Έχοντας ξεπεράσει τα είκοσι χρόνια πλήρους δημιουργικής κι επιτυχημένης πορείας, ο Χρήστος Θηβαίος συναντά και πάλι τον καλό του φίλο Μίλτο Πασχαλίδη για ένα συναυλιακό γεγονός, στο στρατόπεδο Κόδρα, στην Καλαμαριά. Ο Χρήστος Θηβαίος έδωσε συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη.
Ξαναβρίσκεσαι λοιπόν με τον Μίλτο τον Πασχαλίδη στην καλοκαιρινή σας συναυλία στο στρατόπεδο «Κόδρα» στην Καλαμαριά…
Έχουμε ξαναπαίξει πολλές φορές στο στρατόπεδο «Κόδρα» και με τον Γιώργο Ανδρέου, τον Γιώργο Καζαντζή, τον Θάνο Μικρούτσικο, με όλους… Αυτή όμως η συναυλία είναι μια πολύ ιδιαίτερη συναυλία γιατί με τον «αδερφό» μου τον Μίλτο έχουμε να βρεθούμε κάποιο καιρό μαζί και να κάνουμε μια κοινή συναυλία και πραγματικά είμαστε και οι δύο πάρα πολύ χαρούμενοι, είμαστε «παιδική χαρά» και οι δύο. Νιώθουμε ενθουσιασμένοι, σα να μην είχαμε βρεθεί ποτέ. Με τον Μίλτο πάντα συμβαίνει αυτό, είναι σαν να μην έχουμε βρεθεί ποτέ, κι όμως πονέσαμε από τα βάθη. Τον αγαπάω και τον έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου και δεν βλέπω την ώρα και τη στιγμή να ανεβούμε να παίξουμε.
Ως φορέας επιρροής κι εσύ των μουσικών πραγμάτων, τι θα άλλαζες στο χώρο ή τι δεν σου αρέσει που συμβαίνει;
Όχι, δεν υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει, μου αρέσει που υπάρχουν νέα παιδιά, μου αρέσει που προσπαθούν να κάνουν έστω και κάτι διαφορετικό, έστω κι ακόμα να μας γκρεμίσουνε. Αυτό μου αρέσει, να κάνουνε πράγματα τα νέα παιδιά…
Έχεις νιώσει ποτέ να σε γκρεμίζουν ή να προσπαθούν να σε γκρεμίσουν;
Όχι, αλλά νομίζω ότι έχουν δικαίωμα να αποποιηθούν τα είδωλά τους, αλλά αφού όμως πρώτα τα έχουν μελετήσει καλά…
Πόσο εύκολα είναι τα νέα βήματα και σχέδια, από τη στιγμή που έχεις συνεργαστεί με όλους τους καταξιωμένους συναδέλφους σου;
Είναι αλήθεια πως νιώθω πλήρης ως άνθρωπος. Αν ήταν να πεθάνω αύριο, θα τα είχα δει όλα. Αν όμως θελήσει κάποιος να πάρει την πρωτοβουλία, τα πράγματα διευκολύνονται από ένα σημείο και μετά. Για παράδειγμα, ηχογράφησα ένα καινούριο τραγούδι, το οποίο χαίρομαι που πραγματικά έχει κάνει το γύρο της Ελλάδας, μετά από δύο μέρες, με τον Σπύρο τον Γραμμένο. Ο Σπύρος με πήρε μια μέρα τηλέφωνο και μετά από μία εβδομάδα το τραγούδι ηχογραφήθηκε. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Να είμαστε εδώ, να είμαστε παρόντες και να κάνουμε αυτό που πρέπει εφ’ όσον κρίνουμε ότι διαθέτει δυνατό λόγο ύπαρξης.
Τι νομίζεις, τη συνηθίσαμε ακόμα και την κρίση;
Τα πάντα συνηθίζονται, όπως και η ηρωίνη… άσχετα αν ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε… Αυτό είναι ένα πράγμα περίεργο, προσπαθούν όλοι να βρουν παλιές λύσεις μέσα σε νέες καταστάσεις. Απ’ την άλλη μεριά, βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι λεκέδες επαρχίας μέσα στο σώμα μας, είτε και στην Αθήνα ή και παντού, όπου συντάσσουν ομάδες και φίλους και αλληλεγγύη. Σε αυτό πιστεύω πιο πολύ από όλα.
Νέα τραγούδια ετοιμάζεις και για πότε να τα περιμένουμε;
Νέα τραγούδια θα έχουμε σε ένα χρόνο, βασισμένα επάνω στο σχέδιο στο οποίο δουλεύω εδώ και τρία χρόνια, στην πρώτη αιματηρή εξέγερση που συνέβη επάνω σε ελληνικό έδαφος, την 1η Αυγούστου του 1916 από τους αναρχοσυνδικαλιστές μεταλλωρύχους της Σερίφου. Αυτή θα είναι η επόμενη δουλειά, καθώς επίσης και με τη Βάσω τη Δημητρίου ετοιμάζουμε δύο συναυλίες κατ’ αρχήν στο «Badminton» σε εσωτερικό χώρο, το οποίο θα το κάνουμε μετά και ένα ταξιδάκι όπου βρεθεί κάποιος να θελήσει να το φιλοξενήσει. Είναι για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια ένα μεγάλο αφιέρωμα αποκλειστικά στον Παύλο τον Σιδηρόπουλο με καινούριες ενορχηστρώσεις, με νέα ματιά, σαν να ’ναι αποκλειστικά για τον Παύλο, δεν θα παίξω δικά μου τραγούδια, προς τιμήν του Παύλου, ένα πρόγραμμα με πολύ ιδιαίτερα πράγματα και θα ακουστούν τα πιο περίεργα τραγούδια του.
Πότε απογοητεύεσαι με τα μουσικά πράγματα, αν απογοητεύεσαι; Όχι, δεν απογοητεύομαι… Πάντα μελετάω, προσπαθώ, ψάχνω για να βρω πράγματα τα οποία με εμπνέουν.
Τι σου έχει κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον με ό,τι γίνεται τα τελευταία χρόνια γύρω μας στην κοινωνία μας;
Πάντα σκαλώνω όταν μαθαίνω για πρόωρες απώλειες νέων παιδιών, γενικότερα. Είναι πράγματα τα οποία δεν γίνονται ποτέ είδηση… Ο Λένιν έλεγε: «…ο θάνατος εκατομμυρίων είναι είδηση, ο θάνατος του ενός είναι τραγωδία…».
info: Δείτε εδώ