Καθρέφτες αποκαλυπτικοί της αλήθειας, καθρέφτες παραμορφωτικοί της πραγματικότητας, καθρέφτες-τοίχοι, καθρέφτες που ικανοποιούν τις ψευδαισθήσεις, καθρέφτες που οδηγούν σε αδιέξοδο.
Η Άντα Τσεσμελή καταγράφει με απόλυτη συνέπεια και ρεαλισμό το ρόλο της γυναίκας-θύματος, ανεξάρτητα από επάγγελμα, οικονομική κατάσταση και οικογενειακή σύνθεση, της γυναίκας-αφοσιωμένης στο διττό ρόλο, της συζύγου και μητέρας από τη μια πλευρά και της εργαζόμενης από την άλλη.
Η καταπιεσμένη γυναίκα, θύμα του θύματος-άνδρα, αποσιωπά, κρύβεται, δειλιάζει, δεν αντιδρά, μένει ανικανοποίητη και τελικά μόνη, να ξεσπά σε ένα πολύ δυνατό βουβό κλάμα, βαρύ τίμημα για τη προσφορά της.
Το έργο αποτυπώνει το δράμα των σχέσεων στη χώρα μας, θα μπορούσε όμως να είναι άτοπο και άχρονο μαζί, δηλώνοντας εμφατικά τη θέση της γυναίκας παγκοσμίως, μια θέση υποδεέστερη αυτής του άνδρα, που παρά τους νόμους, τις διακηρύξεις και τις προσπάθειες για ισότητα, στη πράξη τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Οι ηθοποιοί ήταν πολύ καλές στους ρόλους τους, τους έζησαν, τους διεκπεραίωσαν, ανέβασαν τη συγκίνηση, προιόντος του χρόνου, έπεισαν και στο τέλος χειροκροτήθηκαν θερμά.
Τα έσοδα της παράστασης στο θέατρο Αυλαία διατίθενται στο ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, μιας ιδιαίτερα ανθρώπινης κίνησης.
Η Άντα Τσεσμελή στον τριπλό ρόλο της συγγραφής, σκηνοθεσίας και ερμηνείας ήταν εξαιρετική, το ίδιο και οι ηθοποιοί Δέσποινα Γωνιάδου, Ηρώ Στοίλα και Αντώνης Σιώπκας.