Μία από τις Πέμπτες αυτές, εκτός από τον Ρος Γκάρντινερ, επισκεφτήκα κι εγώ τον κύριο Γκρην στο θέατρο Αθήναιον. Πρόκειται για το ανέβασμα του πρώτου έργου του Τζεφ Μπάρον, ένα πολυβραβευμένο έργο που έχει παρουσιαστεί σε σαράντα χώρες κι έχει ανέβει συνολικά πάνω από τετρακόσιες φορές. Ποια είναι η υπόθεση αυτής της πολυανεβασμένης παράστασης; Ένας απομονωμένος ηλικιωμένος δέχεται κάθε Πέμπτη την αναγκαστική επίσκεψη ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος τον είχε χτυπήσει ελαφρά με το αυτοκίνητο και εκτίει με κοινωνική προσφορά την ποινή του. Κάθε Πέμπτη λοιπόν πραγματοποιείται αυτή η υποχρεωτική επίσκεψη στον κύριο Γκρην που οδηγεί σε συγκρούσεις, αποκαλύψεις και ανακαλύψεις.
Το έργο ως κείμενο τόνιζε ιδιαίτερα το γεγονός ότι επρόκειτο για Εβραίο ήρωα και υπενθύμιζε συνεχώς τις εβραϊκές συνήθειες, μέχρι το σημείο που η στερεοτυπική στάση προς τους Εβραίους αντιπαρατίθονταν προς την στερεοτυπική στάση για τους ομοφυλόφιλους. Αυτό ήταν ένα θέμα με το οποίο ασχολήθηκε αρκετά η παράσταση, κι είχε πολλή αλήθεια ομολογουμένως. Κατά τη γνώμη μου, όμως, δεν ήταν σαφής η πρόθεσή του- αν υπήρχε τέτοια. Ήθελε να μιλήσει για τους ομοφυλόφιλους, για τους ηλικιωμένους, για τους Εβραίους; Ή για όλους αυτούς μαζί υπό το σχήμα των μειονοτήτων; Γιατί τελικά μου άφησε την αίσθηση ότι ασχολήθηκε λίγο με όλα. Αλλά τίποτα εις βάθος. Όσο για την μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ, δεν είχε κανένα εξόφθαλμο ατόπημα.
Η υποκριτική δεινότητα του Γιώργου Μιχαλακόπουλου είναι κάτι που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Ειδικά όταν σ’ αυτήν αθροίζεται η εμπειρία και η φυσική ευγένεια. Όχι ότι δεν υπήρχαν άστοχες στιγμές, αλλά αν λες κάπου – χαλάλι!- είναι σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Δίπλα του ο Τάσος Ιορδανίδης. Μερικές στιγμές ήταν ιδιαίτερα πειστικές, πολύ αληθινές. Δυστυχώς σε κάποιες “έπαιζε” πολύ. Η σκηνοθεσία, που ήταν επίσης του Γιώργου Μιχαλακόπουλου, στέκονταν κι αυτή πολύ καλά, δεν υπήρχε κάτι που ξένιζε, ούτε στιγμές σωματικής αμηχανίας. Το έργο δεν έκανε κοιλιά πουθενά και κυλούσε με φυσική ροή.
Το σκηνικό του Απόστολου Βέττα ταίριαζε με τον χαρακτήρα του έργου. Θύμιζε έντονα κουκλόσπιτο, ελαφρώς παραμελημένο, με έπιπλα και αντικείμενα παλιά και πολυχρησιμοποιημένα. Και τα κοστούμια του ιδίου,ανταποκρίνονταν πλήρως στους ήρωες. Τίποτα υπερβολικό, αλλά και τίποτα πρόχειρο. Απλώς συμβατικό, όσο κακό ή καλό μπορεί να είναι αυτό. Τον φωτιστικό σχεδιασμό έχει επιμεληθεί ο Νίκος Καβουκίδης. Πολύ αληθινό το φως που έβγαινε από το ανοιχτό ψυγείο. Εκείνες τις στιγμές αισθανόσουν μέρος του δωματίου. Στην παράσταση συμμετέχει κι ένας σαξοφωνίστας, το όνομα του οποίου, ήταν δυστυχώς αδύνατο να βρω. Ίσως, πάντως, το μοναδικό πράγμα που με ενόχλησε σ’ όλη την παράσταση να ήταν η μουσική αυτού του σαξοφώνου σε διάφορα σημεία.
Τελικά είναι μια όμορφη παράσταση που έχει κάποιες αστείες στιγμές, κάποιες στιγμές που προκαλούν ακόμα και συγκίνηση, αλλά καμιά δεν συγκρίνεται με την τελευταία εικόνα, εκτός παράστασης αυτή. Την ώρα της υπόκλισης, μία κυρία σηκώθηκε από το κοινό, πλησίασε τον κύριο Μιχαλακόπουλο και του πρόσφερε ένα κόκκινο λουλουδάκι. Εκείνος έσκυψε, το πήρε και το φίλησε…