Με θεατρικό θάρρος και θράσος η κ. Άννα Αδριανού επέκτεινε την δραματουργία του κορυφαίου Σουηδού θεατρικού συγγραφέα , στο έργο η πιο δυνατή, με την παροχή της δυνατότητας στην αντίζηλό της συζύγου να πάρει θέση, να τοποθετηθεί, να εκφράσει την θέση της απέναντι σε μία σπαράζουσα φλυαρία, σε μία ατέρμονη επιθετικότητα, σε μία νομιζόμενη νίκη της.
Και μόνο που τόλμησε να συνεχίσει την ενεργή(;) δράση της συζύγου και την παθητική(;) αντιμετώπιση της ερωμένης με αντίδραση της τελευταίας καταγράφεται στα θετικά της παράστασης.
Είναι κάποιος νικητής σε μια τέτοια μάχη, κερδίζει κάποιος από την φαινομενική ήττα του αντιπάλου;
Η ευτυχία με περικλειόμενη θλίψη, η δυστυχία με ανάμιξη παράνομων στιγμών ευτυχίας απομακρύνονται από το απόλυτο, προβληματίζουν, οδηγούν στο μάταιο του πράγματος.
Αξίζει η συγχώρηση της συζύγου, η αναμονή της αντιπάλου, οι ευχές της για αποτυχία του γάμου;
Μήπως απουσιάζει η ευφυία, μήπως υπάρχει υποτίμηση του εαυτού της ερωμένης;
Μήπως η σύζυγος είναι αφελής, μήπως δεν τολμά να αντέξει την αλήθεια κατάματα;
Το στόρυ χιλιοειπωμένο, αλλά χρήσιμο.
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη την υπενθύμιση, την παρότρυνση, την απαγόρευση.
Και η σύγκριση των 2 αναπόφευκτη, καταδικαστική.
Ο περιζήτητος σύζυγος , εθισμένος στον παράνομο έρωτα, κυνηγά μια ακόμη εφήμερη ευτυχία, υποσχόμενος ρόλους, όντας ο ίδιος διάσημος σκηνοθέτης, αφήνοντας τις 2 μονομάχους να εισχωρούν στο σπήλαιο της μοναξιάς τους.
Έργο διδακτικό, τέλος αναπόφευκτο, θλίψη απέραντη.
Το βαρύ κλίμα, ο τρίτος άνθρωπος, χαρακτηριστικά της σκανδιναβικής δραματουργίας δεν μας αφήνουν αδιάφορους, όπως αδιάφορους δεν μας αφήνει και η παράσταση.
Η σκηνοθεσία της κ.Π.Μοσχοβάκου απέδωσε το κλίμα της εποχής και της κατάστασης.
Οι ερμηνείες των Α.Αδριανού, Υ.Λούπη και Αλ. Τσιάγκα ενδιαφέρουσες.
Οι Δυνατές του Αύγουστου Στρίμπεργκ, σε διασκευή Άννας Αδριανού στο θέατρο Σοφούλη