Θέατρο Δάσους. Θέα καταπληκτική, καθαρός αέρας, δέντρα πολλά και κόσμος πολύς. Κόσμος που συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει την παράσταση του ΚΘΒΕ “Ειρήνη”. Την γνωστή μας “Ειρήνη”, τη Ρηνούλα, το Ρηνιώ του Αριστοφάνη. Το ΚΘΒΕ επέλεξε να παρουσιάσει το καλοκαίρι την κωμωδία αυτή του Αριστοφάνη, ως ένα έργο επίκαιρο και αντιπολεμικό. Είτε ο εχθρός μας είναι οι Αθηναίοι κι οι Σπαρτιάτες (εξαρτάται από ποιο στρατόπεδο το βλέπεις), είτε οι εχθροί μας είναι τα σύγχρονα δαιμόνια που κατατρέχουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, και μπορεί να είναι εντός της χώρας μας, αλλά και εκτός.
Ποια είναι η υπόθεση του έργου; Ο Πόλεμος έχει φυλακίσει σε μια σπηλιά τη θεά Ειρήνη και ετοιμάζεται να βάλει μέσα σ’ ένα πελώριο γουδί τις ελληνικές πόλεις και να τις “κοπανίσει”. Τότε, ο Τρυγαίος, ένας αμπελουργός, ανεβαίνει στον ουρανό μαζί με τον Ερμή και καλεί τους Έλληνες να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Η απελευθέρωση της θεάς Ειρήνης, μαζί με την Οπώρα, θεά της καρποφορίας, και τη Θεωρία, θεά του πανηγυριού, αποτελεί το επίκεντρο του έργου. Η κωμωδία κλείνει με την επιστροφή στη γη του θριαμβευτή Τρυγαίου που φέρνει και πάλι τη θεά Ειρήνη στους ανθρώπους. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ή έστω κάπως έτσι.
Η σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη δεν είχε να προσθέσει τίποτα παραπάνω, δεν πρότεινε τίποτα νέο σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του που έχω δει. Σε κάποια σημεία μάλιστα, ειδικά στην αρχή, ο τρόπος που έπαιζαν κάποιοι ηθοποιοί, που προφανώς τέτοιες οδηγίες είχαν, θύμιζαν έντονα στιγμές και σκηνές από την “Λωξάνδρα”. Πάντως έχει έναν χαρακτηριστικό τρόπο να σκηνοθετεί, αποφεύγοντας νεωτερισμούς κι εκπλήξεις.
Στο θίασο συμμετείχαν συνολικά 23 ηθοποιοί και 3 χορεύτριες. Φυσικά και είναι αδύνατο να γράψεις κάτι για τον καθένα. Θα σταθώ στους πιο βασικούς ρόλους μόνο. Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος στο ρόλο του Τρυγαίου, νομίζω ότι αδικήθηκε. Όλοι γνωρίζουμε τι εκπληκτικές δυνατότητες και ικανότητες έχει ως κωμικός, κι επειδή δεν αισθάνθηκα να τις αναδεικνύει σε όλο τους το μεγαλείο, πιστεύω ότι αδικήθηκε. Δεν έγινε αυτό το μπαμ! Αυτή η έκρηξη. Όχι ότι δεν ήταν βέβαια, πολύ καλός αλλά, προς μεγάλη μου έκπληξη την παράσταση έκλεψε ο Φάνης Μουρατίδης ως Ερμής. Το να εμφανίσουν τον Ερμή τόσο θηλυπρεπή ήταν κάτι που στην αρχή με ξένισε είναι η αλήθεια, αλλά στη συνέχεια και το συνήθισα και μου άρεσε ιδιαίτερα ο Μουρατίδης στο ρόλο αυτό. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου εμφανίστηκε μόνο στην παράβαση, έπαιζε playback και έκανε έναν ρόλο έκπληξη. Φυσικά και ο Κωνσταντίνου είναι πέρα από κάθε κρίση, χαίρεσαι να τον βλέπεις για το σύνολο του έργου του και για τη συμπαθητική του φυσιογνωμία και μόνο. Η Ειρήνη προσωποποιήθηκε στο πρόσωπο της Έλσας Σίσκου, που ήταν μια πολύ ωραία παρουσία, και σίγουρα όλοι στο μυαλό μας κάπως έτσι θα διαλέγαμε να είναι η Ειρήνη. Ο θίασος ως σύνολο είχε και καλές και άσχημες στιγμές, αλλά κατά την προσωπική μου άποψη, αυτό οφείλεται κυρίως στον σκηνοθέτη. Ότι δηλαδή μερικές φορές νόμιζα ότι παρακολουθώ κάτι καλτ επιθεωρήσεις του ’90.
Προς την ίδια σκέψη με οδήγησαν δυστυχώς και τα φτωχά σκηνικά της Έρσης Δρίνη που εκτέλεσε ο Πάρις Κούτσικος. Το ζωγραφικό ντεκόρ το βρήκα απαράδεκτο, ούτε καν από άποψη τάυτισης και σύμπνοιας με τα παραστάσιμο, αλλά και μόνο σαν αισθητική εικόνα. Δεν άντεχα να το βλέπω. Πέρα από το ζωγραφισμένο ταμπλό όμως, τα δεντράκια κι οι φράχτες γύρω μου άρεσαν σαν ιδέα. Ειδικά όταν τα δέντρα φωτίστηκαν με λαμπάκια κι έμοιαζαν γεμάτα καρπούς. Πολύ όμορφα. Τα κοστούμια της ιδίας, τα βρήκα πολύ πετυχημένα, σου τραβούσαν την προσοχή σίγουρα. Ειδικά του Ερμή, αν και ήταν λίγο υπερπαραγωγή στην αρχή, στο τέλος αναδείχθηκε σ’ όλο του το μεγαλείο. Η μουσική του Μίνωα Μάτσα ήταν μέσα στο κλίμα, ήταν ξεσηκωτική και τα σημεία που υπήρχε ήταν τα καλύτερα της παράστασης. Τους στίχους των τραγουδιών έγραψε η Ελένη Φωτάκη. Οι χορογραφίες, που επιμελήθηκε η Κική Μπάκα, κινήθηκαν σε συγκέκριμένα πλαίσια, χωρίς κάτι το εντυπωσιακό.
Σε γενικές γραμμές η παράσταση κυλούσε, μόνο στο τέλος κάπως είχα κουραστεί. Αλλά δεν μπορείς να πεις ότι είναι μια παράσταση που θα σ’ ενθουσιάσει ή που θα σου δώσει κάτι παραπάνω.
Ειδικά με τον διδακτισμό που επέδειξε ώρες ώρες αμφιβάλλω αν μπόρεσε να προχωρήσει πέρα από την εύκολη σύγκριση αρχαίας με σύγχρονης Ελλάδας. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μάθω αν τα κείμενα της παράβασης ήταν τα αυθεντικά ή ήταν σύγχρονα…