Ένα αριστούργημα του Κλάους Μαν, μεταφερμένο έξοχα στην μεγάλη οθόνη, είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε σε θεατρική διασκευή από το Εθνικό Θέατρο, μια παράσταση διακοσίων λεπτών, εξουθενωτική, μια παράσταση χωρίς νεύρο και πάθος, με είκοσι ηθοποιούς, ανομοιογενείς μεταξύ τους, μια παράσταση που χαιδεύτηκε όσο λίγες από τους υμνωδούς της τέχνης, από τους κόλακες των δυνατών και μεγάλων θεατρικών σχημάτων και των προστατευμένων ηθοποιών.
Ο πλούτος και οι πολυάριθμοι ηθοποιοί αποδεικνύεται ότι δεν επιφέρουν καλλίτερα αποτελέσματα από αυτά των μικρών σχημάτων και πτωχών και υπόγειων θεάτρων που πασχίζουν μέσα στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια να χαρίσουν στους απαιτητικούς θεατές μία θεατρική πανδαισία.
Κάποιος, φαίνεται, ότι έδωσε το δικαίωμα στους δημιουργούς της παράστασης να προσδώσουν κωμικά στοιχεία σε αυτήν, με τους ηθοποιούς να αστειεύονται, να μιλούν σε πρώτο και τρίτο πρόσωπο εναλλάξ, ελαφρύνοντας την βαρειά ατμόσφαιρα του έργου.
Ο γράφων, αντιλαμβανόμενος την ανάγκη ύπαρξης των καλών θεάτρων, είναι πολύ επιεικής στη κριτική του, στο συγκεκριμένο όμως δεν υπάρχει δικαιολογία για το τόσο πτωχό αποτέλεσμα.
Οι νέοι, ως επί το πλείστον ατάλαντοι ηθοποιοί, είναι καλό να κάνουν το αγροτικό τους σε εύπεπτα και εύκολα έργα, για να ανεβαίνουν σιγά-σιγά τα σκαλοπάτια της δόξας, γιατί διαφορετικά η αποτυχία θα τους στερήσει την δυνατότητα αυτή.
Ούτε η θεατρική εμπειρία των Χατζησάββα, Παναγιωτίδη και Μαλτέζου έσωσε την παράσταση , αλλά ούτε βοήθησε τους άλλους ηθοποιούς να ξεπεράσουν την μετριότητα.
Στην υπόθεση του έργου είναι εμφανής η πρόθεση ανερχόμενου ηθοποιού να ασπασθεί τον ναζισμό του Χίτλερ για να προωθηθεί, να διακριθεί, ξεπουλώντας αρχές, αξίες και φίλους.
Η ομολογία του ότι είναι απλώς ένας ηθοποιός δεν τον δικαιολογεί φυσικά, όταν συνάδελφοί του διώκονται η εκσφεδονίζονται από τα παράθυρα.
Το έργο φυσικά είναι διαχρονικό και διδακτικό, με παγκόσμια απήχηση και καταγραφή των ηθών, των ευμετάβλητων χαρακτήρων και της λατρείας στην δόξα και το χρήμα.
Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ότι η σκηνοθεσία είναι του Νίκου Μαστοράκη, η διασκευή της Αριάν Μνούσκιν και η μουσική του Στ. Γασπαράτου.-
κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο