Όταν το γέλιο σταματά, αρχίζει η κωμωδία των Ρέππα-Παπαθανασίου, σαν ένα είδος μετακωμωδίας, όπου όλα παίζονται, όλα ανατρέπονται , όπου οι ηθοποιοί διασκεδάζουν τουλάχιστον σαν τους θεατές, όπου οι καταστάσεις όχι μόνο αγγίζουν, αλλά και διαπερνούν όλους και από την ίδια αφετηρία ξεκινούν όλοι και όλες για να διανύσουν χιλιόμετρα απόλαυσης και διασκέδασης για τους τυχερούς των παραστάσεων.
Τέτοια συνέχεια –αδιάλειπτη- και διάρκεια σε κωμωδία ίσως δεν ξαναείδαμε.
Ανατροπή στην ανατροπή, φάρσα στην φάρσα, επτά πόρτες να ανοιγοκλείνουν, ηθοποιοί ανυποψίαστοι να συναντούν άλλους, δικαιολογίες και ψέματα να διαδέχονται το ένα το άλλο, απάτες και απατεώνες να πλημμυρίζουν την σκηνή, ρωσικά να διαδέχονται τα ελληνικά, ρωσίδες μαϊμού πλούσιες, ερωτομανείς να πληρώνουν για σεξ, συμβόλαια να υπογράφονται έναντι μιας νύχτας απόλαυση, ευαίσθητες ψυχές να συγχωρούν απατεώνες για το κορμί τους, κηπουροί να γίνονται κύριοι και το ανάποδο, νεαροί να αλλάζουν ονόματα.
Και όλα αυτά για τη λαχτάρα του παράνομου χρήματος που θα δοθεί για απολαύσεις με θεϊκά κορμιά, που θέλουν αναγνώριση, εξέλιξη και επιτυχία στο χώρο των celebrities.
Από τις καλλίτερες-αν όχι- η καλλίτερη κωμωδία του αχτύπητου δίδυμου, ενός δίδυμου που κάνει θραύση, που μαγεύει, που είναι ευφάνταστο, δημιουργικό, ευρηματικό, που χαρίζει γέλιο, χαρά διασκέδαση σε ένα κοινό, που δεν χορταίνει τις δύο ώρες απόλαυσης και λαχταρά και για άλλες ατάκες, ανατροπές, συγκρούσεις.
Η σκηνοθεσία του δίδυμου εφάμιλλη της συγγραφής, η ερμηνεία των ηθοποιών εξαιρετική, το σκηνικό υποστηρικτικό της δράσης, όλα λειτούργησαν τέλεια.
Για να μην αδικήσουμε κανένα η Νικολέτα Βλαβιανού, ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος, ο Κώστας Κόκλας, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ο Μάνος Ιωάννου, ο Σπύρος Πουλής, η Νίκη Λαμή, η Αντιγόνη Νάκα, και οι Παρθένα Χοροζίδου και Σοφία Βογιατζάκη σε ρόλους έκπληξη, ήταν απίστευτοι, διασκεδαστικοί, θαυμάσιοι.
Η παράσταση δεν χάνεται, βλέπεται και ξαναβλέπεται.-