Μετά τον ευαγγελισμό της Κασσάνδρας του Δημήτρη Δημητριάδη, που ανατρέπει τον μύθο και παρουσιάζει την ηρωίδα να προβλέπει ευοίωνα και θετικά πράγματα και καταστάσεις, ο Σέρτζιο Μπλάνκο δημιουργεί μια χαώδη ατμόσφαιρα, αμφίσημη και ακαθόριστη, απροσδιόριστη και συγκεχυμένη, όπου η Κασσάνδρα ακροβατεί μεταξύ αντίθετων και αντιφατικών θέσεων, φύλων, εραστών, προτιμήσεων.
Το έργο κινείται σε ένα επίπεδο ανάπλασης του μύθου, αναγέννησης της μοιραίας τρωαδίτισας, μεταμόρφωσής της σε τρανσέξουαλ μετανάστρια, πωλήτρια λαθραίων τσιγάρων, που εξιστορεί την ζωή της, δίνοντας βαρύτητα στις σεξουαλικές της επαφές-την εξιτάρει ιδιαίτερα το σεξ με τους διάσημους εχθρούς της χώρας της- στην αγάπη της για την Σκάρλετ Ο΄Χάρα, τη Μάτζεστερ Γιουνάιτεντ τους ΑΒΒΑ και ιδιαίτερα τον Μπαγκς Μπάνυ.
Ο Γαλλοουρουγουανός συγγραφέας ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας με δραματικά στοιχεία και τραγωδίας με κωμικά στοιχεία, με γλώσσα παγκόσμια αλλά σπασμένη, με απαισιοδοξία αλλά και ελπίδα, δημιουργεί δε μια θαυμάσια θεατρική σύνθεση , που οι θεατές την εισπράττουν με ευχαρίστηση και ικανοποίηση.
Η Δέσποινα Σαραφείδου σαν Κασσάνδρα ήταν πραγματικά υπέροχη, ερμηνεύοντας μοναδικά ένα παράξενο ρόλο, με εξαίσια κίνηση, κωμικά αγγλικά-σε κάνουν να ξεχάσεις ό,τι ξέρεις- με διάλογο με τους θεατές, με ύμνους στους εραστές της-ιδιαίτερα τους χαρισματικούς- αποδεικνύοντας το πλούσιο ταλέντο της.
Η σκηνοθεσία της ίδιας και της Ευαγγελίας Ανδρίτσανου ήταν εντυπωσιακή, το θέατρο μετατραπηκε σε μπαρ, για το ρεσιτάλ της Κασσάνδρας, η μουσική του Βασίλη Τσόνογλου έξυπνη και ο θεατρικός χώρος κατάλληλος για προσαρμογές.
Το έργο που βραβεύθηκε σε πολλά φεστιβάλ και η ηθοποιός που έλαβε πολλά βραβεία αποτελούν εγγυήσεις για να δούμε και να ξαναδούμε το πρωτοποριακό αυτό επίτευγμα.-
κριτική από τον Βαγγέλη Ραφτόπουλο