγάλος πόνος για τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες της, ενοχές για τους θανάτους των γονέων της, μα και επίδειξη δύναμης, ισχυρό θέλω για επιβίωση, ιερή διαφύλαξη κάποιων ελπίδων χαρακτηρίζουν ένα μεστό έργο που περιλαμβάνει όλες τις προκαταλήψεις, τις προλήψεις, τις αντιλήψεις μιας εποχής που σημάδεψε γενηές, απογοήτευσε ανθρώπους, καθυστέρησε εξελίξεις.
Κεντρικό πρόσωπο η γυναίκα σε όλα αυτά, μια γυναίκα κουβαλητής της παρθενίας και της προίκας της, που πρέπει να πείθει, να ανέχεται, να αντέχει, να υποκρίνεται, να πείθεται ότι δεν είναι ισότιμη με τον άνδρα, να εγκαταλείπεται, να μελαγχολεί, να βιώνει την μοναξιά της.
Μια ηθογραφία επιπέδου, γραμμένη από γυναίκα, ερμηνευμένη από γυναίκα, που απευθύνεται όμως στο απόν από τη παράσταση ανδρικό φύλο, θύμα η γυναίκα του θύματος άνδρα, θύματος των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών καταστάσεων, εύκολου διαχειριστή των ανισοτήτων και των αδικιών.
Η κα Παπαδημητρίου, παρά τα μικρά λαθάκια της οφειλόμενα στο άγχος που την διακατείχε, απέδωσε άριστα τον ρόλο της εγκαταλελλειμένης Αρετής, μεταφέροντάς μας σε μια εποχή άτυχη, σε πέτρινα χρόνια που οι άνθρωποι έζησαν μονότονα, πιστεύοντας σε αξίες, αρχές και ιδανικά που απαξιώθηκαν αργότερα, απαξιώνοντας και τους ίδιους.
Οι συναισθηματικές μεταπτώσεις της, ο εσωτερικός της πόνος, οι χωρίς διαμαρτυρίες ατυχίες της, η αξιοπρεπής συμπεριφορά της εκδηλούμενες με μοναδική τέχνη υποδήλωναν τη ποιότητά της σαν πολύ καλής ηθοποιού, που σε μια πνευματική μοναξιά απομονώθηκε για να χαιδέψει την τελειότητα τόσο με τη γλώσα του σώματος, όσο και με αυτή του στόματος.
Το κείμενο, έξοχο, με αρχή, μέση και τέλος, συμπεριέλαβε όλες τις κοινωνικές πτυχές της εποχής, σε μια σκηνοθεσία των Φ.Μακρή και Κλ. Τολόγκου λιτή, απέριττη, ειλικρινή.
Αξίζει να απολαύσουμε αυτό το θαυμάσιο έργο.-
γράφει ο Βαγγέλης Ραφτόπουλος